IQ - The Seventh House (2000)

Sinds zeer korte tijd dit album origineel in huis (was ook meteen de eerste keer in jaren dat ik hem weer hoorde). Ik moet mijn zuinige commentaren hierboven toch wat bijstellen. Met name de vocale vooruitgang van Peter Nicholls ten opzichte van eerder werk viel me bij herbeluistering op.

The Wrong Side of Weird stond altijd al als topper te boek, maar ook The Seventh House en Guiding Light kwamen beter voor de dag dan ik me herinnerde. En Zero Hour... tja, een Peter Nicholls met zangles op zak levert hier meteen maar een van de mooiste vocale prestaties uit de ganse neoproggeschiedenis.

Ik was in de loop der tijd naar 3* afgezakt, maar ik voel weer een verhoging aankomen.

In het begin dat ik dit album had gekocht vond ik het verschrikkelijk, ik vond de cover spuuglelijk en kon niet in de muziek komen. Daarop heb ik het ergens onderop de stapel gelegd, af en toe nog eens opgezet maar de “click” bleef uit. En ineens, in een ipod shuffle was die click daar wel met The wrong side of weird. Wat een geweldig intro met die klaterende synth riff die herhaaldelijk terug komt in het nummer, lekkere ritme tandem en mooie zanglijnen. Daarop maar eens dieper geluisterd naar de rest, en kijk, The seventh house is intussen een blijvertje in mijn afspeellijst. “Erosion” begint in een langzaam drama en bloeit dan open, met die heerlijke castagnetten ertussen. Het titelnummer is een all-time klassiek IQ epic, begint rustig, komt dan na een gitaarsolo open In een typisch “ritme-anti-ritme”. Mooi toetsenspel beetje ver in de productie. Zero Hour is wel wat flauw, maar best oke. Shooting Angels Is en blijft een kut nummer (Beetje zoals The magic roundabout van The Wake) Guiding Light is ook prima met een heerlijk instrumentaal tussenstuk. Al met al vindt ik The seventh house eigenlijk best een leuk IQ album: mooie muziek zoals enkel IQ dat kan.

Tja, ik weet niet goed wat ik hier mee aan moet. Het klinkt allemaal mooi (hoewel ik me bij het openingsnummer af en toe stoor aan het ietwat schelle snaredrum- en gitaargeluid), de arrangementen zijn goed verzorgd en aan de beheersing der instrumenten hoef ik niet te twijfelen, maar waar ik ander werk van IQ warm en gloedvol zou noemen komt The seventh house op mij een beetje vlak en voorspelbaar over, alsof de balans net een beetje te veel naar de veilige kant is doorgeschoven. De twee lange nummers vind ik niet majestueus genoeg om een lengte van 12 resp. 14 minuten te rechtvaardigen, en het vervelende monotone "industrial"-ritme maakt van Shooting angels eveneens een erg lange zit. Buiten dat laatstgenoemde nummer wordt het verder natuurlijk ook nergens echt slecht, Erosion vind ik wèl spannend (inclusief die mooi vervormde solo), en het slotnummer is wat mij betreft het hoogtepunt met een lang en interessant instrumentaal gedeelte en een ontroerend emotioneel einde, maar als geheel kan het album mij niet een uur lang boeien, en dan gaat de weinige variatie van het enigszins klaaglijke timbre van Peter Nicholls' stem me ook een beetje tegenstaan.