Iron Maiden - Live After Death (1985)

Ja inderdaad, maar eigenlijk zijn alle liedjes op dit album ijzingwekkend goed. Dit album is beter dan de studioalbums, vind ik.

Ontzettend gave live-plaat van Iron Maiden, met een straffe tracklist. De eerste 13 songs werden opgenomen in de Long Beach Arena (Californië); de laatste vijf in de Hammersmith Odeon (Londen).

Iron Maiden is een band die ik gezien mijn huidige leeftijd (nog net geen 27) al relatief lang ken. Sinds de eerste kennismaking met de NWOBHM van deze jongens heeft de band altijd een speciaal plaatsje gehad. Zij hebben niet alleen een aantal zeer goeie studio-albums gemaakt, maar ook live zijn ze vaak hors catégorie. Op 24 maart ga ik ze aanschouwen in het Sportpaleis (een opmerkelijk feit voor mij, want ik ga zelden naar optredens e.d.), en naar aanleiding daarvan beluister ik deze en volgende maand maar een aantal live-platen, waarvan deze de spits mocht afbijten.

En wat voor plaat is me dit toch; de energie, het plezier en de bovenmaatse kwaliteit zorgen ervoor dat je je gedurende bijna zeven kwartier eigenlijk geen minuut verveelt. Veel van m'n favoriete Maiden-songs passeren de revue, waaronder 'The Trooper', 'Hallowed Be Thy Name', 'Wrathchild', 'Two Minutes to Midnight' en warempel het epische juweeltje 'Rime of the Ancient Mariner'. Deze plaat werd opgenomen tijdens de World Slavery-tour die de band ondernam na de release van het album 'Powerslave', en laat een Maiden op de top van hun kunnen horen (na deze tournee zouden ze met 'Somewhere in Time' en 'Seventh Son of a Seventh Son' nog twee fantastische albums uitbrengen).

Vaak heb ik voldoende aan het beluisteren van een live-album, maar bij Iron Maiden zie ik er ook graag beelden van. Dat komt in grote mate door frontman Bruce Dickinson, die steeds als een wildeman over het podium rent en springt, alsof hij nog steeds de kwieke wildebras in zijn twintiger jaren is die hij toentertijd was. Ik kan er alleen maar respect voor hebben.

Maar goed, nog even terug naar 'Live After Death' (toen Dickinson wel degelijk die twintiger was): veel beter dan dit kan het toch haast niet worden? Hopelijk komt 24 maart hierbij in de buurt.

4,5 sterren

Iron Maiden - Live After Death (Discogs - vinyl)
Iron Maiden - Live After Death (Discogs - VHS)

Vroeger was dat minder het geval, maar de laatste tijd ben ik vaker benieuwd naar de versie van een album, ik ben er zeker van dat ik deze sinds 1985/1986 in mijn bezit heb: 599 BEF of omgerekend zo'n 15 eur was de prijs van het dubbelalbum, in tijden waarin de meeste reguliere albums rond de 350 BEF / 8,50 eur zakgeld kostten. De VHS cassette heb ik ook nog altijd, daar weet ik de prijs niet meer van.

Ondanks mijn heel hoge score die daar blijft staan, is het toch een album waarmee ik soms een dubbel gevoel ervaar, misschien omdat mijn verwachtingen te hoog liggen van een groep die stilaan op het toppunt van zijn kunnen komt, maar na het zevende album volgens mijn bescheiden mening een decennium lang aanmoddert, kijk maar eens naar mijn berichten daar.

Met de verpakking / presentatie is er werkelijk niets mis mee, ik ken momenteel geen enkel ander liveabum waar én de teksten én heel veel foto's én heel veel andere informatie zo'n uitgesproken rol spelen. Met de setlist is ook niets mis, men toert voor het album Powerslave en presenteert daaruit live vier nummers, uit ieder ander album wordt minstens één nummer gekozen. Setlists zijn nog altijd voer voor discussie, dat zal nooit veranderen.

Met twee zaken worstel ik nog altijd, met de samenstelling van dit album en de prestaties van de heren muzikanten, dat laatste naargelang mijn gemoedstoestand. Op vinyl bevatten drie van de vier plaatkanten een selectie uit shows in de Long Beach Arena, kant vier bevat een selectie van optredens in de Hammersmith Odeon. Mijn voorkeur gaat uit naar één optreden op één livealbum, maar op Wikipedia kun je de redenen van deze keuze lezen.

En dan mijn tweede punt. Ook bij mij weerhouden een aantal zaken mij om hiervan ten volle te genieten. Bruce Dickinson is hier en daar minder toonvast, maar dat kan ik nog door de vingers zien, deze opnames dateren al van voorbij halverwege een lange toer die loopt van augustus 1984 (Polen) tot juli 1985 (VS). Grappig blijven zijn introducties tot bepaalde nummers, Britse humor.

Met de volgende twee zaken heb ik vaker moeite, vaker dan strikt genomen nodig is: de neiging om van het galopperend tempo te versnellen naar een te gejaagd tempo én sommige haast iconische gitaarsolo's die anders afgehaspeld worden. Trad een zekere verzadiging / vermoeidheid op door die drukke toer?

Hoogtepunten op dit album zijn voor mij de Powerslave nummers en die selectie op albumzijde vier, de opnames in Londen. Mocht men die laatste opnames nog eens in zijn volledigheid kunnen uitbrengen indien beschikbaar...

Dit blijft na bijna veertig jaren de moeite, zeker wanneer je dit op vinyl hebt en je je uren kunt verliezen in de presentatie van en informatie bij dit album, het is niet de eerste keer, zelfs niet de laatste keer, dat Iron Maiden de fan heel veel waar aanbiedt voor zijn hard verdiende of gespaarde valuta. Iron Maiden zet al galopperend het pionierswerk van de vroege jaren voort, tot op een bepaald moment in het volgende decennium het elastiekje bijna breekt.