Emmylou Harris and Rodney Crowell - Old Yellow Moon (2013)

Welkom thuis. Zo klinkt het. Ik vind het een mooi reünie-album van mevrouw Harris met haar oude maat en voormalig gitarist Crowell. Lekker direct geproduceerd bovendien door haar ex cq ervaren studiorot Brian Ahern. Old school country zoals deze rasmuzikanten ook al samen maakten in de seventies. De songs lijken uit de losse pols vertolkt, alsof het geen moeite kost. Dat kunnen alleen de echte goeie.

Ik sluit me bij kistenkuif aan, heerlijke country , prachtige songs, verrassende keuze(spanish dancer van Patti Scialfa) bluebird wine welke opnieuw is opgenomen, goeie studiomusici(bill Payne, Steuart Smith(van de eagles begeleiders) John Ware,Paul Franklin) kortom een topplaat.

Kijk alvast uit naar de concerten die deze twee oudgedienden geven in Nederland, komende pinksterdagen.

Vandaag aangeschaft, nu maar eens luisteren. Ben benieuwd. Ik ga voor minimaal 4*

6 stemmen, waarvan 5 verschillende. Daar hebben we natuurlijk helemaal niks aan. Dan moet ik het zelf maar eens beluisteren. Nou dat heb ik gedaan en ik werd er niet vrolijk van. Spanish Dancer, Open Season en Here We Are zijn uitstekende songs. Het titelnummer aan het einde is ook nog goed te doen, maar dan hebben we het wel gehad.

Persoonlijk zullen ze het uitstekend met elkaar kunnen vinden, maar de stemmen passen op dit album voor geen meter bij elkaar. Alleen op Here we are gaat het echt goed. Harris heeft de laatste jaren met o.a. Wrecking Ball, Red Dirt Girl, All I intended to be en Hard Bargain soloalbums van een zeer hoog niveau afgeleverd. Ik vond het dan ook niet voor de hand liggen om weer met een kerel te gaan zingen en dit album bewijst waarom ze dat ook beter niet had kunnen doen. Harris was van het oude countrypad afgestapt en bracht steeds meer andere elementen in haar muziek en telkens weer kwam dat het album ten goede. Nu keert ze grotendeels terug naar de country van weleer. Op zich niks mis mee, maar dan moet het wel ergens naar klinken.

De stem van Harris blijft genieten, daarmee scoort ze bijna standaard een halfje extra. Dat is hier echter niet genoeg voor een voldoende. Graag snel weer een soloalbum, zoals we dat de laatste jaren van haar kennen.

Verfrissend juist dat Harris zich met Crowell op dit album heeft losgezongen uit de wolk van ambient americana die haar recente soloalbums mijns inziens een beetje verstikte. Het is misschien niet zo heilig perfect als gebruikelijk en de songkeuze is een kwestie van smaak. Maar het klinkt wel weer ouderwets vertrouwd, spontaan en dicht bij huis dankzij de lekker directe en warme productie. Van mij mag ze op deze manier ook solo verder. Graag zelfs.

Ik heb eigenlijk het idee dat ze wel een beetje klaar is met duetten, dit album bewijst voor mij dat dat een gapasseerd station is, althans een heel album lang. Als ze solo nog eens een soort Elite Hotel zou maken dan mag ze van mij. Ik betwijfel echter of ze op de "ouderwetse manier" nog steeds zo goed zal klinken. Dat weten we pas als ze het probeert. Samen met Crowell is dat wat mij betreft niet gebeurd. Maar ja, wat jou betreft wel, dus wie ben ik? Het klinkt anders dan haar laatste werk, in die zin is het verfrissend. Beluister je echter na dit album haar vorige albums dan is dit toch een heel pover album hoor. Ik zag dat ik nog niet gestemd had op All I Intended To Be uit 2008. Die heb ik na deze nog even gedraaid. Nou, verstikkend of niet, geen nummer van dit album blijft overeind t.o.v. All I Intended To Be. Ik snap dat de vorige albums niet uiblinken in vrolijkheid, maar wel in passie. Alle lof voor een koerswijziging, maar doe het dan met overtuiging, ik vind dit niet overtuigen.

Kan hier behoorlijk kort over zijn en dat is dat ik het bijna geheel eens ben met Hendrik. 'Spanish Dancer' en 'Open Season on My Heart' zijn wel prachtig, vooral eerstgenoemde.
Al moet ik overigens wel zeggen dat Emmylou van mij nog best mag duetten, ik zal voor altijd open blijven staan voor een derde Trio album

Leuk om te lezen hoe verschillend mensen naar artiesten kijken, Emmylou heeft ons de afgelopen 17 jaar verrast met uitmuntende albums die anders van toon waren dan haar voorgaande werk, ik vind het daarom leuk dat ze met haar oude vriend Rodney Crowell een ongecompliceerd countryalbum heeft gemaakt, ik kan daar van genieten, dit album is de afgelopen week bijna niet uit de cd speler geweest.

Je vindt het niks of je vindt het prachtig volgens mij. Ik vind de stemmen van Emmylou Harris en Roney Crowell juist heel goed bij elkaar passen. Old Yellow Moon is buiten een of twee verassend gekozen songs niet vernieuwend, maar moet dat altijd? Ik vind van niet.

Mijn volledige recensie staat overigens hier:
De krenten uit de pop: Emmylou Harris & Rodney Crowell - Old Yellow Moon - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Nu voor de 2e keer beluisterd. Het is allemaal wat we al eerder hoorden. Klinkt leuk maar ook niet meer dan dat.

3.5*

Wat en wanneer dan? Zowel wat betreft de keuze van songs als van de muzikanten en gezien de aard van de productie is dit album van Harris cs een duidelijke reis terug naar haar countryroots uit de seventies. Als je dat bedoelt ben ik het met je eens. Ik hoop dat je nog een paar keer luistert omdat dan pas opvalt hoe goed er gemusiceerd wordt op dit album. Misschien kom je dan toch nog aan je gewenste vier sterren.

Dat bedoel ik ook, en ik zal er zeker nog eens naar luisteren want Emmylou gooi ik niet zomaar aan de kant.

Begint me al beter te bevallen. hoppa 4*

Ik vind dit echt een geweldig Country album!
Muzikaal gezien echt top!
De pedalsteelguitar, viool ,accordeon, akoestische gitaar en het pianowerk zijn echt super!
Een album dat met passie is gemaakt en dat hoor je echt terug!!
Spanish Dancer en die geweldig zeurderig klinkende pedalsteel in Open Season...Echt schitterend!!
4*

Emmylou Harris behoort tot mijn favoriete zangeressen en zowel haar oudere werk als latere mag ik graag horen. I.t.t. sommige andere users vind ik de lichte kraak in haar stem wel een bepaalde charme hebben. Het is niet meer van een zuivere nectar als in de jaren zeventig, maar haar stem is gracieus oud geworden. Dit Old Yellow Moon grijpt weer terug naar haar roots en is rechttoe rechtaan geproduceerd en dat komt de muziek ten goede. Maar Crowell is geen Parsons en niet alle nummers kunnen mij bekoren. Daarnaast hoor ik toch liever Emmylou zonder Crowell in deze combinatie. Geen directe relevante vergelijking, al doet de hoes wel er een beetje naar lijken; Robert Plant & Alison Krauss, werkte verfrissend en verrassend, ook in songkeuze als de duetten. Dit is vooral een nostalgisch onderonsje.

Er spelen weer heel wat muzikanten van Harris' voormalige Hot Band mee, namelijk James Burton, Glen D. Hardin, John Ware & Crowell zelf. Lekker, voornamelijk laid-back, plaatje.

Harris en Crowell maken er een fijn plaatje van. Lekker niks aan de hand country , nergens buitencategorie, maar gewoon lekker. De stem van Harris levert natuurlijk in , maar het blijft een genoegen om haar te horen zingen. De wat gewone stem van Crowell brengt voldoende tegengewicht in de lichtvoetige composities. Spanish Dancer van mevrouw Springsteen blijft hier wel een van de mooiste tracks. 3 en halve ster

voor zover het er toe doet, maar zoals ik het ervaar eerder een "americana" of alt.country album dan een "old school country" album zoals hierboven door oud user kistenkuif vermeld, hoewel het album aftrapt met de traditionele country klanken van het up-tempo "Hanging Up My Heart" (Hank DeVito).

"Invitation to the Blues" en het folky "Bull Rider" zijn met de fiddle klanken van een licht bluegrass sausje voorzien, zoals "Black Caffeine" 1 van de mindere nummers op dit album een vleugje blues bevat.

veel bovengemiddeld goede composities waarvan de meeste Rodney Crowell nummers al eerder in versies van anderen (o.a. Johnny Cash en Tim McGraw) verschenen, waaronder een re-make van "Bluebird Wine" met een lead vocal van RC in een meer rockende versie dan het origineel van Emmylou op haar album "Pieces of the Sky", dat haar versie niet overtreft.

favoriete nummers de ballads "Spanish Dancer" (Patti Scialfa) prachtig ingekleurd met mandoline en weemoedige accordeon klanken, "Open Season on My Heart" (c/w Rodney Crowell), "Dreaming My Dreams" (Allen Reynolds) en de afsluiter "Old Yellow Moon" wellicht het mooiste duet op dit album met prachtige accenten van accordeon en pedal steel. de piano ballad, het gevoelige "Back When We Were Beautiful" van singer/songwriter Matraca Berg en "Here We Are" (Rodney Crowell) bekoren ietsje minder.

of ze nu wel of niet sleet op haar stem heeft Emmylou Harris zingt prachtig op dit fraaie duo album.

Album werd geproduceerd door Brian Ahern
Recorded at Easter Island Surround, Nashville, Tennessee
(except 2) & 5) at Ronnie's Place