Red - Release the Panic (2013)

Iets minder dan voorganger Until We Have Faces, maar dat mag de pret niet drukken. Dit is een prima album, vol met stevige industriële beukers als het titelnummer en Damage, alsmede meer ballad-achtig werk als Hold Me Now. Het songmateriaal is soms aan de iets te gemakzuchtige kant, je voelt dat de band beter kan. Catchy deuntjes als Perfect Life en Die For You liggen lekker in het gehoor en nestelen zich al snel in je hoofd, maar zijn zowel muzikaal als tekstueel aan de dunne kant. De plaat is met zijn 34 minuten ook aan de erg korte kant. Het verdient aanbeveling om de deluxe editie te beluisteren, die naast twee prima extra tracks (Love Will Leave A Mark en As You Go) ook drie aardige remixen bevat. Binnen het genre blijft Red in ieder geval een koploper, dat bewijst ook deze plaat weer.

Redelijk standaard werkje met hier en daar wat heavy werk erin.
Toch wilt het de speaker uitknallen, en ik kan dit dan simpelweg ook niet opzetten zonder het volume steeds wat harder te zetten.
Tot we bij de laatste helft aankomen daar gaat het geluid telkens weer wat zachter.
Wat is het toch met bands, dat ze de saaie nummers (zogenaamde ballad's en dergelijke zooi) altijd aan het eind van een album doen, voel me altijd bedrogen als ik het album afgeluisterd heb.

Nummers die er voor mij uitspringen zijn Release the Panic, Damage(heerlijk begin) en If We Only.
Afgezien van Hold Me Now staan er geen echte teleurstellingen op,

Muziekaal is het allemaal bekend en zitten er weinig verrassingen in (zeg maar geen).
Ook de veplichte ballads staan erop, en zoals met de meeste ballads weten ze me niet te boeien. Vind het altijd maar zeikerig klinken en al helemaal als de nummers ervoor en ernaar lekker stevig zijn mogen ze ze best weglaten.

Al met al is het vermakelijk, hoewel het makkelijk wegluistert met de rest van mijn muziek valt het nergens op.
Als ik het hier zo zie (en lees) zal ik het oudere werk er ook eens bij pakken, dat word toch wat beter beoordeeld.

3*