Coheed and Cambria - The Afterman: Descension (2013)

tweede deel komt eraan!

ik kijk er erg naar uit want 'Ascension' was een kick in de noten,

maar dan wel zo een heerlijke natuurlijk

Heeeeerlijk!! gelukkig krijgen we nog een lekker toetje na

Erg benieuwd naar, ik vond het eerste deel tegenvallen. Ik zag dat The Hard Sell inmiddels te beluisteren is, dat ga ik straks maar eens doen.

Gelukkig staat er hier geen intro op.. ik vind dat altijd een afknapper op albums. The Hard Sell is jammer genoeg typisch dezelfde opbouw als op het vorige deel. Voor mij mogen ze eigenlijk wel wat meer inspiratie in de nummers steken. Ik heb dit kritiek alleen vanwege The Hard Sell. Voor de rest ben ik gewoon zwaar fan van deze band.

Vanmiddag heb ik No World For Tomorrow weer eens gedraaid en dat vind ik echt een ijzersterke plaat van begin tot eind. Na dat album heeft Coheed wat mij betreft geen constante albums meer gemaakt. Ascension viel tegen maar ik vind Descension nog een stuk minder. De eerste drie nummers van dit album zijn echt heel erg goed maar daarna gaat het weer bergaf. Gravity's Union vind ik nog wel een lekker nummer maar daarna krijg je alleen maar zeikerige en poppy liedjes voorgeschoteld. Coheed kan hele goede poppy liedjes maken (Feathers) maar hier hoor ik dat echt niet. Het 2-delige Ascension is bij mij gekrompen tot een leuk album van 50 minuten. Met een beoordeling wacht ik nog even maar die zal niet hoog zijn.

Valt mij ook vies tegen. Ik hoor eigenlijk niets bijzonders.

duidelijk niet hun beste album... net als deel 1 staan er paar te gekke tracks maar ook een hoop nummers waar ik niet echt warm van word...

Vind het gewoon weer een prima plaat. Niets mis mee.

Dat wel.. alleen het is wel het tegenovergestelde van wat we normaal gewend zijn van ze.

Tweede deel van het concept The Afterman, na Ascension van afgelopen jaar. Wat mij betreft is dit de betere plaat van de twee, al scheelt het niet veel. Aanvankelijk is dit een prima album, met een reeks sterke songs die het album openen. Vooral Sentry The Defiant en The Hard Sell zijn lekkere tracks. Ook het funky Number City klinkt goed. Dan komt de beste (alsmede langste en stevigste) song van het album, Gravity's Union. Heerlijk zwaar gitaarwerk en fijne melodielijnen. Helaas zakt de plaat daarna flink in. Niet dat de volgende songs slecht zijn, maar echt bijzonder wil het vervolgens niet meer worden.

Ik vind dat Coheed And Cambria juist goed is in het maken van rustige (ballads) nummers. Ookal is het niet echt weggelegd voor deze band.

Voorlopig iets beter als de 1e maar geen 'wow'' gevoel.
Begin me sinds de vorige plaat te ergeren aan claudio's yeah,oew en aaaahs.
Staan zeker lekkere nummers op maar de telleurstelling overheerst, wederom.

wederom een fantastische plaat, dit is toch wel mijn favoriete band, een Coheed -plaat geeft zich pas bloot na heel wat luisterbeurten, tot nu toe al veel van genoten,

Dit is best een leuk album, maar geen topper. Coheed laat horen dat ze erg goed zijn in het schrijven van nummers. Afwisseling is ook zeker te vinden en het is ook nog eens catchy. Toch mist er iets in vergelijking met eerdere albums, iets meer diepgang. Dat wil echter niet zeggen dat deze plaat slecht is. Nee, leuke plaat!

Voor de laatste 2 minuten van Gravity's Union zou ik de plaat al bijna 5 sterren geven. Maar goed, zoals hiervoor aangegeven, hier en daar zitten er ook missers tussen. Number City is wel funky inderdaad, maar ik irriteer me meer dan ik ervan geniet. Sentry en Dark Side of Me is dan nog mooi. Een goeie voldoende!

Dit blijft toch een leuk album. Fijn om zo af en toe weer eens op te zetten.