menu

The Triffids - Born Sandy Devotional (1986)

mijn stem
4,03 (258)
258 stemmen

Australiƫ
Pop / Rock
Label: Mushroom

  1. The Seabirds (3:20)
  2. Estuary Bed (4:49)
  3. Chicken Killer (3:51)
  4. Tarrilup Bridge (3:21)
  5. Lonely Stretch (5:02)
  6. Wide Open Road (4:08)
  7. Life of Crime (4:24)
  8. Personal Things (2:57)
  9. Stolen Property (6:47)
  10. Tender Is the Night (The Long Fidelity) (3:53)
  11. The 107 * (3:28)
  12. When a Man Turns Bad * (4:35)
  13. Of the Plaza * (2:40)
  14. White Shawl * (1:08)
  15. Convent Walls * (4:04)
  16. Time of Weakness * (3:12)
  17. Born Sandy Devotional * (5:07)
  18. Wish to See No More * (1:59)
  19. Tender Is the Night (The Long Fidelity) [Alt. Version] * (6:12)
toon 9 bonustracks
totale tijdsduur: 42:32 (1:14:57)
zoeken in:
avatar van dazzler
4,0
BORN SANDY DEVOTIONAL 1986

Met dit album braken de Australische Triffids door in Europa.
Ik leerde de band in een omgekeerde beweging kennen: eerst het aardige The Black Swan,
daarna werd ik smoorverliefd op Calenture en met Born Sandy Devotional bleef ik wat worstelen.

Opener Seabirds entert de luisteraar meteen op volle zee.
In de vocalen van David McComb zit zoveel ruimte als je op de hoes kan zien.
De muziek van The Triffids omschrijf ik nog het liefst als een pastorale variant van new wave.

Seabirds werpt een blik op het wijde landschap beneden.
De orkestratie doet wat denken aan Ocean Rain van Echo & The Bunnymen.
Een goede referentie, want ook deze band uit Liverpool verzoende wave met poëzie.

Estuary Bed doet inderdaad vermoeden dat de hoes geen toevallig plaatje is.
De lead gitaar laat een country geluid smeulen door het heilige vuur van The Triffids.
Een erg mooi maar zacht refrein stroomt halverwege het nummer de open zee tegemoet.

Chicken Killer is een titel die van landgenoot Nick Cave zou kunnen zijn.
Ook een referentiepunt. Cave zal pas in de jaren 90 een gelijkaardig, pastoraal palet
toevoegen aan zijn aanvankelijk inktzwarte poëzie. Chicken Killer hikt iets te strak voorbij.

Het regent op Tarrilup Bridge. Jill Birt probeert zich een weg te banen door de plassen.
Ik moet denken aan een lied van Paul van Vliet met de titel Er Hangt een Huilbui Als een Onweer
in Elk van Ons. Beter kan je de muziek van deze Australische band niet beschrijven: dwars door de regen.

Net als McCullogh debiteert McComb zijn verzen gaag naar het voorbeeld van Jim Morrison.
Op Lonely Stretch zitten The Triffids dicht tegen Nick Cave aan: opzwepend en koortsachtig dus.

Ik heb op kant 1 een veelzijdige band gehoord die iets meer in atmosfeer dan in songs investeerde.

Wide Open Road is zonder meer een behoorlijk goede song en het visitekaartje van het album.
Dat song-gevoel miste ik wat op de vorige plaatkant, hoe indrukwekkend het geluid ook was.
En Wide Open Road pikt ook weer in op het beeld van de hoes waarmee de plaat startte.

Life of Crime is een stevig nummer en legt het verschil met Calenture en The Black Swan bloot.
Op Born Sandy Devotional hebben The Triffids hun rockschoenen nog stevig aangebonden.
Hun latere platen kiezen nadrukkelijker voor een vorm van romantiek.

Personal Things weet me onmiddellijk te boeien.
Wellicht omwille van zijn speelse arrangement dat wat folky aandoet.
Een song die het aanbeden Calenture al een beetje laat doorschemeren.

Op Stolen Property varen we allemaal de open zee op: Ocean Rain in het kwadraat.
En net zoals op de titeltrack van dat Echo & The Bunnymen album wordt het rock instrumentarium
ook hier over boord gegooid, waardoor het nummer vrij mag rond dobberen op het eindeloze water.

Er is nog één referentie die van dazzler een geboren Triffids fan maakt.
En dat is Prefab Sprout, de Britste groep met de slim gearrangeerde songs en de briljante teksten.
In hun rangen zat ook een vrouw die op gepaste tijden voor dat vleugje oestrogeen zorgde.
Jill Birt doet hetzelfde bij The Triffids en daarom is Tender Is the Night een pareltje.

De tweede plaatkant vind ik de betere, het zwakkere moment zit.
Born Sandy Devotional is probleemloos vier sterren waard.

avatar van Chameleon Day
4,5
Ik begrijp die vergelijking met Ocean Rain wel. Deze is echter wat tegendraadser, wat minder gepolijst. Meer in het algemeen heb ik McComb altijd als het broertje (of broer) van McCullogh gezien. Hun stemgeluid is ook redelijk gelijkend.

avatar van popstranger
5,0
Dit album ooit leren kennen dankzij de legendarische recensie in humo van de helaas overleden Marc Mijlemans. Een van de beste albums uit de jaren '80.

avatar van vinejo
4,5
popstranger schreef:
Dit album ooit leren kennen dankzij de legendarische recensie in humo van de helaas overleden Marc Mijlemans. Een van de beste albums uit de jaren '80.


Inderdaad, hier te (her)lezen:

Triffids - Born Sandy Devotional - Humo: The Wild Site

avatar van dix
5,0
dix
vinejo schreef:
Inderdaad, hier te (her)lezen...

Helaas achter een betaalmuur.

avatar van vinejo
4,5
Had het hier gepost maar blijkbaar direct verwijderd, sorry...

Telamon
Fijn dat Spotify me hierop attendeerde:

THE TRIFFIDS PLAY 'BORN SANDY DEVOTIONAL'

18 okt
2016 di
19:30
Paradiso Grote Zaal
Weteringschans 6 - 8 1017 SG Amsterdam

Start verkoop:
Start vr, 29/04/16 09:00

avatar van aERodynamIC
4,0
Ik laat dat gaan. Hoe geweldig ik deze band ook vind. Het is toch zonder David McComb die ik zeer bepalend vind.

avatar van bikkel2
4,0
Mooi album. Beladen rock met een scherp randje.
Typerende sound, volledig aan mijn aandacht ontsnapt de afgelopen 30 jaar.
Maar de moeite waard en mooi om alsnog ontdekt te hebben.
De betreurde David McComb had een aparte stem, die het over het algemeen boeiende materiaal nog waardevoller maakt.
De uit Australie afkomstige band heeft echt werk gemaakt van dit album.
De muzikaliteit is uitmuntend. Weinig solo's, maar de eenheid is het belangrijkste.
Het blijkt een soort New Wave met soms verwijzingen naar Folk, maar zeker ook Pop/Rock.
Lonely Stretch lijkt op een song van de Simple Minds die ze ooit vergaten op te nemen.
McComb klinkt hier zelfs als Jim Kerr, zijn stem heeft in de verte ook wel wat raakvlakken met de Simple Minds frontman.
Favorietje toch wel Wide Open Road ( ook de single toendertijd) kippenvel liedje is dat.

Een dikke 4, met de mogelijkheid tot verhoging.
Fijne plaat.

avatar van EttaJamesBrown
4,5
Heerlijk album. Klasse band.

avatar van luigifort
4,5
Ja dit is een groeier bikkel, begon bij mij ook op 4
Lonely Stretch is a devil man's ride
Samen met die van volgend jaar hun beste

avatar van dazzler
4,0
Ik ben begonnen met Calenture en was meteen tot over mijn over verliefd op die plaat.
Daarna kwam The Black Swan en hoewel niet alle songs daar top zijn, kon ook die plaat me beroeren.

Dat is gek genoeg nog nooit met dit album gebeurd, wel met individuele songs, maar niet als geheel.
Op die manier blijft Born Sandy Devotional altijd een eervolle tweede na het meer pastorale Calenture.

avatar van galleryplay
4,0
Onwaarschijnlijk goed nummer, dat 'Stolen property'

Gast
geplaatst: vandaag om 14:47 uur

geplaatst: vandaag om 14:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.