The Triffids - Born Sandy Devotional (1986)

Heb jij dan weer gelijk in

Zopas nog eens geluisterd, wat een meesterwerk!
Aan wie de versie met de bonustracks heeft, zijn die iets waard?

Ik sowiezo geen fan van bonustracks, ze verbrotten het concept van het album wat.
Maar om je vraag te beantwoorden :
Persoonlijk vind ik de bonustracks tegenvallen,
de kwaliteit is ook niet wat het moet zijn (op enkele na).
Men had de bonustracks beter op een tweede cd geplaatst, zoals men met 'Calenture' ook had gedaan.

Ik vind de verpakking van de Born Sandy Devotional-remaster wel schitterend! Met dat extra boekje!
Veel nota's van de band zelf enzo.. mooi! Dat is ook meteen de reden dat ik deze remaster gekocht heb!

Dat vind ik ook en om die reden ken ik de bonustracks eigenlijk ook nauwelijks.

Wat de bonustracks betreft. "Convent Walls" is toch echt wel de moeite om van wat dichterbij te bekijken.

Met het verdwijnen van deze prachtplaat gaat de verloedering van de top 250 ongestoord verder.
Hopen dat mensen deze parel dan maar op een andere manier leren kennen.

the triffids, ooit deze plaat ontdekt in de bib van Kortrijk en sindsdien steeds van deze groep gehouden
wat een heldere mooie muziek zoals er nog maar weinig op plaat is gezet
je kan gewoon de angst, verdriet enz van McComb voelen
het desolate gevoel als hij op het strand naar de vogels roept....prachtig
'' they could pick the eye of any dying thing
that lay within their reach
but they would not touch the solitary figure
lying tossed on the beach
well, where were you?''
prachtig toch gewoon...
van the seabirds tot en met tender is the night ongehoorde, prachtige muziek
voor de leken, blind kopen!

Prachtige plaat inderdaad. De hoesfoto is van het kustplaatsje Mandurah, enkele kilometers ten zuiden van Perth (waar de band vandaan komt).
Ikke daar geweest in de lente van 2005

Fijn ploatse.. Echo & the Bunnymen en Joy Division zijn nooit ver weg, maar toch is het totaal anders, iets uitbundiger misschien. Prachtige theatrale zang van McComb overigens! 4 sterren

Ja, dit is wel mijn ding. Hele warme sound en lekker afwisselend. Is het trouwens zo dat deze band binnen Nederland en Belgie hoger aangeslagen wordt dan erbuiten? In het Engels lees ik haast nooit iets over deze groep.

Nee, dat is zeker niet zo. Op MuMe's zustersite is de waardering even hoog.

Wel is het zo dat hun populariteit in West-Europa (UK, Belgie/Nederland en Scandinavie) hun populariteit in hun geboorteland Australie ver overtrof.

briljante cd van mc comb en zijn collega's , de bonusnummers zijn wel een stuk minder.

Alleen voor ' stolen property ' moet je deze cd aanschaffen.

Inderdaad een prachtig album dat ik later heb leren kennen. Ik heb de luxeversie met de bonusnummers die geenszins storen, ze komen er enkel bij en geen oorspronkelijk nummer heeft daarvoor plaats moeten ruimen.
Klinkt misschien wat theatraal, maar dat past wonderwel bij de desolate sfeer. Sterke songs alleszins, "Wide Open Road" en "Stolen Property" zijn al genoeg redenen op deze CD aan te schaffen.
Prachtige hoes trouwens!

Het openingsnummer had eigenlijk Wide open road moeten zijn,
dit vind ik zo'n geweldig nummer

trouwens net als chicken killer, heel leuk

geen 5 punten, daarvoor net iets te min
bonus nummers, mwah. wel aardig soms

Ach wat het openingsnummer moest geweest zijn is niet zo relevant, wel dat deze muziek tot op de dag van vandaag na jaren beluisteren nog even fris en essentieel is, ten huize Jellorum dan wel te verstaan.

Terecht in de hoogste regionen bij mij..

Ik ben ineens helemaal gek op het nummer Wide Open Road. Wat een heerlijk melancholisch plaatje. Was me destijds niet zo opgevallen. Ik haal mijn 2,5* maar weg en zal dit album eens een herkansing geven

De stem doet me overigens een beetje aan Ed Kuepper denken.

Het duurde even voor de euro viel, maar na enkele luisterbeurten komt de genialiteit van dit album tevoorschijn! Briljant van begin tot einde. De bonustracks zijn nogal k*t en bijgevolg volledig overbodig!

Ik vind de bonustracks nochtans ook lang niet slecht. Vooral het titelnummer is prachtig.

Samen met The Queen Is Dead, ben ik hieraan vandaag begonnen.
Als ik alle reacties lees dan moet ik dit haast geweldig moet vinden.
Ben benieuwd

Ja, beide platen behoren tot het beste uit de jaren 80, IMO.
Ben benieuwd naar je rating...

mee eens dat wide open road een geweldig nummer is , maar tjonge jonge the seabirds........ wat een nummer is dat.
kippenvel , zo'n mooie tekst ook.... prachtige opener

Ja, daar kan ik me wel in vinden. Echt een tekst over peilloos liefdesverdriet. Ook mijn favoriet op deze plaat.

Ik vind dit album niet zo sterk als Calenture maar wel beter dan The Black Swan.
The Triffids ooit ontdekt op Torhout Werchter 1986 , sterk optreden vergezeld met de fraaie vocalen van de helaas ons ontvallen David McComb.
Tekstueel is dit zeker een indrukwekkende plaat.
The Seabirds , Wide Open Road & Stolen Property zijn de knallers van dit album, helaas vind ik Lonely Stretch de enige tegenvaller op het originele album.
De bonustracks zijn mijn inziens te verwaarlozen, enkel Convent Walls is de moeite waard,

Dank aan Marc Mijlemans (mm) om me deze plaat te leren kennen.

Onlangs overgenomen van een andere user hier, leuke plaat. Ik kende vooral de nummers van hun Calenture plaat maar deze is minstens net zo goed.

Wat is het geheugen een raar ding. Toen ik op kot zat eind jaren 80, was Humo een bron voor het ontdekken van nieuwe muziek. The Triffids waren daar heel geliefd, ik kocht Calenture op LP en draaide die grijs.
Een songtitel als 'Bury me deep in love' is op zich al geniaal, maar er was zoveel meer dan de teksten.
Wat ik fragmentarisch van de rest van het werk van the Triffids beluisterde, het leek nooit dezelfde impact te hebben. Dus bleef het bij Calenture, dacht ik.

Tot 2013 waar ik me toch eens gezet heb voor deze Born Sandy Devotional. En wat blijkt: vanuit de diepten van mijn geheugen komt van alles naar boven, ik ken deze plaat! Ik begin mee te neuriën en naarmate ze vordert gaat dit over in luidkeels meezingen 'It's a wide open road' , 'Reach out in the darkness now, she's not there'... Alle emoties die McComb ooit in dit meesterwerk heeft gelegd, voel ik weer.

Heb ik deze van de bibliotheek geleend, op een cassetje gezet en veel gedraaid? Het moet wel, maar ik ben alle herinneringen daaraan kwijt. Alleen de melodieën en tekstfragmenten hebben zich genesteld in mijn hoofd, voor altijd. Alsof ik een oude vriend terug vind, zaaaalig!

Hey Nico, laten we die oude vriend (mm) noemen...

(waar is de tijd dat Humo s LPbesprekingen nog het lezen waard waren, soms zelfs niet eens voor de muziek... thank you mm, rv, ss, gm, fvdl, md, en ja, zelfs de eveneens zo betreurde pdw...)

nog altijd een klassieker

Ik heb The Triffids denk ik in 1986 leren kennen toen Jan Douwe Kroeske Estuary Bed op de radio draaide en de melodie van het nummer intrigeerde me. Mijn tweede herinnering aan The Triffids is een cassettebandje van een live concert van Op Slag van Maandag waar van dit album in ieder geval Wide Open Road, Lonely Stretch, Stolen Property en Personal Things stonden. Wat was ik gek van deze muziek! Ik had na een logeerpartij bij een vriendin laten liggen en ik wilde het zo snel mogelijk terug. Zij ging er niet van uit haar dak zei ze, onbegrijpelijk!
Toch heeft het tot 1989 geduurd voordat ik de LP kocht. Ik was toen al helemaal verslaafd aan Calenture en hoe mooi dit album ook is, toch is Calenture altijd het hoogtepunt van The Triffids gebleven voor mij.
Born Sandy Devotional zit vol met melancholie en dramatiek en bijna alle songs gaan over dood en verlatenheid. Ik ben nooit in Australië geweest, maar het roept beelden op van het uitgestrekte eenzame landschap waar je dagen in kunt verdwalen. Chicken Killer en Life of Crime vind ik de minste nummers. De absolute hoogtepunten vind ik Estuary Bed, Personal Things en natuurlijk het geweldig mooie Stolen Property. Het zou voor mij niet misstaan tussen de klassiekers van U2 en Coldplay die hoog in de Top 2000 staan. Misschien moet ik een lobby beginnen om dit briljante nummer de Top 2000 in te krijgen, maar ik vrees dat ik met de halve man en paardenkop diedeze recensie zal lezen niet ver zal komen. Ik ben sowieso nog nooit iemand tegengekomen die The Triffids net zo goed vindt als ik . Maar daardoor geniet ik er niet minder van.
verdrr doet me nog van het hart dat ik de stem van Jill Birt in Tarrilup Bridge en Tender is the night wel degelijk iets toe vind voegen aan dit album. Haar ingetogen zang in combinatie met het schitterende sterke melancholische stemgeluid van David MacComb vind ik fantastisch.
Een album met briljante teksten, meeslepende muziek dat ik voor altijd in mijn hart gesloten heb!

Dear Eline, ik wil gerust je paardenkop zijn...!
Of halve man desnoods