Mark Knopfler - The Ragpicker's Dream (2002)

Dit is nu echt een album wat bij mijn in de loop van de jaren is gegroeid qua waardering. In het begin vond ik dit album maar een slecht en matig album van Mark Knopfler. Misschien ook omdat het niet vaak werd gedraaid. Nu is dat volledig veranderd en is The Ragpicker's Dream een van Knopflers beste albums.

Een van de toppers van dit album is natuurlijk Why Aye Man (Well of course) maar ook Davil Baby (Freak Shows) en Hill Farmer's Blues zijn echt goede nummers van Mr Knopfler.

Als ik dan toch een minpuntje moet geven dan vind ik de titel van de plaat niet echt geweldig maar dat zegt natuurlijk niets over de muzikale talenten van Mark Knopfler!

Fenomenaal! Alleen de hoes is al prachtig.

Waar "Sailing to Philadelphia" nog relatief dicht bij het Dire Straits geluid bleef, vaart "The Ragpicker's Dream" toch echt een andere koers. Op dit album doorklinkt de roots, country en americana. Gelukkig blijven de Keltische invloeden nog achterwege, want die vind ik op de latere albums van Knopfler niet altijd even geslaagd. Op "The Ragpicker's Dream" zijn de liedjes vooral ingetogen. Naast de kenmerkende stem is er altijd dat mooie gloedvolle gitaarspel. Ook vind ik de afwisseling tussen akoestisch en elektrisch erg mooi. Soms komt er een wat hoog honky tonky gehalte voorbij, bijvoorbeeld op "Daddy's Gone to Knoxville", maar dat heeft eigenlijk ook wel zijn charmes. Ik moet dus gewoon concluderen dat Mark Knopfler met "The Ragpicker's Dream" weer een goed album heeft afgeleverd.

Het is lang geleden dat ik dit album nog beluisterde en nu ik het doe, bevalt het me weer erg goed. Ik moet me er nog meer in verdiepen, maar 'Devil Baby' is een ware favoriet. Ik houd van de rustige sfeer van het album.

Blijft de beste van Mark Knopfler. Alleen geen 5 sterren vanwege drie uit de toon vallende nummers: Why Aye Man, You don't know you are born en Coyote. Die er af en b-kant Small Potatoes erop en je hebt een prachtig, ingetogen album met een geweldige hoes.

Dit vind ik voorlopig de minste van de eerste drie solo-albums. Ik mis nummers die er echt bovenuit steken en heel wat nummers gaan aan me voorbij. De hoes vind ik wel heel mooi, ook al omwille van de stevige en glanzende papierkwaliteit. Toch is het te vroeg om te stemmen, misschien moet het album nog rijpen.

Mooi, sfeervol, ingetogen ... maar toch minder dan de eerste twee soloalbums. 3,5 sterren.

Nadat ik Sailing to Philadelphia bij de kringloopwinkel had opgepikt voor een euro en heel aangenaam werd verrast, heb ik ook Ragpickers Dream aangeschaft. 2e hands met de live bonus cd.
De beschrijvingen van dit album op musicmeter bevielen me erg goed. Ik heb hem nu een keer of 6 gedraaid met de hoofdtelefoon op en deze bevalt mij ook zeer goed. De rust in deze plaat, maar ook de afwisseling. Hill farmer’s blues, Yon’t don’t know you were born, Marbletown, Coyote, Fare thee well Norththumberland, allemaal prachtig. Overweeg nu nog een Knopfler, maar welke? Van de playlists die ik op YT heb beluisterd (Golden heart, Privateering, Get lucky en Shangri-la) bevalt die laatste me nog het best zo op het eerste gehoor.

Eigenlijk kan je met geen van de door jou genoemden verkeerd gaan. Persoonlijk vind ik, op volgorde van erg fijn naar fijn:
Privateering
Get Lucky
Shangri-La
Golden Heart (een paar geweldige toppers maar als album in het geheel de minste uit deze lijst).
Zou ik Ragpicker's Dream hierin kwijt moeten, dan zou deze tussen Shangri-La en Golden Heart belanden, maar ja, het zegt weinig. Ook met Tracker valt er een hoop te genieten. Het is alleen zijn meest recente album waar ik nog aan moet wennen, iets wat ik niet eerder heb gehad bij een Mark Knopfler album.
Veel plezier met de ontdekkingstocht!

@fish. Dank voor de tip! Ik ga die playlists nog eens beluisteren als ik weer tijd heb en kies er dan 1. Ik laat wel weten welke het wordt?.

The Ragpicker’s Dream is Knopflers meest pure en rauwe album. De andere zijn qua productie volledig dichtgesmeerd en neigt dus meer naar de echte Knopfler sound. Ik vind zelf dat van zijn latere albums het nog ongenoemde Kill To Get Crimson het dichtst bij The Ragpicker’s Dream.

Dank Wickerman! Die zal ik ook nog beluisteren. Bijzonder en mooi dat wij allebei Richard Ashcroft's Human Conditions in onze persoonlijke top 10 hebben staan!

Dat zie je niet vaak inderdaad! Even off topic, Human Conditions is een typisch geval van het juiste album op het juiste moment destijds in 2002/2003. Net zoals Sailing to Philadelphia in 2000. Human Conditions was in mijn muzikale en persoonlijke ontwikkeling net wat belangrijker en heeft daardoor de top 10 notering nog behouden.

Per 1 Oktober a.s. eindelijk beschikbaar op vinyl.

https://https://www.discogs.com/release/3023609-Mark-Knopfler-The-Ragpickers-Dream

Deze heb ik al in 2002 op vinyl aangeschaft.