Mark Knopfler - The Ragpicker's Dream (2002)

Ik ga niet nog eens herhalen hoe fenomenaal ik dit album vind, maar ik wil er nog wel even aan toevoegen dat de "live" uitvoering van Brother In Arms op de bonus disc m.i. de mooiste is van alle versies, die ik ken. Net iets "slower" dan dan de andere en zo ontspannen gespeeld. Vooral die "slepende" gitaarsolo naar het einde toe. 9 minuten lang. Prachtig!

Idd Ad , dit is ook 1 van mijn favo Knopfler albums en ik draai hem zo`n 3 keer per week .
Luister bv eens naar het nummer Ragpickers dream en Old Pigweed , beide vind ik zeer ontroerend.
Toch blijft deze het meest ondergewaardeerde Knopfler album . Waarom?
Ik denk dat deze pas na veel luisterbeurten gaat doordringen .
Aan mij kan je ook niet vragen welke de beste solo album is van MK want ik vind ze alle even sterk .

Ik herzie mijn mening, hier staan toch wel een paar erg goede nummers op; A Place Where We Used to Live is heel erg mooi.

onderschatte plaat, vooral de sfeer is fenomenaal bij nummers als Why Aye Man, A place where we used to live, Fare thee well Northumberland, The Ragpicker's dream en Old Pigweed. Heerlijke cd om 's avonds op een koude dag te draaien.

Daar waar ik met deze plaat in het begin wat "aanpassingsproblemen" had, vind ik de plaat zo onderhand de beste die Knopfler gemaakt heeft. Erg rootsy, erg pàkkend ook.
Zo gaat Marbletown door merg en been, zeker de bluesy intro.
En daar waar er op de meeste van Mark's platen wel eens een mindere song opstaat... staat hier echt niets dat wat minder is.
Ik heb er een ster bijgedaan. Nu al 4.5 en wie weet....

Dit album is juist het mooist als je 'm ook als album beluistert. Niet als 12 "losse" pareltjes. Geweldig sfeervol, maar ik vind dat trouwens eigenlijk bij alle Knopfleralbums. Zelfs naast het instrumentale is hij bij het samenstellen zéér zorgvuldig en geniaal in.

Dat begrijp ik niet, Rudiger. Knopfler heeft inmiddels toch aardig wat albums uitgebracht. Het kan toch echt niet zo zijn dat ze allemaal even sterk zijn voor jouw gevoel. Zijn verschillende albums hebben regelmatig ook verschillende sferen. Dit album is toch anders dan Sailing To Philadelphia en zeker anders dan bijvoorbeeld Kill To Get Crimson. Ik weet dat je een echte Knopfler fan bent en dat alles wat hij aanraakt voor jou vijf sterren waard is, maar dan is er toch nog steeds onderscheid tussen de albums die hij gemaakt heeft?

Luister eens naar de versie van Marbletown gespeeld tijdens de laatste tour , duurt maar liefst meer dan 10 minuten .

Euh... ik zal eens naar You Tube fietsen, Ruud!

Wederom een erg mooi album van Mark Knopfler. Zijn debuut is nooit meer geevenaard tot nu toe, maar deze plaat is weer gewoon goed, net zoals zijn andere platen.

Mooie, rustige plaat, die een beetje folk-achtig aandoet. Vele ontroerende songs, maar er staan ook enkele erg leuke songs op. Het bijzondere aan Mark Knopfler is dat zijn carrière eigenlijk een soort van achteruit gaat. Níet in kwalitatief opzicht, maar in volgorde. Vele singer/songwriter's worden rocksterren, Mark Knopfler is van rockster een sing/songwriter geworden.

Ik prefereer toch de Dire Straits tijden, zit veel meer pit in namelijk, maar ook Mark's solo carrière staat duidelijk als een huis.

En deze is ook de meest ondergewaardeerde solo plaat van Knopfler .
Onterecht : Ja . Subtiele en ontroerende songs zoals Hill Farmers Blues , A Place Where We Used To Live , You Don`t Know Your Born , Ragpickers Dream en Old Pigweed zijn een lust voor het oor . Ik vind Mark`s solo albums van dezelfde kwaliteit als zn tijd bij de Straits .
Velen zijn sinds Mark solo is gegaan afgehaakt maar beseffen niet dat Dire Straits Knopfler is en Knopfler Dire Straits is .

Nou, afgehaakt ben ik nog lang niet. Een muzikant die constante kwaliteit aflevert blijft toch altijd mijn interesse houden, of het nu Blackmore goes BZN betreft, Gilmour goes valium of Knopfler goes folk, maakt me niks uit. Het is gewoon het moment waarop je zo'n prachtschijfje opzet om er gewoon van te genieten. Je weet tenslotte wat je draait dus dat lijkt me een bewuste keuze. Anders had je em ook niet hoeven te kopen.

De Knopfler soloalbums zijn trouwens allemaal prachtig en duidelijk een ontwikkeling naar een hoger en minder commercieel nivo.

Eerlijk gezegd vind ik Mark solo nog beter dan destijds met Dire Straits. met Dire Straits waren is er zeker prachtige muziek gemaakt, maar ik vind - puur persoonlijk - dat Mark Knopfler misschien wel wat evenwichtigere solo albums maakt, dan destijds met Dire Straits. Ik bedoel, een nummer zo vreselijk als Walk Of Life maakt hij solo niet.

Dit album vind ik ook een heerlijk album. Mark Knopfler is zoals mijn goede muziekvriend blauwe vogel al aangeeft een muzikant die cinstante kwaliteit aflevert. En zijn stem, ik luister er graag naar.

Nooit Cannibals gehoord van het album Golden Heart .

Dat lijkt toch wel verdomd veel op Walk Of Life .

Goed punt, Ruud. Maar ik vind Walk Of Life erger. Bovendien vind ik in tegenstelling tot sommige anderen Golden Heart niet zijn beste soloalbum.

Je bent wel scherp!

Ik ook niet , ik vind die andere 5 net zo goed .

Ja, daar had ik al eerder een vraag over gesteld, een post of tien hierboven...

Nu je het zegt , was me ontschoten .
Ik vind Knopfler zijn solo albums allemaal even sterk en het is voor mij moeilijk zoniet ondoenlijk om 1 beste aan te wijzen . Dat er verschillende stijlen zijn te horen vind ik prima . het is tegenwoordig laid back muziek geworden wat de man nog maakt en hij doet wat hij het liefste doet .Lekkere muziek voor ouwe knarren waar ik me over 3 weken ook toe kan scharen .
En als je aan mij vraagt welke de beste is dan kan ik jou daar geen antwoord op geven .
Luister ze alle 6 en dan weet je wat jij de beste vind . Ik heb alleen nooit begrepen waarom Ragpicker`s Dream ondergewaardeerd wordt want er staan erg goede songs op .

Ik wil hier even aan toe voegen dat "commercieel" niet altijd van een lager niveau is.



Walk of Life is een heerlijk nummer. Sterker nog, de Dire Straits hadden meer van dat soort vrolijke pop/rock songs moeten maken naast hun symfonische nummers. Daarbij prefereer ik Dire Straits toch boven Mark solo's carriére, omdat in die periode de nummers veel meer power hadden. Zijn solo carriére vind ik daarbij lang niet altijd even evenwichtig, soms vind de songs zelfs niet eens meer ontroerend maar ronduit gezapig.

Wie kan me nu echt vertellen waarom dit goed is want ken 2 echte soloplaten van hem en vind het helemaal niets.
Deze scoort vrij hoog.
Rudiger hoeft het niet tezeggen want die geeft alles een 5 en dat bestaat natuurlijk nooit.
Elke groep of artiest heeft altijd een opvullertje of slecht nummer.
Wil wel een eerlijke critische mening.
Heb best veel van Dire Straits maar die Mark alleen ..... weet niet.

Gert op elk solo album van Knopfler staat wel iets dat aan Dire Straits doet denken .
Ik weet niet welke 2 solo platen jij kent maar ik zou eens beginnen met Sailing To Philadelphia die ook het de hoogste waardering krijgt .Nummers van het Straits niveau die erop staan zijn : Sivertown Blues , Speedway At Nazareth , What It Is en Junkie Doll .
Op Golden Heart vindt je Darling Pretty , Don`t You Get It , Cannibals en natuurlijk Rudiger .
Op Ragpicker`s Dream is dat Way Aye Man en eigenlijk vind ik Ragpicker`s Dream nog het minst in de buurt van Dire Straits komen .Shangri-La heeft Boom Like That , Trawlerman`s Song en Our Shangri-La . Kill To Get Crimson bevat We Can Get Wild en Punish The Monkey .
OP zijn laatste Get Lucky vind je Cleaning My Gun terug .
Op elk album is wel wat te vinden van ballad tot het iets steviger werk als je daar van kunt spreken .
Persoonlijk vind ik Golden Heart , Sailing To Philadelphia en Shangri-La de beste 3 albums van Knopfler solo ( die andere 3 ook eigenlijk maar goed ) , hahaha .
Succes Gert .

Dank je wel hoor, zal het nog eens een kans geven, weet zo niet meer welke ik heb.
Allang niet meer gedraaid, een ervan, oh heb er 3, 1 ervan is met die filmthemas helemaal instrumentaal.
Die draai ik nog wel.

Hahaha!!!! Ruud, je geeft me nu via je post aan Gert P toch wel een antwoord!!! Voor mij is het Lucky Town, Sailing to Philadelphia en dit album! (In deze volgorde.)

Dat zei ik dus ook niet. Het geeft gewoon aan waar de man zn hart ligt waardoor de nummers toch wat oprechter overkomen zonder aan de publieksverwachting en de wil van een platenbaas te voldoen. Een hoger zelfbewustzijn is voor mij een hoger nivo.

Zitten we dus toch gewoon op dezelfde golflengte.

Kijk, zo hoor ik mark knopfler nou het liefst. Rustig, ingetogen en voortkabbelend, vol emotie. Niet die uptempo nummers die op zn vorige albums wel stonden (enkele uitzonderingen daargelaten). Hier staat geen enkel slecht nummer op vind ik, wat op zijn vorige albums naar mijn mening wel het geval was. Ben benieuwd naar de rest van zijn repertoire.

Dus als ik het goed begrijp dan moet jij Shangri-La , Kill To Get Crimson en Get Lucky nog beluisteren . En vergeet Shot At Glory en Wag The Dog niet .

moet ik idd nog beluisteren

N.a.v. Privateering heb ik Golden Heart nog eens een paar keer luisterd. Zijn beste i.m.o., maar nr 3 van Knopler is toch wel dit album Ragpicker's Dream.
Ik ben weer even in "mood" van Mark Knopfler. Wat een gitarist en componist! Perfectico!!!
Misschien vinden sommigen de volgorde van mij niet perfect, maar het zijn wél zijn 3 beste albums!!!