Mark Knopfler - The Ragpicker's Dream (2002)

Nou nou, ho maar weer, Ruud.
Ik vind dat deze plaat niet echt laat zien wat hij in huis heeft. Het luistert op zich wel fijn weg, maar wordt hier en daar toch wel iets te zoetsappig. Ik denk aan Daddy's Gone to Knoxville, Quality Shoe et cetera.
Deze plaat komt niet in de buurt van Sailing to Philadelphia en Shangri-La, laat staan zijn Dire Straits werk.

Mooie, rustige plaat, die een beetje folk-achtig aandoet. Vele ontroerende songs, maar er staan ook enkele erg leuke songs op. Het bijzondere aan Mark Knopfler is dat zijn carrière eigenlijk een soort van achteruit gaat. Níet in kwalitatief opzicht, maar in volgorde. Vele singer/songwriter's worden rocksterren, Mark Knopfler is van rockster een sing/songwriter geworden.

Ik prefereer toch de Dire Straits tijden, zit veel meer pit in namelijk, maar ook Mark's solo carrière staat duidelijk als een huis.

Waar "Sailing to Philadelphia" nog relatief dicht bij het Dire Straits geluid bleef, vaart "The Ragpicker's Dream" toch echt een andere koers. Op dit album doorklinkt de roots, country en americana. Gelukkig blijven de Keltische invloeden nog achterwege, want die vind ik op de latere albums van Knopfler niet altijd even geslaagd. Op "The Ragpicker's Dream" zijn de liedjes vooral ingetogen. Naast de kenmerkende stem is er altijd dat mooie gloedvolle gitaarspel. Ook vind ik de afwisseling tussen akoestisch en elektrisch erg mooi. Soms komt er een wat hoog honky tonky gehalte voorbij, bijvoorbeeld op "Daddy's Gone to Knoxville", maar dat heeft eigenlijk ook wel zijn charmes. Ik moet dus gewoon concluderen dat Mark Knopfler met "The Ragpicker's Dream" weer een goed album heeft afgeleverd.