Humble Pie - Humble Pie (1970)

Vooral het eerste nummer "Live with me" is erg mooi. Zeker gezien het feit dat het nummer een zeer hedendaagse indruk achter laat. De echter rauwe nummers worden afgewisseld met brave nummers maar het is gewoon een blijvertje.

Een semi-klassieker in mijn boek ! De Pie zet de standaard voor hun speciale soort blues-rock op deze plaat, hun eerste US release trouwens.

Tussen de prima tot heel erg goeie heavy nummers door doen de individuele leden met wisselende resultaten "hun ding", dat was "in" in die tijd ( zie ook Yes' Fragile bijv. ). Drummer Jerry Shirley's Only A Roach en Steve Marriott's Theme From Skint halen net het nivo "leuk". Peter Frampton's werkelijk prachtige Earth And Water Song laat al horen welke kant hij op zal gaan op zijn eerste solo plaat Wind Of Change, maar de echte verassing zit 'm bij Greg Ridley's Sucking On The Sweet Vine: "Tears fill my eyes" zingt hij en zo mooi is het ook .........

Hoe fantastisch is Live With Me... 8 minuten betovering...

Mijn favoriete HP plaat.
Deze is nog met Peter Frampton.

Alle elementen komen aan bod; folk, contry, blues en smerige rock.

Vooral de aflsuitende track is wellicht de mooiste ballad ooit gemaakt.

Ik kwam Humble Pie tegen op een sixties verzamelaar, ik wil me daar binnenkort wel eens aan wagen. Welk album is dan de beste keus?

deze live wat mij betreft

Helemaal mee eens, maar deze "self-titled" plaat is anders ook niet mis. Wat je op die 60s verzamelaar tegen gekomen bent is uit hun wat softere Immediate periode Stijn.

Bedankt voor de tip(s), ik zal binnenkort eens op zoek gaan.

Ik zou ook zeker met deze of Safe as Yesterday als eerste beluisteren.

Die liveplaten zijn veel harder en er staan minder eigen composities op.

Blijft voor mij toch de beste Pie plaat. Nog met Frampton, en dat kan je horen. Naast het blues- en boogie geweld staan er mooie melodieuze songs op zoals Earth and Water Song...

Sucking on the Sweet Vine is echt een waanzinnig mooi Greg Ridley nummer...

Naast blues, folk en rock, komt ook countryrock om de hoek kijken, zoals in Only a Roach...

Ga maar eens naar deze luisteren

Doe ik al ruim 40 jaar regelmatig ......

Hola ! Er is net vorige week een remaster van uitgekomen .....

Zonder bonustracks? Ik was wel benieuwd naar out-takes of liveversies van deze songs..

Wat mij betreft het mooiste wat the Pie heeft uitgebracht... Perfecte balans tussen de rocker Marriott en de romanticus Frampton....

Inderdaad een lekkere afwisselende cd van de heren.

4*

Buiten I'm Ready op Performance neem ik dan aan ?

Ik ben de rest van de "groepsnummers" ook bijna nooit tegen gekomen op bootlegs uit deze periode en ik betwijfel of de solonummers ooit gespeeld zijn live. Ik kan me zo uit het geheugen alleen een live versie herinneren van Live With Me uit een BBC concert....

Ik vind Live With Me echt rocken als een idioot. Mijn koninkrijk voor een liveversie van die song.

En Earth & Water Song en Sweet Vine, unplugged versie ofzo? Zou ook te gek zijn.

Anders cover ik ze zelf wel, ofzo...

Heel eerlijk gezegd was ik altijd het meest gek op "as save yesterday..." . maar deze vind ik heel erg mooi.

Via wat livestukjes op het tegenwoordige onmisbare you tube tegen dit album van Humble Pie aangelopen.
Ik kon niet al te veel van deze band, terwijl '' the late'' Steve Marriot en Peter Frampton geen onbekenden voor mij zijn.

Het heeft wel wat, deze stevige, maar ook wat zweverige plaat.
De opener Live With Me is een schoolvoorbeeld van rock in optima forma.
Wat een power en passie. De nuanches op de juiste plek en zeer aantrekkelijk om het achter elkaar af te spelen.
In kwaliteit vind ik dat Frampton's fraaie Earth & Water Song in de buurt komt van deze droomopener.
Prachtig acoustisch gitaarwerk en uitstekend gezongen.
De andere songs die rocken of een bluessy/country-achtige sfeer hebben, mogen er trouwens zijn.
Missers staan hier niet op en ik sluit niet uit dat een verhoging tot de mogelijkheden behoort.
Sucking On The Sweet Vine bijv. moet nog wat groeien.

Fraaie plaat van een misschien wat onderschatte rockband.

Wedijvert hier samen met Thunderbox voor hun beste plaat. De eerste keer op A&M, en de eerste keer dat ze (in mein opinion) de sound helemaal goed kregen. Tenminste, ik ontwaar hier een complete sound, plus een diepgang die de twee voorgangers niet hadden. Hoes mag er ook zijn. Uit een geweldige periode voor muziek vind ik, er spreekt een gevoel uit wat je alleen in die periode van grofweg '68-'73 tegenkomt. Wellicht is dat laatste romantisch gezwets.

Ligt het aan mij of is Live With Me een beetje Pink Floyd achtig?

Maar ik ben benieuwd: Wat op god's groene aarde is de gedeelde faktor voor jouw oortjes ?

Iedereen heeft natuurlijk zijn eigen associaties, maar sinds wanneer maakt Pink Floyd bluesrock met een hoofdrol voor de hammond?

Echoes?

Grappig, want dan was the Pie er eerder mee.
Dus dan zou je bij Meddle moeten reageren dat het een Pie-achtig is.

"One Eyed Trouser-Snake Rumba"

Heavy song hoor, zoek maar op. Rockt lekker hard.

Meddle was idd een jaar later pas. Maar die bluesy stijl met hammond organ had Floyd daarvoor ook al natuurlijk. Ik lees net dat David Gilmour en Steve Marriott destijds bevriend waren en dat Gilmour regelmatig concerten van Humble Pie bezocht. En het is Marriotts hond die je hoort op Seamus!

Ozric Spacefolk schreef: Met zo'n titel ga ik dat ook zeker doen! In de tweede helft van 1968 sloeg Steve Marriot met zijn schrijfstijl een richting in die binnen de Small Faces voor nogal wat commotie en wrijving zorgde. Marriot liet bassist Ronnie Lane een recent geschreven compositie lezen, 'Wham Bam, Thank You Ma'am', wat handelde over een, ahem, "ontmoeting" met een prostituee. Toen Ronnie de tekst had uitgelezen was het enige dat hij kon uitbrengen: "Fuck Off!!". De groep was bezig met het opnemen van de opvolger van 'Ogden's Nut Gone Flake', werktitel '1862', en de opnamesessies gingen niet van een leien dakje. Marriot vroeg zich af of de groep wel in staat was om 'Ogden' te evenaren, laat staan te overtreffen. Zijn zelfvertrouwen had ook een deuk opgelopen nadat de single 'The Universal' was blijven hangen in de top 20. Hij drukte zijn zin door en 'Wham Bam, Thank You Ma'am' werd opgenomen. Er bestaan zelfs meerdere versies van. Uiteindelijk is er ook een versie opgenomen met de titel 'Me You And Us Too' voor het geval dat Immediate protesteerde tegen de tekst van Marriot's origineel. In feite markeerde dit nummer het begin van het einde van The Small Faces. Het door Steve Marriot aangeleverde materiaal pastte niet meer bij het imago van de groep, maar was "tailor made" voor de groep die Steve Marriot en Peter Frampton zouden gaan oprichten: Humble Pie. Wel jammer dat The Small Faces 1862 nooit hebben kunnen afmaken. Op 31 december 1968 liet Marriot de groep tijdens een optreden in de steek. In januari 1969 hebben ze nog een verplichte tour door Duitsland en Oostenrijk afgeraffeld en dat was het. In februari/maart 1969 werd Humble Pie opgericht. Het nummer 'One Eyed Trouser-Snake Rumba' staat qua compositie op naam van de groep maar ik durf er mijn hand voor in het vuur te steken dat Steve Marriot het overgrote deel van de tekst heeft geschreven.

Mooi verhaal en mooie aanloop tot één van de meest essentiele bluesrock/boogie platen van de jaren 70: Smokin'.

Hoeveel nummers tegenwoordig nog worden gecoverd van die plaat, is niet te meten.
Die is alleen niet meer Frampton, die ook te romantisch was voor Marriott. Maar Clempson werd aangetrokken en paste meer bij de smerige r'n'r die Marriott wilde maken.
Samen met de King Biscuit-live plaat toch een beetje een must voor elke muziekliefhebber. Niet om goed te vinden, maar om in elk geval een keer te beluisteren.

Spooky Tooth speelde op hetzelfde feest dus weekte hij gelijk even Greg Ridley los uit die band met de belofte dat hij ook mocht zingen in zijn nieuwe band alsie mee wou doen . De Tooth heeft die klap voor mij nooit overleefd.