Pere Ubu - Lady from Shanghai (2013)

Met alle onvoorspelbaarheid die Pere Ubu al veertig jaar eigen is klinkt dit toch weer heel vertrouwd, en dat terwijl ik lang niet al hun platen ken (volgens mij staat mijn teller nu op acht). De nummers die een klassieke liedjesstructuur combineren met vervreemdende arrangementen en Thomas' ontregelende zang (zoals Mandy en Another one) zijn nog steeds uiterst effectief in het oproepen van een enigszins ongemakkelijke sfeer waar het toch heel aangenaam vertoeven is (voor mijzelf althans – ook in mijn omgeving hoef ik hier bij de meeste mensen niet mee aan te komen), en Thomas heeft nog altijd een geweldig oor voor als een mantra herhaalde one-liners ("She calls me Johnny Rocket, I don't know why", "They say the truth hurts", "Did I do that terrible thing?", en is Mandy's "I could sleep for a thousand years" een verwijzing naar Venus in furs van de Velvets?), maar de instrumentale nummers en gedeeltes (de stofzuigergeluiden van Feuksley, de tweede helft van And then nothing happened, The carpenter sun) "remain more interesting in theory than in practice" in de woorden van de AMG. Misschien ben ik na al die jaren wel gewoon een beetje Ubu-moe en heb ik hun geluidsexperimenten inmiddels wat te vaak gehoord, maar Lady from Shanghai kan me gewoon niet de hele speelduur bij de les houden. En het is toch opmerkelijk en jammer dat er sinds de berichten ten tijde van de release al 4½ jaar niet meer bij dit album geschreven is – kennelijk wordt deze band door niet zo héél veel jonge en/of nieuwe luisteraars ontdekt.