It's a Beautiful Day - It's a Beautiful Day (1969)

Deze plaat heeft voor mij een gevoel van vervlogen tijden.
Vooral White Bird en Hot Summer Day dragen hieraan bij.

Verder lijkt Child in Time verdacht veel op het begin van Bambay Calling, terwijl deze plaat toch drie jaar eerder uitkwam.......

Child in Time is in feite helemaal gebouwd op Bombay Calling. Vrij schaamteloos ook.

Trouwens een mooi popalbum dit, dat om nogal onduidelijke redenen ongeveer geen bekendheid heeft.

Niet goed genoeg misschien?
Of gewoon te onbekend...

Een vriend van mij had deze plaat; ik vond hm toen mooi, was destijds helemaal niet zo onbekend; tv optredens ( Beat Club), maar daarna?
Begrijp dat die David Laflame jaren later nog steeds optrad (optreed?) en White Bird het nog steeds met doen.

Op Radio 1 draaien ze op dit moment "White Bird", toch beduidend minder dan in mijn herinnering, vooral de zang is toch wel, ehh, magertjes. De vioolsolo is wel mooi.

Helaas een bijna forgotten parel en een van mijn favourite platen sinds 1969. Bijna perfekte debut plaat van virtuose violinst David Laflame.

White Bird en HotSummer Day, mischien net noch Bombay Calling, zijn voor me absoluut 5***** songs. De rest ietse minder en daarom een dikke 4.5****

Een perfeke mixture van Pycedelic Pop, Folk Rock met San Francisco Sound. Mischien dat dit vandag een beetje oudewets overkomt maar je moet muziek altijd in de tijd bekijken

De eerlijkheid gebiedt mij te erkennen, dat ik nog nooit van It's a beautiful Day heb gehoord, dus daar kan ik niet over oordelen. Maar Deep Purple In Rock kwam toch werkelijk al in 1970 uit en 1970 - 1969 is geen drie ...

Child in Time van Deep Purple is ook gebaseerd op 'Bombay Calling' van It's a Beautiful Day. Dat heeft Ian Gillen gezegd in een interview.

Zie voor mijn bevindingen Deep Purple In Rock.
Overigens heb ik het vermoeden, dat de leden van deze Amerikaanse folkband het helemaal niet erg vinden, als deze zaak zoveel mogelijk in de publiciteit komt. Wie weet hoeveel mensen uit pure nieuwsgierigheid op zoek gaan naar dit album? Ik gun het ze overigens van harte.

Goed te zien dat deze plaat weer een beetje aandacht krijgt.
Een aanrader!

In de 80s was dit de duurste 60s plaat in verzamelaarskringen. Wouter bij Concerto ( de 2e hands platenwinkel in Amsterdam ) had een wachtlijst voor liefhebbers ........

Blijft een prima plaat van een uitstekende band. Ik zag ze live op Kralingen en daar waren ze een van de plezierige verassingen .........

Heerlijk nummer dat white bird, deze lp heb ik ooit eens gehad maar alles weggegeven toen ik een cd speler kocht en geen pick up meer had.

Child in Time werd al in 1969 gespeeld en opgenomen bij de concerten met het Royal Philarmonic Orchestra, alhoewel bij dit nummer zonder orkest. De paarse heren hebben wel aangegeven beinvloed te zijn door Bombay Calling en IABD schijnt ooit weer iets gejat te hebben van Purple.

Wat mij iedere keer als ik deze plaat op de spelert heb liggen weer opvalt is dat, met uitzondering van de wat overdreven klinkende fuzz-gitaar op Wasted Union Blues, de muziek nauwelijks gedateerd overkomt door de prachtige rootsy produktie.

Ritche Blackmore schijnt het rifje eens op de radio te hebben gehoord.
De heren hebben het ook toegegeven later.
Grappig bovendien dat Deep Purple nog een tourr heeft gehad die Bombay calling heette, en waarvan ook een DVD is verschenen.
Maar het kan nog mooier!!!! De echte versie is ook niet van deze band. Het is afkomstig van Vince Wallace die het in 1962 schreef .

Blijft een mooie plaat, vooral als het zomers is, prachtige retro hoes, zo worden ze niet meer gemaakt

White bird blijft een pareltje, en Girl with no eyes prachtig

en lekker swingen op Hot Summer day

Waarvan de rechten wereldwijd nog bij hun zeer foute oude manager liggen waardoor de 2fer met Marrying Maiden in een zwarte lay-out meekreeg ....... Om dezelfde reden heb ik een oude vinyl re-release uit begin 80s met een fantasie hoes ........

Die vinyl heb ik ook, een van de mooiste hoezen ooit gemaakt naar mijn mening.

Daar ben ik het helemaal mee eens. Ik heb de hoes ook geplaatst op de hoesmeter, maar men was niet enthousiast. De hoes haalde de flop-10.
Dat zal verder wel. Laten we er hier gewoon van genieten.

nu staat er een kenner op!
We hebben het over een tekening uit 1887 van Charles Gibson, schepper van de naar hem vernoemde Gibson Girl, algemeen erkend als dè voorloopster van de pin-up!

It's a Beautiful Day is een band waar ik nog nooit van gehoord heb.
Justus18 raadde mij dit aan om te bespreken en het eerste wat mij opvalt is die hoes.
De hoes heeft wat weg van "The Sound of Music" en die film haat ik echt.
De hoes vind ik dan ook bar lelijk, in tegenstelling tot de mensen hier die wellicht gewoon een passie voor de muziek hebben. Niks mis mee, heb ik zelf ook welleens.
Maar dan nu over naar de muziek, dat is immers het belangrijkst.

Het gelijknamige album van It's a Beautiful Day (ik ga het voor het gemak maar IaBD noemen)
begint met het hier al vaker bejubelde White Bird. Het begint nog zo ontspannend en "rootsy".
Jammer dan dat men het nodig vind om er op te zingen op deze manier.
Het klinkt niet echt mooi naar mijn gehoor. Misschien moet ik er wel weer aan wennen.
Zo heb ik dat ook met het geluid, het is immers al weer een zeer lange tijd geleden dat ik nog een album uit de 60's heb beluisterd. Daar was ik eerder een fervent liefhebber van, maar als adolescent ben ik nog bezig met het grootschalige ontdekken van muziek. Voor velen de leukste fase uit het leven Ik begin al wat meer te wennen aan de muziek en de zang en het klinkt allemaal prima. Zeker een leuk nummer, een fijne opener.
Gedateerdheid heeft dit album niet echt, dat begrip doet het 'm ook nooit bij mij.
Ik hoor enorm veel mensen altijd zeggen: "vroeger klonk dit beter", of: "wat klinkt dit gedateerd".
Nee, gelukkig heb ik daar nooit echt last van, en al helemaal niet bij dit nummer.
Een zomers gevoel geeft dit White Bird op een "Beautiful Day".
Gepaste muziek dus ook,

Hot Summer Day draagt de zomerse sfeer voort. Het geeft ook dat zwetende warme gevoel.
Dat beklemmende, stikhete gevoel. Fijne relaxte muziek komt er nog bij en de vocalen bevallen me al een stuk beter dan het voorgaande nummer. Ik moet zeggen dat ik niet veel vertrouwen had, dat ik dit album wel leuk zou vinden toen Justus18 met dit album aan kwam zetten.
Ik ben immers al een tijd lang niet meer zo gek van de jaren 60 muziek en de hoes verspelde ook niet veel goed, maar ja: Don't judge a book by it's cover.. En zo is het maar net.
Tot zover bevalt het me allemaal prima.

Dan komen we in een harde stortbui terecht, de zomerdag is niet meer zo perfect.
De lucht wordt donker en de stemming grauw. Dat geeft de muziek goed weer.
De muziek wordt serieuzer, de gitaren worden keihard. Er wordt prachtig gezongen en het tempo wordt opgevoerd. Dat klinkt super. Er zit ook een lekkere groove in.
Dit ligt al veel meer in mijn straatje, als je hier zou beginnen met luisteren zou je zowat denken dat je in de oorsprong van de noise bent beland. Harde gitaren en een flitsend tempo.
Een sterk nummer is Wasted Union Blues.

De lucht klaart op en er wordt plaats gemaakt voor Girl With No Eyes.
Mooie teksten en hoopvolle muziek zorgen voor een goede balans.
Een rustige ballade tussen de harde en zachte popsongs.
Even een wegdroom moment. De vocalen zitten prima in elkaar en de samenzang in combinatie met de heerlijke muziek werkt goed. Ook dit is weer een nummer van kwaliteit.

Dan komen we bij "Child in Time", euh ik bedoel Bombay Calling
En deze is beter dan Deep Purple's nummer.
Die vind ik wel zo afgezaagd en zo irritant ingezongen door Gillian en ik ben ook geen fan van DP. Dit vind ik veel lekkerder. Het zit lekker in elkaar, veel afwisseling, een goede harde gitaarsolo die beter zijn werk doet dan Blackmore's solo. De orgel solo is goed en de violen maken het plaatje af. De bas en drums zorgen voor een fijne groove en de gitaar klinkt lekker funky. Ja dit is een zeer fijn nummer. Gelukkig ook niet zo lang.

Bulgaria volgt, rollend slagwerk in een spannende sfeer dankzij de violen.
Het zorgt voor een fijn arrangement en een sfeer verwekkende ambiance.
Een lekker wegdroom moment. De zang is dan ook zacht en rustig.
Bij vlagen doet mij de zang ook denken aan Eric Clapton alleen dan veel beter.
Ook hier weer. Een sterk epos met een opzwepende violist.
Dit maakt ons op voor het waarschijnlijke magnus epos, het langste nummer...

...Time is. Dat begint opzwepend met funky pianospel en een groovend drum en basspel.
De orgel maakt het nog swingender en dat verwacht je niet van een 9+ minuten durend nummer. Erg swingend en de vuige gitaren er tussen door maken hiervan een swoel geheel.
Een nummer wat niet echt volledig hoeft beschreven te worden.
Het is gewoon een lekker nummer met veel afwisseling en mooie momenten.
Een waardige afsluiter en ook nog eens verrassend.
Bereid u voor op een nummer vol met tempowisselingen, muzikale veranderingen,
vakmanschap en een klein beetje geschiftheid. Dat moet ook kunnen op een album als dit.
Begonnen met ontspanning en rust opgelopen tot verrassende knappe muziek.

Muzikale voetnoot:
Don't judge a book by it's cover. Laat het album niet links liggen door de hoes.
Een verrassing en toch wel een lichte vereiking, dit album ga ik nog welleens draaien op een mooie zomerdag. Ik begin voorzichtig met een 4 met grote kans op verhoging.
"Try this".

Mijn enige aantekening is:
Sorry voor de spelfouten, het gaat al beter maar ik ben nog niet echt goed in spellen
Ik heb ook nog tijd om te leren.

It's a Beautiful Day..

Ik wou precies hetzelfde zeggen!

Schitterende zomerplaat met een mooie, rustige sfeer. Duidelijk hoorbaar dat de groep uit San Fransisco afkomstig is, maar ze hebben toch ook wel een eigen geluid. De zangeres doet me trouwens erg denken aan Grace Slick.

Deep Purple heeft het riff van 'Bombay Calling' inderdaad rechtstreeks gejat. Ik had ze aangeklaagd. De royalties voor 'Child in Time' zullen vast meer opleveren dan het overnemen van Deep Purples 'Wring That Neck'.

Deze meneer vindt 'm trouwens ook mooi:
http://2.bp.blogspot.com/--A3tipX-LZE/TaxaSxB4_tI/AAAAAAAAAu0/GTfxVkCMHU8/s1600/neil-young-record-store.jpg

Hoe zit het nou?

Volgens Wiki:

Volgens willemmusic:

Ik heb het heerlijke boek "PIN-UP, a modest history", van Mark Gabor er maar weer eens bij gehaald , (geen straf overigens, want rijk geïllusteerd) en daar staat : 'In 1887, Charles Dana (!) Gibson, at the age of 20, dipped his pen in the cosmic urge and tried to draw a girl so alluring that other young men would want to climb into the picture and sit beside her.' Want zo deed men dat toen...
Talloze pentekeningen van zijn hand verschenen door de 20(!) jaren heen in Life Magazine en zijn Gibson Girl werd een icoon en kreeg natuurlijk vele lookalike's.
En dat is het antwoord op je vraag : de afbeelding op de hoes is een 'derivartive of the Gibson Girl, one of the many...' en misschien heeft Wikipedia nu eens gelijk dat dit van de hand van George Hunter is.

Ik weet niet beter dan dat dit olieverf werkje van Hollisters hand is (orgineel nog wel te koop tussen Euro 5.000 - 10.000'.

En het nalatenschap van Gibson bezien lijkt mij dit een vergissing, misschien heeft Gibson ook wel een schilderij met die titel gemaakt.

Ik zie de verwantschap tussen de Gibson Girl en de hoes ook echt niet.
Afbeelding ligt veel meer in de traditie van deze hoes:
Happy Trails , niet toevallig door dezelfde Hollister kunstenaars/ontwerpers.

Dergelijke uitingen zijn meer een variant of voortzetting van de Wild West - en Frontier kunst.

"Picturesque America Anywhere Along The Coast" , de wonderschone titel van de prent waarop deze hoes geïnspireerd is, van de hand van Ch. D. Gibson.

Picturesque America Anywhere Along The Coast: Ik zie 7 dames met duidelijk dezelfde kapper, zitten op een strand, in hoogmoderne frivole badpakken.

Kijk ik naar de hoes hierboven, zie ik een frisse meid in een luchtige zomerjurk op een rotspunt staan uitwaaien, na waarschijnlijk enige arbeid op het land, getuige de hoed die haar frêle gelaat beschermt tegen de zonnestralen.

Overeenkomst: het is zomer.

Klopt, Hunter is dus zoals bekend de inspirator.

Het gaat me niet om gelijk krijgen, maar om juiste informatie geven
Waar jullie naar kijken, op Google/afbeeldingen, die prent met zeven schonen heet: 'Of Course There Are Mermaids' (Ch. D. Gibson was ook goed in titels). Ik bedoel een dame met de handen achter heur haar, aan 't strand bij een rotsblok. Staat er niet bij...
Soit !