Vandenberg - Heading for a Storm (1983)

maar uiteindelijk kan Burning Heart niet tippen aan Different Worlds, die gitaarsolo!
Heinekenzanger Bert Heerink zingt goed, maar zijn Engels is niet altijd duidelijk. Bij Different Worlds hoor ik hem in het refrein bijvoorbeeld altijd weer zingen: we shoot the keyboards...

Nou, niet kunnen tippen gaat me te ver maar dat ik Different worlds boven Burning heart verkies is duidelijk. Die solo is daar inderdaad één van DE redenen voor! Wat We shoot the keyboards betreft; in die tijd was het voor een hardrockband geloof ik nogal stoer om iets tegen keyboards te hebben. Wie weet uitte Heerink z'n frustratie wel op een slinkse manier

Different Worlds is één van de weinige nummers met keyboards. Prachtig nummer, prachtige solo. Komt die nieuwe plaat van Adje nou eindelijk een keer uit?

Hij geeft regelmatig updates op Facebook. Laatste kwam erop neer dat ze binnenkort de studio ingaan. Zal dus nog wel even duren eer die in de schappen ligt.


Over dit album: ik vind het de minste van de drie. Dat ligt vooral aan het songmateriaal dat in mijn ogen iets minder overtuigend is. Neemt niet weg dat hier ook een paar prachtnummers op staan. Zoals uiteraard de erg sterke ballad Different Worlds. Uitsmijter van de plaat is echter This Is War. Afsluiter Waiting For The Night is ook een lekker snel en strak nummer dat ik graag luister. De rest is gewoon ok.

Ik vind dit hun meest commerciële, meest ear-friendly plaat. Eigenlijk vind ik elk nummer heel erg goed. Vandenberg had alleen een beter zanger verdiend. Stemgeluid is lekker, maar het blijft te Hollands. Zonde. Opvolger Alibi heeft daar iets minder last van.
Volgens mij ging begin jaren '90 het gerucht dat Adje iets ging doen met John Waite. Als hij deze nummers toch eens had gezongen.... Volgens mij was dat een geweldige combinatie geweest.
Ik vind Adje van den Berg een zeer goede gitarist èn componist. Zeker in zijn Vandenberg tijd waren zijn solo's eigenlijk minicomposities an sich. Hoe zeer ik ook van goede bluessolo's houd, ik hoor hem nog liever in deze stijl. Waar hun debuut af en toe nog wat bluesrockerig aan deed, neigde het gitaarwerk op deze en Alibi wat meer naar een wat klassieke, soms Queen/Boston -achtige stijl. Maar dan nog wat spectaculairder qua techniek.
Gelukkig zie ik hem tegenwoordig weer vooral op een Les Paul spelen. Ik hoor hem vele malen liever op een Gibson dan op Fenders, Peavey's, etc. De Les Paul hoort bij Adje.

Duidelijk minder dan het debuut.
Friday Night en time will tell, daar kan ik niet naar luisteren.

Minder dan het debuut? Meningen verschillen, want ik vind deze juist op alle fronten nog net iets beter dan het debuut.
De productie is haarscherp zonder te gelickt te klinken, precies zoals ik mijn jaren '80 rock albums graag hoor. Verder is Vandenberg zelf op dit album erg op dreef. Misschien wel het beste wat ik tot nu toe van hem heb gehoord.
Een prima jaren '80 rock plaatje dat makkelijk naast de grootheden van die tijd mee zou kunnen draaien.

De intrede van de in die tijd immens populaie electronische snaredrum en ondersteunende keys bij de opener Friday Night maken direct duidelijk dat het geluid is aangepast aan de hippe 80's sound. Er zijn ook wat meer lagen aangebracht en daardoor is de productie wat voller, comercieler zoals u wilt. Maar dat maakt het album voor mij niet minder dan het debuut. Mijn all-time favoriete Vandenberg track This is War zit zo vol met gitaarhoogstandjes dat je er duizelig van wordt. Deze wordt gelijk gevolgd door de pomprocker I'm on Fire met ook een heerlijke extended solo. De titeltrack (hoewel het rijm schema wat moeilijk loopt bij gypsy) is de meest heavy rocker waar ik ook niet snel genoeg van krijg, mede door de dubbele bass aan het eind. En door die drie opeenvolgende krakers is het wat simpele begin van het album alweer snel vergeten.

Deze platen hadden veel meer een eigen smoelwerk t.o.v. de bluesrock platen die Ad nu maakt met de Moonkings. Terwijl het juist daarom was dat Ad indertijd opviel met deze band. Een eigen geluid.

Eens. Volgens mij besteedt Ad geen aandacht aan deze periode, op Burning Heart na. Zonde vind ik.

300% mee eens!

De hardrock is verdwenen. Dat was ook al te horen op die Whitesnake/Coverdale plaat uit '94.

Een vermakelijk plaat van deze Nederlandse band. Het begint vooral erg sterk. Heerlijke hard rock met een prima zanger.

Door het nieuwe album deze sinds hele lange tijd weer eens opgezet. Different Worlds is voor mij altijd een favoriet geweest door het spetterende gitaarwerk. Die harmonieën aan het einde van het nummer zijn heerlijk. In mijn herinnering was de rest minder maar daar moet ik op terug komen. Het is wel duidelijk dat Adje de smaakmaker is. Leuke trip down memory lane!

Dit is en zal denk ik altijd mijn favoriete plaat van Vandenberg blijven. Überhaupt mijn favoriete Nederlandse Hard Rock plaat, het geluid alleen al. Wat een top productie!
De opener vind ik vrij ruk en "Time Will Tell" is ook best poep commercieel, maar de rest... SUBLIEM!!! Wat mij altijd aantrekt aan goede Hard Rock bands is de zang, zo ook hier. Zeker, zijn uitspraak is soms niet helemaal vlekkeloos, maar in dit geval stoort het me niet, vanwege zijn klankkleur, geweldige kracht ern expressie. Waar ze bij de opvolger gigantisch de bocht uitvlogen met hun Amerikaanse sound, weggingen van hun eigen geluid, is dat hier eigenlijk alleen met het vreselijk "Friday Night" het geval. Leek zelfs of Bert op Alibi zijn stem aan de Amerikaanse markt moest aanpassen, hier klinkt hij heerlijk helder (no pun intended) en krachtig.
Het drumintro van "Welcome To The Club" pakt me elke keer weer, daarna die vette gitaar die erin komt,. De ballad "Different Worlds" doet niet onder voor "Burning Heart", met een glansrol Bert Heerink. Kant B opent met het furieuze "This Is War" gevolgd door het sexy groovy "I'm On Fire".
Het titelnummer is wederom een absolute favoriet, gevolgd door twee nieuwe krakers met als afsluiter het nummer "Waiting For The Night". Een ware top plaat in mijn ogen, staat rotsvast in mijn top 25 aller tijden!

Haha Friday night is subliem juist vind ik! Sowieso één van hun beste songs. Zéker op dit album. Dat refrein met die electrische drums erbij, heerlijk! Je hebt volgens mij een hekel aan goede melodic rock of niet?

Absoluut niet! Maar Vandenberg was een band in de beste traditie van een top band als Bad Company. Melodic Rock, of AOR kan ik zeer waarderen. Echter als een band als deze zich zo waagt aan die gladde kanten, dan glijden ze vaak uit en vallen plat op hun reet. Ik luister naar bands als Tyketto, Diving For Pearls, Brazen Abbot en ook naar Morbid Angel, Hypocrisy. Vrij divers in de Hard Rock wereld. Maar sommige bands beheersen een bepaalde stijl die hun past, je kan je horizon verbreden en het tot je nemen, maar doe het met overtuiging en niet omdat het moet (Savatage met hun drama Fighting For The Rock)... dat klinkt er vaak in door.

Oké ja die bands luister ik ook allemaal. Hou zelf ook van een heel breed scala binnen de rock/hardrock/metal wereld. Maar ik vind het juist gaaf als bands eens iets anders proberen. En het klopt dat niet alles geslaagd is te noemen. Wat je zegt; doe het vanuit eigen overtuiging en niet omdat het moet. Ik vind Fight for the rock van Savatage trouwens ook geen geweldig album. Maar echt slecht vind ik het ook niet. Gewoon eens iets anders. En, wat ik al meer heb gezegd, het scheelt ook echt enorm veel of je er op moment van uit komen 'bij was'. Achteraf is het allemaal veel makkelijker te plaatsen vind ik. Maar goed, ik vind dat Vandenberg deze stijl prima past. In ieder geval stukken beter dan bij Savatage

Dat klopt ook helemaal, ben dan ook oud genoeg om de platen toen ook al te hebben gehoord , vandaar dat het me nog steeds zo tegenstaat. Het pakte me toen niet en nu nog steeds niet. Eens in de zoveel jaar probeer ik de plaat weer eens, vandaag was de dag. Heb het overleefd maar vrolijk word ik er nog steeds niet van.

Never change a winning team? Leg dit album eens naast het debut. Kant A heeft 4 nummers, check. Kant B heeft er 5, check.
Kant A begint met een cliche blues rock nummer, check. "Welcome to the Club" heeft dezelfde funky riff als "Back on My Feet", check. Daarna een nummer over liefde en tijd: "Wait" en "Time Will Tell", check. En als afsluiter van Kant A een ballad, check. Man man man, wat origineel.

Nee, dit is voor mij een flinke stap achteruit. Gitaarwerk is sterk. Maar zoals bij de meeste goede gitaristen/muzikanten missen ze de creativiteit als songwriter. Zo ook Adje. Allemaal standaard hard rock structuren, allemaal cliche refreintjes, en vooral slechte teskten. Geef mij dan maar het debut.