B.B. King - Blues on the Bayou (1998)

Het album begint zo sterk met die heerlijke orgel intro en geweldig gitaar werk van B.B. King. Helaas zakt het daaran allemaal erg in, het gaat vervelen en de solo's worden langzaam minder sterk. Veel van hetzelfde wat opzich geen probleem hoeft te zijn maar er zit geen pit in en het komt niet los ofzo. Dat neemt niet weg dat het gewoon een goede blues plaat is, maar voor wat ik van B.B. King gewend ben valt het toch wel een beetje tegen. 3.5

Heb deze plaat al een tijdje, maar ben nu bezig aan de eerste luisterbeurt. Klinkt tot nog toe erg goed.
Stem volgt

goeie plaat! ook een paar mooie instrumentale nummers.

Een meer dan degelijke bluesplaat van legende B.B. King. Zijn stem is nog steeds doorleefd en warm en diep. Ook zijn gitaarspel heeft nog steeds die typische donkere klank. Wel vind ik dat het scherpe randje er vanaf is, en soms klinkt het iets te gepolijst, vooral als er strijkers worden gebruikt. Hierdoor verliezen sommige tracks aan zeggingskracht. Verder niets dan lof voor deze senior citizen of the blues.

Op de één of andere manier associeer ik deze een beetje met One Kind Favor. De latere B.B. King is qua stijl en productie dan ook wel redelijk eenvormig. Volgens Allmusic treedt King hier voor het eerst op als producer. Wat dat betreft kan ik me wel vinden in Ronalds opmerking dat het allemaal wat te gepolijst is. Dat is sowieso wel vaak het geval bij later werk van B.B. King.

Blues on the Bayou klinkt typisch als B.B. King, maar biedt verder niets nieuws onder de zon. Opener 'Blues Boys Tune' somt eigenlijk de hele plaat al op. Klinkt lekker, herkenbaar, maar je hoort toch ook direct dat de souplesse in zijn gitaarspel niet meer is wat het geweest is. Het is daarnaast telkens hetzelfde trucje wat hij al zeker drie decennia uitvoert.

Als je B.B. King - Live (2008) en B.B. King - One Kind Favor (2008) al hebt, mist je hier niet veel aan, al misstaat hij ook niet.

Ik weet dat BB het album Lucille Talks Back zelf heeft geproduceerd. Dat album stamt uit 1975. Zelf zegt BB dat hij zijn allereerste opnames uit 1949 in Memphis zelf heeft geproduceerd, aangezien Sam Phillips volgens BB slechts de engineer was.

Het enigst negatieve aan dit album is, dat ik verwachte na het zien van de titel van het album, dat er toch een zekere "swampbluessound" te horen zou zijn. Dit is helaas niet het geval. Desalniettemin is dit een goed blues album van de meester.

Toen ik een week of wat geleden vermeldde dat ik dit album aan het draaien was vonden vier gebruikers hier dat een leuk bericht – altijd dankbaar als zoiets opgemerkt wordt. Des te meer voel ik me nu bijna schuldig dat ik helaas moet bekennen dat ik dit toch wel een heel matig album vind. Er is in feite niets mis mee, de band speelt prima, de eerste twee nummers swingen echt behoorlijk, King is nog altijd goed bij stem en het is duidelijk dat iedereen zich uitstekend op z’n gemak voelt, maar juist dat gemak resulteert in een vlak album waarop de blues in een risicoloze mix van up-tempo en ballades worden gebracht zonder dat er sprake is van zweetdruppels, tanden, hartzeer of opwinding. Ik ben de afgelopen jaren bijna ongemerkt een groot liefhebber geworden van Kings gitaarspel, stem en algehele warme uitstraling, maar op dit album is zijn relaxte vibe verworden tot kleurloze ambachtelijkheid. Een paar nieuwe nummers, een paar oude eigen nummers in een nieuw jasje (Understand –“Cause I’m a poor man, but I’m a good man, understand”– heet nu Blues man –“Because I’m a blues man, but I’m a good man, understand”–), alles veilig binnen de parameters van de goede smaak, en als dat laatste iets is dat sowieso al voor Kings latere werk geldt zakt de pijnloosheid hier een beetje door de ondergrens, hetgeen nog eens wordt verergerd door de zeer lange speelduur van het album.