B.B. King - Blues on the Bayou (1998)

Een meer dan degelijke bluesplaat van legende B.B. King. Zijn stem is nog steeds doorleefd en warm en diep. Ook zijn gitaarspel heeft nog steeds die typische donkere klank. Wel vind ik dat het scherpe randje er vanaf is, en soms klinkt het iets te gepolijst, vooral als er strijkers worden gebruikt. Hierdoor verliezen sommige tracks aan zeggingskracht. Verder niets dan lof voor deze senior citizen of the blues.

Toen ik een week of wat geleden vermeldde dat ik dit album aan het draaien was vonden vier gebruikers hier dat een leuk bericht – altijd dankbaar als zoiets opgemerkt wordt. Des te meer voel ik me nu bijna schuldig dat ik helaas moet bekennen dat ik dit toch wel een heel matig album vind. Er is in feite niets mis mee, de band speelt prima, de eerste twee nummers swingen echt behoorlijk, King is nog altijd goed bij stem en het is duidelijk dat iedereen zich uitstekend op z’n gemak voelt, maar juist dat gemak resulteert in een vlak album waarop de blues in een risicoloze mix van up-tempo en ballades worden gebracht zonder dat er sprake is van zweetdruppels, tanden, hartzeer of opwinding. Ik ben de afgelopen jaren bijna ongemerkt een groot liefhebber geworden van Kings gitaarspel, stem en algehele warme uitstraling, maar op dit album is zijn relaxte vibe verworden tot kleurloze ambachtelijkheid. Een paar nieuwe nummers, een paar oude eigen nummers in een nieuw jasje (Understand –“Cause I’m a poor man, but I’m a good man, understand”– heet nu Blues man –“Because I’m a blues man, but I’m a good man, understand”–), alles veilig binnen de parameters van de goede smaak, en als dat laatste iets is dat sowieso al voor Kings latere werk geldt zakt de pijnloosheid hier een beetje door de ondergrens, hetgeen nog eens wordt verergerd door de zeer lange speelduur van het album.