Popol Vuh - In den Gärten Pharaos (1971)

Geen lichte kost, dit. Dit is een van de eerste albums die op iedere zijde één enkel nummer bevat en ook één van de eerste die werden opgenomen in een kathedraal. Twee kolossale tracks van 20 minuten. De eerste, het titelnummer, is een ambient nummer in 4 delen. Geen lichte kost, zeg ik, want het is een nummer zonder melodisch centrum of ritmisch fundament, en dat is iets waar onze oortjes maar moeilijk aan kunnen wennen. Door deze aanpak vervaagt het idee van tijd.
Oosterse invloeden zijn goed hoorbaar in deze spirituele, mysterieuze melange van electronische en akoestische instrumenten.

Het tweede nummer is één lange orgeldrone, een kolossaal 'om', vergezeld van wilde percussie. De steeds weer herhaalde tonen van het orgel zijn zo dreigend en apocalyptisch dat je je echt voelt alsof je naar de soundtrack van het einde van de wereld aan het luisteren bent. Een unieke ervaring. 4/5

Vuh

4/5 inderdaad. Erg mooi album en voor mij een van "hun" betere

Zó indrukwekkend! Ik gooi hem een halfje omhoog, want dit is toch wel een héél erg speciaal album. 4,5/5

Door een uitleg van Ravi Shankar over Oosterse structuur kan ik gelijk genieten van deze track :

"Indian music is modal by nature, and though harmony may be present in its simplest form, it is inherent, rather than deliberate. For the better and finer enjoyment of Indian music, Western audiences should forget about harmony and counterpoint or the mixed tone colors which may be considered the prime essentials of a symphonic or similar work, and relax rather in the rich melody and rhythm, and with the exquisitely subtle inflections through which the atmosphere of a Raga is built up."

Gaat niet helemaal op met het titelnummer,maar het idee is duidelijk

Deze komt toch wel dicht in de buurt van Hosianna Mantra, vooral Vuh vliegt echt voorbij, en dat terwijl het zo'n groots nummer is. Erg mooi album.


Het blijft trouwens mooi om tijdens het luisteren wat op scaruffi te bladeren, en weer eens te zien hoe geweldig hij geinspireerd is geweest door onze paalhaas

''The sound is inert and timeless: there is no melodic center, no rhythmic underpinning, no narrative development.''

"The organ melody is slowed down to become a terrifying drone, while the electronics simulate a wordless choir extending a colossal "om" to the universe. "

Maar wat is nu een om?

ik denk ''ommm'' van een mantra

ohm = het al
het eeuwige innerlijke geluid

Hè verdorie, is die gast nu alweer bezig? Ik zal eens een boze mail sturen want dit gaat echt te ver.

Fijn om te horen dat-ie bevalt trouwens, Gyzzz. Ik zet hem hier ook maar weer eens op.

Overigens hebben John Doe en unmudded lake allebei gelijk.

Sterk staaltje psychedelische kunst. Ik zie hier trouwens al een halfnaakte zongebruinde Egyptenaar rondlopen, dus misschien maar even ont-Popol Vuh-en.

De bonustracks toegevoegd die in 2004 op een herdruk van dit album zijn verschenen. Id est iets meer dan 20 minuten experimentele elektronische muziek, driven by Moog

Qua sfeer doet me dit ontzettend denken aan Tangerine Dream's Zeit (en ook wel een beetje Atem) wat weer niet zo gek is als je bedenkt dat Florian Fricke op 1 track van Zeit meespeelt

Wauw.

Ik vind deze misschien zelfs nog wat beter dan Hosianna Mantra. Al zijn ze natuurlijk wel erg anders. Hoe dan ook: jemig, wat indrukwekkend...

Sterker, ik vind deze gewoon beter dan Hosianna Mantra. Nog sterker: ik vind dit een van de beste albums van de jaren 70! De ongekende schoonheid van de opener gevolgd door de indrukwekkendheid van Vuh: wow, wow en nog eens wow.

Kolossale muziek, waar een mens heerlijk op weg kan dromen.

Dit is echt de Popol Vuh van de elektronische avant garde periode. Ik heb een Amerikaanse dubbel lp waar dit album ook op staat. Het is geen gemakkelijke muziek. Het is eerder een soort trance. Ik weet dat ik dit opzette terwijl een vriend en ik aan het bij komen waren van een avondje stappen en beiden een flinke kater hadden. Zelf kon ik de muziek nog aardig waarderen, maar de vriend kon het op dat moment zeker niet waarderen. Later vond hij City Raga wel goed te pruimen.
De eerste periode van Popol Vuh vind ik zelf niet de beste periode, maar wel een spannende. Het orgeltje op Vuh is aan de ene kant heerlijk en aan de andere kant reuze irritant. Het is echt muziek waar je langzaam in moet groeien. En inderdaad Tangerine Dream, Klaus Schulze zitten wel aan dezelfde kant van het muzikale spectrum, maar toch heeft Popol Vuh iets heel eigens, iets authentieks. In den Garten Pharaos is al iets toegankelijker dan Vuh.
De spirituele Popol Vuh, die hierna kwam heeft me altijd meer aangesproken. Desondanks geef ik het wel 4 sterren, want Popol Vuh blijft op alle platen uniek in zijn soort.

Na jaren weer eens gedraaid vanaf vinyl. Mooi album die helpt om tot rust te komen.

Kosmische muziek, die beschouwd kan worden als de voorganger van new age muziek-age, maar zonder dat het klef of banaal wordt. Een beetje zoals Tangerine Dream maar dan ook weer niet. Moeilijk uit te leggen. De trommels die door de muziek heenklinken maakt dat de muziek alleen nog maar meer meditatief wordt.

Vuh is simpelweg buitencategorie