Alison Krauss & Union Station - Live (2002)

Ik heb ook de dvd en het is geweldig! Een echte country sfeer. Alison heeft een mooie stem, wel geen groot/hoog bereik, maar zeer mooi vind ik. Als Dan Tyminski 'I am a Man of Constant Sorrow' begint te spelen slaat de vlam in pan

Ik heb deze 2 cds eindeloos lang gedraaid.

Zoals Uwibami al zei, eerst indruk van Alison Krauss, rustige, (mooie) stem, maar neigt soms naar iets te..
de muzikale begeiliding is echt helemaal goed.

Muziek voor volwassenen, of zoiets, noemt Johan Derksen het in zijn radio programma.
En dat is nu precies wat ik hier zo goed aan vind, maar ook waar het tegelijkertijd wat wringt.

Zoals hierboven al is beschreven haar stem en de begeleiding zijn echt super. Je hoort de ervaring, volwassenheid van de muzikanten.
Op een gegeven moment zegt ze ook: "We are looking forward to play our music tonight..., because that's our job"

Aan de andere kant is het wel erg binnen de lijntjes van de bluegrass, volwassen dus. De vraag is of dat niet logisch is met zo'n oud en traditioneel genre.

Maar begrijp me niet verkeerd dit is echt een goede plaat, het vakmanschap druipt er van alle kanten vanaf. Met deze muziek op mijn ipod kan ik elk moment en op elke plaats me in Amerika wanen, heerlijk.

4,5*

Prima plaat, prima muzikanten. Als je benieuwd bent naar de typische bluegrass sound is deze zeker aan te raden. Ook een paar nummers die ook voorkomen op de soundtrack van; Oh brother, where art thou.

Sterke live plaat, alleen het intermezzo met Jerry Douglas had niet gehoeven voor mij. Alison Krauss heeft echt een dijk van een stem en haar vioolspel is eveneens geweldig. Het ziet er wel niet zo charmant uit als ze haar kin tegen dat ding aandrukt, maar goed, hoe moet je em anders bespelen. Het blijft overigens een mooie vrouw, maar dat geheel terzijde.

Ik heb Alison Krauss ontdekt via haar plaat met Robert Plant en heb een tijdje terug een concert gedownload van haar en Union Station bij Austin City Limits in 2000. Nou was ik al onder de indruk van haar stem, maar haar uitvoering van When You Say Nothing at All en wat nummers van Forget About It, dat toen net uit was bevestigden dit alleen maar meer.

Des te jammer is het dan juist When You Say Nothing at All (dat overigens nog steeds 1000 keer beter is dan de uitvoering van Ronan Keating) hier een beetje gehaast overkomt. Ik heb daarnaast een beetje het idee dat ze zich inhoudt qua zang. Het is een beetje des Roy Orbisons, vrij statisch, edoch enorm krachtig, maar met weinig mimiek. Dit terwijl ik juist zo kan genieten van een mooie uithaal en bijbehorende grimas.

Desalniettemin zijn nummers als Ghost in This House, Forget About it, Baby, Now That I've Found You en Down to the River to Pray net als Man of Constant Sorrow. De praatjes tussendoor zijn best vermakelijk, alleen had ze het grapje over dat ze niet wist waar ze moest kijken al eens vaker gemaakt.

Zoals ze zelf al zei: het is natuurlijk niet de bedoeling dat jullie vrolijk naar buiten gaan na dit concert. En dat is nu juist wat me zo aanspreekt in haar liedjes: ze zijn zo lekker depressief.

Fenomenaal inderdaad, en bovendien een goed overzicht van waar Alison Krauss en Union Sation voor staan. Wat mij betreft ligt het niveau hier nog hoger dan op de studio albums, en wat wordt er sterk gespeeld. Bezieling, schitterende muziek, en een prachtige stem. Wat ontbreekt er nog aan?

Deze staat hoog op mijn verlanglijstje.

Choctaw Hayride op repeat en ik rij in een streep naar Bordeaux

Alison heeft zo'n bijzondere stem, en ze kan bijna alles wat ze covered aan. Na haar live uitvoering van 'But You Know I Love You' te hebben gehoord op Youtube ga ik maar eens achter de rest van dit album aan.