Alison Krauss & Union Station - Live (2002)
mijn stem
40 stemmen
Verenigde Staten
Country / Folk
Label: Rounder
-
Let Me Touch You for Awhile (3:46)
-
Choctaw Hayride (3:25)
-
The Lucky One (3:41)
-
Baby, Now That I've Found You (5:03)
-
Bright Sunny South (3:08)
-
Every Time You Say Goodbye (3:05)
-
Tiny Broken Heart (3:08)
-
Cluck Old Hen (2:48)
-
Stay (3:16)
-
Broadway (3:57)
-
Ghost in This House (4:30)
-
Forget About It (3:18)
-
Faraway Land (3:19)
-
A Tribute to Peador O'donnell / Monkey Let the Hogs Out (4:58)
-
The Boy Who Wouldn't Hoe Corn (5:59)
-
Take Me for Longing (2:47)
-
I Am a Man of Constant Sorrow (4:12)
-
Maybe (4:26)
-
We Hide & Seek (5:41)
-
But You Know I Love You (3:40)
-
When You Say Nothing at All (4:22)
-
New Favorite (4:01)
-
Oh, Atlanta (6:47)
-
Down to the River to Pray (2:10)
-
There Is a Reason (5:11)
0
geplaatst: 17 maart 2010, 16:23 uur
Sterke live plaat, alleen het intermezzo met Jerry Douglas had niet gehoeven voor mij. Alison Krauss heeft echt een dijk van een stem en haar vioolspel is eveneens geweldig. Het ziet er wel niet zo charmant uit als ze haar kin tegen dat ding aandrukt, maar goed, hoe moet je em anders bespelen. Het blijft overigens een mooie vrouw, maar dat geheel terzijde.
Ik heb Alison Krauss ontdekt via haar plaat met Robert Plant en heb een tijdje terug een concert gedownload van haar en Union Station bij Austin City Limits in 2000. Nou was ik al onder de indruk van haar stem, maar haar uitvoering van When You Say Nothing at All en wat nummers van Forget About It, dat toen net uit was bevestigden dit alleen maar meer.
Des te jammer is het dan juist When You Say Nothing at All (dat overigens nog steeds 1000 keer beter is dan de uitvoering van Ronan Keating) hier een beetje gehaast overkomt. Ik heb daarnaast een beetje het idee dat ze zich inhoudt qua zang. Het is een beetje des Roy Orbisons, vrij statisch, edoch enorm krachtig, maar met weinig mimiek. Dit terwijl ik juist zo kan genieten van een mooie uithaal en bijbehorende grimas.
Desalniettemin zijn nummers als Ghost in This House, Forget About it, Baby, Now That I've Found You en Down to the River to Pray net als Man of Constant Sorrow. De praatjes tussendoor zijn best vermakelijk, alleen had ze het grapje over dat ze niet wist waar ze moest kijken al eens vaker gemaakt.
Zoals ze zelf al zei: het is natuurlijk niet de bedoeling dat jullie vrolijk naar buiten gaan na dit concert. En dat is nu juist wat me zo aanspreekt in haar liedjes: ze zijn zo lekker depressief.
Ik heb Alison Krauss ontdekt via haar plaat met Robert Plant en heb een tijdje terug een concert gedownload van haar en Union Station bij Austin City Limits in 2000. Nou was ik al onder de indruk van haar stem, maar haar uitvoering van When You Say Nothing at All en wat nummers van Forget About It, dat toen net uit was bevestigden dit alleen maar meer.
Des te jammer is het dan juist When You Say Nothing at All (dat overigens nog steeds 1000 keer beter is dan de uitvoering van Ronan Keating) hier een beetje gehaast overkomt. Ik heb daarnaast een beetje het idee dat ze zich inhoudt qua zang. Het is een beetje des Roy Orbisons, vrij statisch, edoch enorm krachtig, maar met weinig mimiek. Dit terwijl ik juist zo kan genieten van een mooie uithaal en bijbehorende grimas.
Desalniettemin zijn nummers als Ghost in This House, Forget About it, Baby, Now That I've Found You en Down to the River to Pray net als Man of Constant Sorrow. De praatjes tussendoor zijn best vermakelijk, alleen had ze het grapje over dat ze niet wist waar ze moest kijken al eens vaker gemaakt.
Zoals ze zelf al zei: het is natuurlijk niet de bedoeling dat jullie vrolijk naar buiten gaan na dit concert. En dat is nu juist wat me zo aanspreekt in haar liedjes: ze zijn zo lekker depressief.
* denotes required fields.
* denotes required fields.