Nevermore - This Godless Endeavor (2005)

jammer dat ravenstein me voor is met het toevoegen van deze plaat, maar dan geef ik wel als eerste een score en een mening hieraan.
laat ik maar gewoon met de deur in huis vallen: ik vind hem geweldig! ex-Testament gitarist Steve Smyth is zeker een aanwinst geweest voor de band. hij en Jeff Loomis drijven elkaar in de solo's tot het uiterste. ook Van Williams levert hier weer eendenretestrak drumwerk af en... eigenlijk overdrijf ik bijna door dit album zo aan te prijzen, maar dat heeft een reden: het doet me denken aan Dead Heart In A Dead World! bovendien is de plaat weer geproduceerd door Andy Sneap en klinkt de plaat een stuk helderder dan Enemies Of Reality (die ik toch maar weer eens besloot te luisteren na deze). voor de rest is het ook hetzelfde feest als op DHIADW: harde, maar melodieuze beukers als Final Product en My Acid Words en uiteraard ook ballads, namelijk Sentient 6 en Sell My Heart For Stones. zanger Warrel Dane zingt weer op zo'n heerlijke emotionele manier en blijft een meesterlijke tekstschrijver ( het refrein in Sentient 6 : trained, I see imperfection in your race, lying in wait, blind I suffer, knowing I'll never reach your heaven. it's unattainable, please teach me how to dream, I long to be more than a machine). maar nu komt de vraag: als hij aan DHIADW doet denken, treed dan het dit-heb-ik-wel-eens-eerder-gehoord-syndroom de kop op? dat is dus ook zoiets moois aan deze plaat: nee, dat doet het niet. de band probeert nog te experimenteren met dubbele zang of door te grunten in de knallende opener Born. bovendien is de band er ook in geslaagd met het titelnummer weer een episch werkstuk te maken wat zich kan meten met The Learning (van de plaat The Politics Of Extascy). Enig minpuntje is misschien dat ik na het beluisteren van deze plaat een halfje eraf trek van EOR. Voor de rest heb ik me denk ik wel duidelijk gemaakt: voorlopige plaat van het jaar! 5*****

naar aanleiding van jouw review moet ik deze plaat maar eens gaan luisteren.

Ik heb This Godless endeavor zojuist voor € 8,85 gekocht via E-bay! Ik wacht vol ongeduld!
Review volgt later...

ik zal je review met spanning afwachten

Geen gemakkelijke plaat om te bespreken, deze This Godless Endeavor.Het enige Nevermore-album dat ik buiten deze heb van Nevermore is Dreaming Neon Black en ik kan de band dus enkel maar beoordelen op die 2.
DNB is een zwartgallige plaat waar redelijk wat tragere nummers op staan. Geen plaat waar de levensvreugde vanaf spat, maar zeker en vast een klasse werkstuk.
This Godless Endeavor schiet uit de startblokken met het furieuze Born en de toon is meteen gezet: het zal er weer hard en complex aan toe gaan. De nummers zijn iets harder uitgevallen dan op DNB en zijn ook iets minder donker van toon. De zang van Dane is nog iets theatraler en klagerig geworden. Hij bewijst weer eens dat hij een uniek stemgeluid heeft, maar af en toe wil hij zo gevoelig/klagerig/dramatisch klinken dat het bijna pathetisch wordt. En ik weet niet of dat nu de bedoeling was.
Er wordt door alle muzikanten op zeer hoog niveau gemusiceerd en de productie is tip top in orde.
Ik heb Nevermore’s laatste (meester)werk ondertussen al een keer of 10 gehoord, maar ik denk dat er nog luisterbeurten zullen nodig zijn om het optimaal op waarde te kunnen schatten. Voor het moment geef ik (net als voor Dreaming Neon Black) een 3,5/5.

zijn stem kan misschien voor sommigen een struikelblok zijn. echter, deze zangstijl hanteert hij al vanaf het debuut. bovendien is zijn stemgeluid toch wel hét stempel van de band. waar een aantal bands waarschijnlijk toch veel schreeuwen en dan weer clean zingen, heeft Dane gewoon voortdurend een hele heldere en zuivere stem, die tegelijkertijd ook erg krachtig en agressief kan zijn. En als je bedenkt dat hij op "Enemies Of Reality" aan de drank was en nu toch weer zo kan zingen, moet dat toch wel enigszins respect afdwingen.

Djuu, deze plaat is verslavend!!!!
Soms staat hij wel 3-4 keer na elkaar op en dan wil ik nog.
Ik wist wel dat ik meerdere luisterbeurten zou nodig hebben om This Godless Endeavor op waarde te schatten, en dat moment is nu gekomen.
Het is een absolute klasseplaat, maar dat wist ik al van bij de eerste luisterbeurten, het moest gewoon nog even extra doordringen.

in dat geval ben ik heel blij dat je tot dit besluit gekomen bent

Inderdaad een beresterke cd, met uitstekende songs, spetterend drum- en gitaarwerk en een prima produktie. Ik vond de vorige platen al zeer de moeite waard, maar deze is nog iets beter.

Man, wat is The Psalm of Lydia een fantastisch prachtig nummer!!!!

Ik moet nu toch echt met mn luie reet wat cd's aanschaffen en niet alleen via YouTube naar oa Opeth/mastodon en nu Nevermore luisteren.

This Godless Endeavor:
7:08

... Prachtig.

Wat heerscht deze band en dit album toch verschrikkelijk.

Ik kan hier werkelijk geen genoeg van krijgen. Dit album straalt zo'n geweldig dramatische en prachtige sfeer uit mede door zanger Warrel Dane, zijn zangstijl is echt uniek, hij kan hard en bruut naar voren komen, maar ook gruwelijk emotioneel en melodieus, klagerig en dramatisch zijn ook de juiste woorden voor zijn unieke stemgeluid. Dit in combinatie met het geweldige drumwerk van Van Williams over het gehele album en het uber riff- en solowerk van Jeff Loomis en Steve Smyth maakt dit album een van de meest interresante metalalbums die mijn gehoorgang zijn gepasseerd.

Jeff Loomis is absoluut een van mijn favoriete metalgitaristen, zijn speelstijl is erg origineel en technisch (alles zelf aangeleerd!), wat mij betreft een zeer ondergewaardeerd gitarist. Wat een brute, snelle en technische riffs (Born en Medicated Nation!) weten hij en Smyth toch te combineren met melodieus gitaarspel en geweldige solo's, zoals in Final Product, vanaf 2:34 gaat ie altijd nóg een stukje harder om de rillingen over m'n lijf te laten lopen van het virtuoze gitaarspel van Loomis. Sowieso een gruwelijk nummer, Final Product, gruwelijke riffs van het duo Jeff en Steve en briljante zanglijnen van Warrel Dane die het allemaal zo'n drastisch tintje geeft. Geweldig.

Nummers als Final Product, My Acid Words, The psalm of Lydia en Medicated Nation heb ik inmiddels al zo'n 1000 geluisterd, maar geen enkel nummer doet ten onder van het andere. Elk nummer heerst vreselijk en klopt als een tiet. Ook even een erevolle vermeldig voor het prachtige Sell My Heart For Stones, kippenvel bezorgend zoals Warrel Dane het zingt.
Vooraafgaande platen Dead Heart In A Dead World en Enemies Of Reality vond ik ook uber, maar hier zijn ze als muzikanten en als band nog een stuk gegroeid (ook Warrel Dane zijn teksten zijn erop vooruit gegaan) en hebben ze zichzelf overtroffen, dit is briljant en hier krijg ik nog lang geen genoeg van!

Overigens heeft Warrel Dane ook een solo album opgenomen wat het noemen zeker waard is. Ook Loomis is met een solo album bezig maer er komt zeker nog een nieuw Nevermore album. Ik ben benieuwd of ze dit kunnen overtreffen!

Ik kan het niet beter zeggen zoals Clutch. Dit is mijn eerste kennismaking met Nevermore. Vanaf het begin zwaar onder de indruk van deze melodieuze metal. Ik schroef hem nog een half puntje omhoog, en wie weet binnenkort in mijn top 10. Vind zelf Sentient 6 een gruwelijk goed nummer.. dat refrein grijpt je bij je strot en je komt er niet vanaf.

Thanks MM voor deze ontdekking

Nevermore is echt een zeer goede band, en dat bewijzen ze alweer met dit album!

Mijns inziens samen met The Blackening van Machine Head, zo'n beetje het beste wat het nieuwe millenium aan metal heeft aangeboden.

Nevermore combineert uiterst vakkundig Groovemetal, progmetal en traditionele metal.

De plaat dondert, beukt en walst dwars over en door alles en iedereen heen.
Warrell is een beter zanger dan Rob Flynn, dat dan wel.

Met afstand het beste Nevermore album. A Future Uncertain is geweldig.

Instant kippevel, tranen in de ogen zooooo oneglofelijk mooi!!!

Mijn kennismaking met Nevermore is al een tijdje geleden, echter verkoos ik (nu eigenlijk nog steeds), andere genres boven metal. Desalniettemin, als ik even een metalbui heb dan komt deze plaat nog wel eens voorbij. Goede plaat!! Instrumentaal mooi inelkaar, goede vocals, goede afwisseling van power/pit en wat kalmere delen. Bevalt goed.

Goed album...zonder dat ik me ervan bewust was, heb ik vorig jaar zo'n beetje alle albums van Nevermore in huis gehaald. Aanvankelijk was ik heel erg onder de indruk, maar eenmaal door de verpletterende productie heengeluisterd bleken sommige eerdere albums, bijvoorbeeld The Politics of Ecstacy en Dead Heart toch beter. Niet dat dit een slecht werk is, overigens.
Ik zal binnenkort alle Nevermore albums beluisteren en mijn mening iets uitgebreider opschrijven. Voor deze verwacht ik rond de 4* uit te komen.

Een flinke stap voorwaarts na het zwakke Enemies of Reality. Nevermore heeft op dit This Godless Endeavor zijn zaakjes weer voor elkaar. Mede dankzij de vele juichende reviews die ik over dit album heb gelezen, dacht ik dat het zich zou ontwikkelen tot mijn favoriete Nevermore album toen het voor de eerste keren beluisterde.
Welnu, dat is het niet geworden. Eerder een middenmoter, hoewel dat in het geval van Nevermore nog steeds een behoorlijk goed album is. De typische Nevermore-elementen zijn op dit album weer aanwezig: strakke, harde stukken en meer balladachtige nummers, met het uitstekende gitaarwerk van Jeff Loomis (en Steve Smyth in dit geval) en de typische zang van Warrel Dane.

Opener Born is als een vuurwerkbom die in je gezicht uit elkaar knalt. Een droomstart voor het album, met dank aan producer Andy Sneap. Het effect van Born werkte de eerste paar luisterbeurten verdovend, met als gevolg dat ik geen zwakke punten op dit album kon bekennen.
Final Product en My Acid Words zijn uitstekende nummers, maar daarna wordt het toch wat minder. Met name het stuk van Sentient 6 tot Sell My Heart for Stones vind ik redelijk zwak. De nummers gaan nergens de diepte in zoals ik van Nevermore gewend ben en hoewel ze degelijk in elkaar zitten, begin ik hier snel te verlangen naar een volgend nummer: Sentient 6 is een zwakke ballad, The Holocaust of Thought een redelijk grijs instrumentaal nummer, dat gelukkig maar kort is, en ook Sell My Heart for Stones sleept zich voort, kennelijk zonder bestemming.
Daarna gaat het niveau van de nummers weer omhoog, culminerend in het titelnummer, dat mijns inziens een van Nevermore’s beste nummers is.

Kortom, als het effect van de harde productie eenmaal uitgewerkt is, beginnen de minpuntjes van dit album op te vallen. Na zo’n 25 luisterbeurten (volgens last.fm, het zijn er meer) is het tijd om dit album van sterren te voorzien. Het worden er net zoveel zoals ik twee en een halve maand geleden verwachtte te zullen geven: 4.

4.0*

En wellicht ligt het een mij, maar de hoes van dit album doet me steeds weer denken aan die van Into the Mirror Black, de vorige band van Warrel Dane en Jim Shepperd.

Van de stoel geblazen door de muzikale topprestatie en dan vanuit mijn eigen oogpunt vooral door gitarist Jeff Loomis. De nummers op zich zijn niet echt mijn ding, vooral vanwege de prog invloed waar ik nu eenmaal niet zo veel mee heb en daarom de melodieën en overgangen/akkoordenkeuze me niet bij de strot grijpen. Overigens vind ik Politics nog steeds het beste album all in all en vind die waardering hier veel te laag.

Het perfecte metalalbum. Ja, ik heb dan wel geen top 10 staan (en vind dat met muziek ook echt nog moeilijker dan met films), maar This Godless Endeavor zou er zeker in staan. Als je op gemiddelde reviewsites als metal-archives ook kijkt, zie je dat zelfs de grootste Nevermore hater moet toegeven dat de band hier zijn zaken echt wel op orde heeft. Politics Of Ecstacy was het eerste Nevermore album dat ik hoorde, maar ik heb de band heel lang op basis van dat album ongrijpbaar gevonden. This Godless Endeavor is in een bepaald opzicht wel vrij catchy, maar de songstructuren zijn net zoals van oudsher (en veel meer dan het geval is dan op Dreaming Neon Black en Dead Heart In A Dead World) progressief en hebben veel tempo- en sfeerwisselingen.

Neem nu een van mijn favoriete tracks van het album: Sentient 6. Een tof sciencefiction-verhaal over doorgeslagen Artificial Intelligence die vanuit existentiële crisis zichzelf ertoe zet om de mensheid uit te roeien. De eerste coupletten en het refrein zijn tragisch in een ballad-achtige songstructuur, maar tegen het einde slaat de sfeer compleet om in een naargeestige en stevige sound waarbij de hakkende riffs en Dane's klaaglijke zanglijnen ineens verschrikkelijk intens naar voren komen. Dat het nummer ooit nog heeft bijgedragen aan de 9 die ik kreeg voor het bachelor-vak Techniekfilosofie helpt nog extra mee.

Opener Born grijpt met de combinatie van naar grunts neigende openingszang en fantastische melodieuze zanglijnen in het refrein al meteen naar een hoofdprijs. Toen ik het album lang lang lang geleden aanschafte was het vooral power en heavy metal dat in mijn kast stond en dit was verreweg het hardste dat ik toen had. Het album wordt ook gekenmerkt door die prachtige combinatie van muzikale agressie die gelijkwaardig is aan thrash/death metal, met solo's en tempowisselingen waar een Dream Theater versteld van zou staan om er zang overheen te gooien waar de groten der aarde als Dickinson en Halford niets anders van zouden kunnen zeggen dan 'welkom thuis man'. Het heeft voor ieder wat wils en dat maakte Nevermore rond dit moment de mogelijk beste metalband van dat moment.

Neem The Psalm Of Lydia met een neoklassieke passage die overgaat in een briljant gitaarsoloduel. Megadeth done right, al mocht Mustaine wensen dat hij en Friedman zo vurig klonken op Rust In Peace. A Future Uncertain heeft een prachtig sfeervolle opbouw met een paar van de beste riffs van het hele album. De dromerige bridge brengt me keer op keer wederom in vervoering. Het beste wordt voor het laatste bewaard. De titeltrack is een progressief meesterwerk met een paar van de sterkste zangpartijen en teksten die Dane ooit eruit heeft gegooid, met als absolute hoogtepunt:

"We contemplate oblivion as we resonate our dissonance
In godless random interpretation
The universe still expands, mankind still can’t understand
How to define you, so hide your face and watch us exterminate ourselves over you
Welcome to the end my friend, the sky has opened"

Bijna onbeschrijflijk goed dit.

Tussenstand:
1. This Godless Endeavor
2. The Politics Of Ecstacy
3. Nevermore
4. In Memory
5. Dreaming Neon Black
6, Enemies of Reality
7. Dead Heart In A Dead World

Na de laatste drie albums, maakt Nevermore weer een gigantische stap vooruit. Wat ik na The Politics Of Ecstacy miste, was dat Nevermore me zo goed de muziek kon inzuigen. Het was alsof ik de narigheid en de waanzin kon voelen. Dat miste ik op de laatste platen, maar met This Godless Endeavor is de band weer helemaal op de juiste weg. Dit album laat horen hoe Dead Heart In A Dead World had moeten klinken. Nevermore zorgt ervoor dat de plaat toegankelijk is, maar het behoudt de emoties van het betere werk. Dit album laat een band horen die virtuoos is, intellectueel, van alle tijden. Het is jammer dat Warrell Dane niet meer zo bezeten klinkt als tien jaar daarvoor, maar als frontman mag hij zich in deze jaren nog altijd aan de top rekenen. Toch, hoe toegankelijk dit (voor Nevermorebegrippen) ook mag zijn, ik heb nog heel wat luisterbeurten nodig om het echt op waarde te schatten. De score zal waarschijnlijk niet meer zakken en een 5* notering sluit ik echt niet uit. Heel tof dit.


Tussenstand:
1. The Politics Of Ecstacy
2. This Godless Endeavor
3. Nevermore
4. In Memory
5. Dreaming Neon Black
6. Enemies of Reality
7. Dead Heart In A Dead World

Ik heb dit album nog in een mooie digipack (uitklaphoesje) liggen. Tegen verzendkosten maak ik daar graag een Nevermore fan mee blij!

PM me maar bij interesse!

Met dank aan Germ deze cd inmiddels in m'n bezit. De digipack is inderdaad erg mooi en belangrijker nog, de muziek is erg goed. Het zal me nog wel wat tijd kosten om deze plaat goed te doorgronden, maar ik ga hier zeker plezier aan beleven de komende tijd.

Ik was even wat oude bands en platen aan het luisteren die ik even uit mijn hoofd kon opnoemen, en toen bedacht ik me ineens hoe gaaf ik Nevermore ooit vond.

En nu ik deze nu weer opzet, snap ik weer waarom. Zoals Lennert het eigenlijk al zegt: de perfecte metalplaat. Hierna nog de opvolger opzetten, want die draaide ik ook bijna nonstop.

Nevermore maakt (vind ik) de perfecte mix van progressive metal en thrashmetal, en is daar redelijk uniek in. Althans ik kende niet veel bands die klonken als Nevermore. De maniakale zangstem van Dane is ook ongeëvenaard.

Naast Loomis speelt op deze plaat ook Steve Smyth mee, die ook op de comeback en laatste plaat van Forbidden meespeelt (Omega Wave). Ook een aanrader. Minder maniakaal maar wel lekker hard.

Wanneer iemand mij zo vragen, hoe zou jij je progressive metal het liefste lusten, dan zou ik degene de titelsong laten horen. Het nummer heeft alle ingrediënten. Ik vind het zo knap geschreven en ingespeeld en bovendien barst het van de emotie en virtuositeit.

Alleen had het wel iets organischer mogen klinken. Dit is echt zo'n dichtgetikte computerproductie geworden. Dat is zonde.

Daar heb je wel een punt. In feite heb ik ook niet zoveel met metal na halverwege de jaren '90. Maar er zijn wel uitschieters zoals deze.

Overigens begint die >2000 sound me ook steeds meer tegen te staan, ook bij gewone progressieve metal en rock. Zo vind ik Vanden Plas' The God Thing en Threshold's Psychedelicatessen en Clone zoveel aangenamer klinken dan het moderne >2000-werk.

Maar binnen het kader van de dichtgetimmerde, volgepropte, machinale digi-producties vind ik This Godless Endeavour een meesterwerk. (ik durf al helemaal niet meer naar nog nieuwere releases te luisteren, uit angst voor nog vollere en lawaaiigere producties). Maar aan de andere kant ben ik ook weer zo slecht op de hoogte van alles.