Devon Allman - Turquoise (2013)

Heerlijk album met een hoofdrol voor de gitaar (natuurlijk) en toetsen. Waanzinnig lekkere stem heeft Devon trouwens.

Lekkere Southern Rock/Blues Rock plaat.

Devon maakt net als zijn vader en oom een lekkere brok gitaarrock en heeft ook een lekker doorleefde, rokerige bluesstem.

Het werk van Devon verschilt wel van dat van de Allman Brothers.
De nummers zijn lekker kort en varieren van rootsrock tot bluesrock.

Niet zo slecht, maar productioneel is t allemaal wat glad. Zie blues liever wat rauwer gespeeld en niet met zo'n pop productie. Ach, aardig

Ach aardig? Niet echt het predicaat wat ik ophang aan deze plaat. Maar goed.

Deze plaat staat alvast genoteerd om mijn plaat van het jaar te worden.

Laat ik voorop stellen dat ik alleen maar de 2 albumteasers op youtube heb gehoord maar Ik kan het southern er niet echt uithalen, Ozric (af en toe zijn accent), en ook niet een lekkere brok gitaarrock, het zijn toch veel rustige bluesy nummers met wat pop invloeden. Af en toe hoor ik wat Robert Cray, soms Clapton soms Santana. Het klinkt zeker niet beroerd, maar echt vlammen doet het niet. Ik denk niet dat dit in mijn collectie zal komen.

Het is toch echt southern rock. Wat Devon overigens doet is verschillende liedjes in afwisselende stijlen spelen, dus wat jij zegt: hardrock, blues, soul etc.

Maar het is toch echt southern rock, gelet op de stem, de tekstuele thema's, de slidegitaar en het personeel wat er op meespeelt.

Devon speelt hier wat ingetogener dan bij zijn projecten Honeytribe en Royal Southern Brotherhood.
Verder speelt hij live heel veel Allman Brothers-covers etc.

Het hoeft ook niet te vlammen, want het is geen hardrockplaat of bluesrockplaat maar een plaat met mooie luisterliedjes van een southern singer/songwriter.
Precies zoals zijn vader dat ook op zijn soloplaten doet.

Devon Allman, zoon van Gregg Allman en neefje van Duane Allman, heeft de muziek in zijn genen zo te zeggen. Dat de muziek op "Turquoise" je doet denken aan de muziek van Allman Brothers is dan ook niet zo gek. De Southern rock waart over het gehele album. Toch vind ik dat niet het overheersende geluid. Over die Southern rock hoor ik toch vooral soul en blues. Op "Turquoise" staan de liedjes centraal. Op "Turquoise" gaat het niet zozeer om het rocken, maar om het brengen van de boodschap van zijn liedjes. Zoals hier al werd aangegeven krijg je regelmatig een singer/songwriter gevoel bij "Turquoise". Hoogtepunt vind ik overigens het prachtige intense "Strategy". Ook de samenzang op het afsluitende "Turn Off the World" is hemels mooi. Maar eigenlijk is dit hele album gewoon goed. De opener "When I Left Home" (met Luther Dickinson op slidegitaar) zet wat dat betreft direct de juiste toon. Devon Allman doet met "Turquoise" zijn familienaam met verve eer aan en is er eentje om in de gaten te houden wat mij betreft.

Ik sluit me wat dit album betreft aan bij de mening van ThirdEyedCitizen en Jailhouserocker. Het is een leuk album, maar net even te veel binnen de lijntjes en te glad geproduceerd. De verwijzingen naar Cray, Santana en Clapton zijn ook voor mij niet van de lucht. Toch is dit zeker geen straf om naar te luisteren. Helemaal nu op vrijdagavond is er weinig mis mee. Lekkere rustgevende soul/blues. Als Into The Darkness er niet op had gestaan was ik zonder twijfel een halfje hoger gaan zitten. Na dat vervelende saxofoontje van Ron Holloway herstelt Allman zich echter direct met het mooiste nummer van de plaat: Key Lime Pie.

Voor het stevigere blueswerk verwijs ik graag naar Royal Southern Brotherhood

Die is ook met Devon Allman en ronkt wat meer.

Gaan we dat eens proberen, beetje steviger mag namelijk wel. Probleem bij Southern Rock is bij mij dat het te vaak net over de top is. Dit is echter weer het andere uiterste. Daar waar het in balans is kunnen de mooiste platen ontstaan. Maar ja, dat is natuurlijk overal zo.