Joan Armatrading - Joan Armatrading (1976)

Wereldplaat.

Gewoon leuke gitaarmuziek met een wereldhit (Love and Affection).

Tamelijk tijdloos .......

Tamelijk geniaal !!!

Ik kwam vandaag op Youtube een clip van Joan tegen, een optreden bij later with Jools. Prachtig nummer!!

Mooie muziek ! Zer goed album !! Straffe madame !!!

Dit is één van Joan's meesterlijke platen. Al haar platen uit van 72 tot 81 vind ik goed tot fantastisch. Ook Into the Blues uit 2007 is erg goed.
Dit album bevat uiteraard 'Love and affection' wat een echt geniale song is en een ultieme klassieker.

Nog steeds kippevel, iedere keer als ik Love and Affection hoor. Wat een briljant liedje.
Mijn vader had deze LP en via hem kwam ik in aanraking met Joan Armatrading. Iedereen kent natuurlijk die ene hit uit 1980, Rosie maar daarvoor had ze al fantastische platen gemaakt.

Water with the Wine en People zijn ook heel sterk.

3*

Lekkere plaat, laat in kort bestek zien dat ze tot veel in staat is. Ik hoor haar het liefst uptempo, maar de hele plaat is meer dan de moeite. People is favoriet hier, samen met het slotnummer.

Prima album, niet al te stevig. Maar wel melodieus en leuk om naar te luisteren.
Getalenteerde muzikante, dat leidt nergens twijfel.
Interessant pop/rock die, destijds, verwarring stichtte omdat niet werd verwacht dat een vrouw met haar achtergrond deze muziek zou maken. Verwacht werd disco of soul, R&B maar geen muziek die lag tussen singer/songwriter en rock.

Ik heb die cd's van Armatrading maar je draait het eigenlijk te weinig en ze verdient beter.

Volgens mij zijn we het er allemaal wel over eens dat dit een onberispelijk singer/songwriteralbum is. De hippies van vroeger stapten ook, ouder en wijzer, met kinderen inmiddels makkelijk over naar deze artieste. Bovengemiddeld en tijdloos ook. Wat hem boven dat gemiddelde uittrekt - persoonlijk & taalvaardig is eigenlijk al standaard voor het genre - is vooral de afwisseling en de energie. Het is geen muziek die vanaf een kruk gemaakt is zullen we maar zeggen. Eigenlijk nogal ondergewaardeerd (ook door mijzelf, daar ik hem toch alweer een tijdje niet heb gedraaid - zonder dat ik daar een goede reden voor heb, want hij is erg genietbaar; niet 1 of 2 uitschieters maar dat komt omdat alle nummers gewoon goed zijn).

Ik werd enkele maanden geleden bij de aftiteling van de tv serie Mortimer & Whitehouse: Gone Fishing (heerlijk trouwens!) weggeblazen door Down To Zero. Wat een fantastisch nummer is dat zeg, wauw!
Het doet me eigenlijk veel meer dan het bekendere (?) Love and Affection. Ik kende Joan van naam wel, maar had er nooit echt aandacht voor gehad.
Haar stem & stijl smaakt wel naar meer. Ik heb dit album meteen gekocht en merk dat ik het om de zoveel weken opnieuw opzet. Net zoals Brandos is de afwisseling enorm leuk; het past niet vlot in een hokje, maar over het algemeen luistert het echt lekker weg. Bij elke luisterbeurt vallen er wel nieuwe dingen op.
People is zo'n laatste ontdekking, funky!
Tijdloos vind ik de sound nu niet bepaald eigenlijk, maar dat maakt het er niet minder boeiend op.
De komende jaren zal ik zeker meer gaan luisteren. Maar zoveel albums zeg, hoe begin ik daar aan...

Deze dubbele verzamelaar focust op haar beginperiode, doorbraak en hoogtepunt.
Van albums 2 tot 7 (+ een EP) krijg je telkens één derde tot de helft van de tracks te horen.

Joan Armatrading - Love and Affection (2003) - MusicMeter.nl

Ja, die dubbele verzamelaar is inderdaad een uitstekende introductie. Hangt er een beetje vanaf welke kant van Joans muziek je het meest aanspreekt. Haar eerdere albums - waaronder deze - zijn meer introspectief en jazzy, maar vanaf eind jaren zeventig begint de rock steeds meer de overhand te krijgen. Ik kan beide kanten van haar muziek waarderen, al reken ik naast deze titelloze plaat ook de opvolger Show some emotion tot haar hoogtepunten. Van haar latere werk vind ik Me myself and I en in mindere mate The key de betere albums.

het derde album van singer/songwriter Joan Armatrading. wat mij betreft haar magnum opus. een album waarop alles klopt met 10 ijzersterke eigen composities, prachtig muzikaal omlijst in een geweldige productie van Glyn Johns. folk/pop rock met hier en daar lichte funky en jazzy accenten lijkt mij een juiste omschrijving van de muziek op dit album.

meteen kippenvel bij de mid-tempo opener "Down to Zero" met een door merg en been gaande tekst. een pracht melodie met een sterk intro met akoestische gitaar en piano waarna de ritme sectie invalt, maar ook de bloedmooie, intens gezongen ballads "Love and Affection" met een sax solo van Jimmy Jewell, het breekbare, intieme "Save Me" en de sterke melodie van "Somebody Who Loves You" met mandoline spel van de onvolprezen Bryn Haworth zijn tranentrekkers van de eerste orde. dezelfde Bryn Haworth draagt mede het licht funky "Like Fire" met zijn slide gitaar partij.

het eveneens funky ritmische "Join the Boys", het up-tempo "Water with the Wine", het uitbundige "People" met koortje, de lichte jazzy accenten van "Help Yourself" en de afsluiter "Tall in the Saddle" met een geweldige gitaar solo van Jerry Donahue dat lekker swingend eindigt zorgen voor een fijne afwisseling.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich verder o.a. Jerry Donahue (electric & acoustic guitars) en Dave Mattacks (drums) beide bekend van hun werk met Fairport Convention, Dave Markee (bass), Peter Wood (piano, organ) en drummer Kenney Jones (Small Faces, Faces, Who).

om een open deur in te trappen. een tijdloze klassieker. veel beter zou het niet worden, hoewel de opvolger "Show Some Emotion" dicht in de buurt komt.

vroeger met een muzikaal vriendenclubje gekluisterd aan de t.v. tijdens de befaamde "Rockpalast" nachten genoten van haar live optredens, maar dat terzijde.

Album werd opgenomen in de Olympic Studios, London, VK