Frank Turner - Tape Deck Heart (2013)

Ha, de nieuwe Frank Turner komt er aan. Hier kijk ik naar uit!

De single 'Four Simple Words' is in ieder geval alvast erg lekker....

Hier gratis te downloaden.

Klinkt weer even lekker als vanouds inderdaad.

Altijd fijn, een nieuwe Frank Turner. Bijna te koop, komt op het lijstje om te beoordelen op korte termijn.

Ik heb 'm een paar keer geluisterd, sommige nummers sprongen er meteen al wel uit. The Way I Tend to Be en Four Simple Words zijn op dit moment favoriet. Ik vind 'm nog niet zo sterk als England Keep My Bones.

Frank Turner is een groot artiest. Ook op zijn nieuwe album komt hij weer met een mooie mix van no nonsense songs (four simple words) en persoonlijke teksten over ouder worden en de dingen die voorbij gaan (polaroid picture). Het klinkt allemaal heel natuurlijk, maar zit In alle eenvoud goed in elkaar. Heerlijk album voor een mooie lentedag. Mooi is ook de foto midden in het CD boekje. De begeleidende muzikanten kijken de fotograaf aan, maar Frank kijkt bescheiden omlaag. Hij hoeft geen held te zijn, maar een muzikale held is hij voor mij toch zeker.

Dit is inderdaad redelijk illustratief voor de manier waarop Frank Turner zijn platen maakt. Ook deze plaat is hier weer een voorbeeld van. Voor deze songs geldt waarschijnlijk ook weer dat je het live moet zien om de intensiteit van de nummer volledig mee te krijgen.

Hoe dan ook, ik vind deze plaat nu nog iets minder dan zijn voorganger, maar toch weet het me weer te pakken met sterke lyrics en lekker muzikale begeleiding van zijn Sleeping Souls.

4.0*

Ik vond England keep my bones zijn beste plaat tot nu toe en ik was dan ook erg benieuwd hoe de opvolger zou klinken. Ik kan niet anders zeggen dan dat hij meer dan zijn best heeft gedaan. Tape deck heart (geweldige titel trouwens!) is een hele waardige opvolger. Zoals Staralfur al zei; no nonsense songs en persoonlijke teksten. Luister in dat kader ook zeker naar Anymore, mooi en breekbaar en wat mij betreft een hoogtepunt.
Frank Turner laat met deze plaat een indrukwekkende ontwikkeling zien en ik verklaar me fan!:)

The Way I Tend To Be

Volgend weekend live in Dublin

Voor de liefhebber: hij treed nog meerdere keren op in NL in september: link.

Dit is mijn eerste cd van Frank Turner en het valt helemaal niet tegen. Komt uit de folk/punk hoek (lees ik). Ik wist helemaal niet dat beide stromingen goed met elkaar te verenigen zijn.

Bovendien heb ik bij punk wel heel andere beelden voor me dan wat ik op dit album hoor. Punk ontbeert optimisme en dat vind ik bij de goedgemutste Frank Turner juist wel aanwezig. Maar goed, de muziek is verder eerlijk, opwindend en soms lekker stevig. Ik vind Turner qua zang een aantrekkelijke stem hebben, om dat woord eens te gebruiken.

Een goede zet ook om met de single Recovery te beginnen, dat geeft met een sterk nummer gelijk de juiste toon voor het hele album weer.

Ik heb verder geen idee hoe z'n andere albums klinken en hoe die in verhouding staan tot Tape deck Heart. Als die net zo sympathiek klinken, wil ik er zeker meer van horen.

Probeer dan ook eens Dropkick Murphy's.

Misschien wel eens een goed idee, die maken trouwens ook al heel wat langer muziek!

Ik zie trouwens dat Tape deck heart nog maar 11 stemmen heeft, terwijl Turner in principe wel goed is voor 50+ beoordelingen. Oudere albums krijgen ook een hogere waardering....

Het lijkt mij geen slechte keuze, nadere kennismaking met ook de "oudere" muziek van Frank Turner.

The Pogues ken je toch wel? Ook een mix van folk en punk.

En wat te denken van bands als Flogging Molly en Gogol Bordello.

England Keep My Bones is in mijn optiek nog beter, maar zijn beste is Love, Ire & Songs. Schitterende teksten!

Ik moet er nog even aan wennen, dit is mijn eerste album van hem.
Eigenlijk bij toeval ontdekt omdat mijn favoriete platenwinkel (die normaal deze fout nooit maakt) de cd had neergezet als "similar to Damien Rice". Ik verwachte dus een melancholische kerel met akoestische gitaar die singer songwriter muziek maakte...dat was even schrikken thuis dus.
Wat ik wel meteen gewledig vond zijn de teksten, echt heel sterk.
Nu hopen dat de muziek gaat wennen

Voor nu vind ik; Recovery, The Way I Tend To Be, Plain Sailing Weather, Tell Tale Signs erg goed. Het is eigenlijk een soort van punk gemixed met singer-songwriter.
De teksten zijn pareltjes, het is een groeiertje.

Het nummer Four Simple Words wordt tijdens een concert in ieder geval al een groot feest.

Aantal goede songs maar over de hele linie blijft het geheel toch niet zo plakken als England keep my bones

ik verhoog, omdat ik inmmiddels helemaal weg ben van de plaat.
Eerst vond ik vooral de wat rustigere nummers erg goed maar inmiddels stel ik dat bij.
Het geheel luistert erg goed weg, de tracklist is goed uitgekozen kwa volgorde.
Recovery vind ik een geweldig nummer, Losing Days ook.
The Way I Tend to Be en Tell Tale Signs, vind ik de beste tracks op dit album. Vooral die laatste is zowel kwa tekst als emotie enorm goed.
Andere favorieten; Plain Sailing Weather,Good & Gone, Polaroid Picture en Anymore.

The Fisher King Blues
Deze plaat wordt met de draai beter.

Ik val in herhaling maar nog een keer, Tell Tale Signs is echt een vette track zeg.
Vooral als hij het refrein doet met wat meer emotie, vanaf "you are a beautiful butterfly..." en dan schiet ineens zijn stem omhoog in het laatste deel...kippenvel!

In Dublin live gezien dat hij dit nummer speeld. Toen moest hij ook echt even wat wegslikken aan het einde. Nu staat het nummer helaas niet meer op de setlist.

Jammer te persoonlijk voor hem om het te blijven spelen?

Ik ben een groot fan van Frank Turner.
Vooral life is hij weergaloos.
Maar dit album valt me een beetje tegen.
Wellicht teveel verwacht.
Staan wel prima nummers op, maar zakt ook hier en daar in , jammer

Hoe meer ik het album luister hoe beter hij wordt. Heb wel eens gezegd dat Love Ire & Song z'n hoogtepunt is, maar langzaam begin ik daarop terug te komen. Dit album staat ook weer vol pareltjes. De eerste 3 nummers vliegen al voorbij als je hem opzet, waarvan vooral The Way I Tend to Be me iedere keer weer raakt. Andere hoogtepunten voor mij zijn Good & Gone, The Fisherking blues en uiteraard 4 Simple Words. Maar zoals bij alle albums is het vooral textueel genieten van -praktisch- elk nummer, je blijft nieuwe dingen ontdekken bij iedere luisterbeurt.

Inmiddels ben ik bij 3 concerten geweest en ga ik volgende maand naar z'n concert in Portsmouth.

Love Ire & Song vind ik zeker zeer gewaagd aan deze, wellicht beter ben er nog steeds neit helemaal over uit. The Way I Tend To Be blijft echt goed hangen zonder corny te worden, ook leuk gedaan met het soort van hangen in een woord...als je nummer hoort weet je wel wat ik bedoel (rememmmmber me). Eerlijk gezegd vind ik 4 Simple Words de midnere track omdat dit zeer waarschijnlijk uit de verf komt Live maar op album een dissonant is naar mijn mening.
Tommeh, waarom noem je Tell Tale Signs niet, ik ben verrast hahaha
Echt een ge-wel-dig nummer, ik ben nu aan het TTS bashen ik weet het....

Mooie stukjes hieronder waar ik me alleen maar bij aan kan sluiten. Love, Ire & Song blijft nog steeds wel mijn absolute nummer 1 (als zou het alleen maar om het epische openingsnummer zijn!), maar deze wordt met de draaibeurt beter en blijkt een langdurige waarde te hebben die terug blijft keren op mijn platenspeler.

Het album heeft een geweldige spanningsboog die zich niet gelijk openbaart. Harde stampers zoals Four Simple Words worden naadloos gevolgd door het wat sentimentelere Polaroid Picture waardoor de aandacht voor dit album nooit verslapt - heel knap gedaan.

Stem verhoogd naar 4,5* en ik heb alweer zin in het volgende concert

En hoe was dat?

Fisher King Blues is een absoluut hoogtepunt!

Excuses voor de late reactie!

Het was uiteraard geweldig, hij komt zelf uit die omgeving dus voor hem was het ook een speciaal optreden. Daarnaast stond Flogging Molly ook nog eens in het voorprogramma, dubbel feest dus. Na het concert kwamen we hem nog tegen in het hotel. Een heel kort praatje gehouden, maar hij had duidelijk geen zin om gezellig te lopen doen helaas.