White Lion - Fight to Survive (1985)

Dit debuut album laat ons een andere White Lion horen dan op de latere albums, waar de muziekstijl veel meer op de amerikaanse markt is gericht. Dit is een ongepolijst album, met best wel rauwe riffs, maar gevat goede songs. Uitschieters zijn voor mij "Cherokee"en de prachtige protest hardrock song "El Salvador".

je hebt hierin eigenlijk wel gelijk.

White Lion is overigens net met een totaal nieuwe cd uitgekomen met 11 nieuwe nummers.

titel: RETURN OF THE PRIDE

best het beluisteren waard, het is een mix tussen de beide stijlen, het nummer snagre the christo is de nieuwe lady of the valley, en de nieuwe gitarist heeft ook wat meer aandacht voor rauwere riffs in de niet ballads op de cd!

luisteren en kopen maar!

www.myspace.com/themiketrampfansite

Met gedeelde gevoelens heb ik deze eens een paar keren onder handen genomen, want de White Lion die ik me herinner (althans die hersencellen die nog werken) liet geen onvergetelijke indruk achter - kuch. Toch hoor ik op dit debuutalbum een redelijk rauwe hardrock met een zanger die me niet echt kan bekoren maar met redelijk standaard muziek en prima gitaarsolo's. Het is wel veel hetzelfde mid-tempo, ik hou nu op tijd en stond van een beetje meer vaart, en het prijsnummer is El Salvador. The Road tot Valhalla is de beruchte powerballad, dus voor mij geldt: rennen!

Zeer verdienstelijk debuut dat door problemen omtrent distributie e.d. lange tijd moeilijk te krijgen was. Hierdoor werd het album altijd een beetje over het hoofd gezien heb ik de indruk. Jammer want er is weinig mis met deze plaat. De produktie had beter gekund maar daar hebben meer (debuut) albums last van.
Het klopt inderdaad wel dat veel nummers in hetzelfde (mid) tempo gebied liggen en daardoor het album wat eentonig overkomt. Ik stoor me er echter niet heel erg aan. Prijsnummers vind ik Broken heart, Cherokee, All the fallen man, El Salvador en The road to valhalla.

Ik kan me aansluiten bij de bovenstaande berichten. Het is best een degelijk debuut, maar veel nummers zijn in hetzelfde tempo gespeeld. Degelijke nummers waar ik voor mij geen uitschieters tussen zitten.

Vito Bratta was echt een uitzonderlijk gitarist, jammer dat hij niets buiten White Lion heeft uitgebracht. Dit heeft ook met een polsblessure te maken als ik zijn wiki lees...doodzonde!

Mijn gedachte. Ik hoorde vanochtend een White Lion nummer op Baars Classic Rock voorbij komen (Let's go crazy) en werd omver geblazen door het fantastische gitaarwerk! Toegegeven; het ligt vaak wel akelig dicht tegen Eddie Van Halen aan. Maar er zijn mindere goden om mee vergeleken te worden dacht ik maar zo.... Zó ontzettend jammer dat deze man niks meer in de muziek wil en/of kan doen.

Het puike debuut van White Lion wat zich baseert op typische Amerikaanse geleeste hard rock. Het schuurt soms tegen het kitsche aan in bv Road To Valhalla. Daarnaast durft men ook geëngageerde nummers te schrijven zoals El Salvador en The Kid Of 1000 faces. Waar de populaire rockbands over partys en lekkere wijven zingen is dit toch een prettige uitzondering. De grote ster is natuurlijk de gitarist Vito Bratta. Hij laat zich voor het eerst goed van zich horen in het machtige titelnummer Fight To Survive. Hij is schatplichtig aan ons aller Edward Lodewijk Van halen, maar hij is zeker geen kloon. Hij heeft zeker een eigen stijl, het is vooral in zn solo's waar je EVH invloeden kan horen. Mike tramp werd in de begindagen ook wel eens vergeleken met David Lee Roth (Van Halen) waardoor White Lion als een 2e rangs kopietje van Van Halen werd gezien. Zeer onterecht vind ik zelf. Het eerste album gaf hiervoor eigenlijk al het bewijs, al zijn er minpuntjes te noemen in de productie en synthesizer gepiel in sommige nummers (bv In The City).
Kortom toffe Hardrock om niet te laten verstoffen, ook niet na 35 jaar.

Eindelijk op CD weten te scoren. Geremastered en met een uitgebreid boekje erbij