Stuart Warwick - The Butcher's Voice (2013)

Okay. We hebben Rufus Wainwright al, Antony, Perfume Genius, The Irrepressibles en zo zijn er nog veel meer te noemen (Doveman, Matt Alber)..... heeft het dan nog zin om te gaan luisteren naar Stuart Warwick?

Jazeker! User joramhoogink voelt mijn smaak altijd goed aan en bezoekt veel concerten waar ik ook kom dus dat zit goed en het zit ook echt goed tussen Warwick en mij (ook zijn debuut is prachtig).
Door The Butcher's Voice als titel moet je je niet laten afleiden want met de stem van Warwick is niets maar dan ook helemaal niets mis. Hij heeft het ijle van Rufus maar dan minder zeikerig, de falsetto die ook Jamie McDermott van The Irrepressibles heeft en een zanger als Matt Alber heeft eenzelfde klankkleur. Heel af en toe moet ik zelfs een beetje aan Thom Yorke van Radiohead denken.
Muzikaal gezien doet het me soms wat aan Doveman denken (debuut The Ordeal komt daar nog meer voor in aanmerking) en zodra de piano een hoofdrol krijgt komt Rufus weer om de hoek kijken.

Altijd lastig die vergelijkingen. Voor wie ze niet nodig heeft: deel dit album dan maar een beetje in de 'barokpop' hoek in.
Goed verzorgde nummers, subtiele twists, mooie zang, piano, harp, strijkers, cello, soms hemeltergend mooi (Man with a Pussy, Cherished Muscle) en soms verrassend swingend met een gouden randje (Birds That Don't Fly, Dreams of a Tomato Can).
Voor dat soort albums wil ik gaan. Zulke albums bestel ik onmiddellijk. Dit is emotie, dit is pure muziek.
Dat Stuart Warwick ook nog wat te vertellen heeft is mooi meegenomen. Wat een heerlijk album. Het eerste van 2013 waar ik echt heel erg enthousiast over kan zijn.

Liefhebbers van genoemde artiesten weten waar ze moeten zijn en zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb. Vergeet die spuuglelijke hoes; het gaat immers om de inhoud

The Butcher's Voice:

Beetje jammer dat Sailors als eerste nummer staat want dit zet de verwachtingen voor de rest van het album zo hoog, dat alles erna toch wat ontgoochelend klinkt. Voor de rest zit heel dit album heel goed in elkaar hoor, mooie rakende nummers. Alleen mis ik bij de andere nummers iets wat ik wel hoor bij Sailors. Wat dat is kan ik niet zeggen. Ik zal deze artiest zeker blijven volgen, volgens mij kan hij beter en laat hij hier al zijn potentieel zien maar hebben we het zeker nog niet allemaal gehoord.

Wellicht de meest boeiende plaat van het jaar tot nu toe, met de 'man with a pussy' als icoon en patroonheilige voor een bij vlagen hartverscheurende zoektocht naar tederheid, liefde en seksuele identiteit.

Een wat hallucinante onthechting met de rollenpatronen in de maatschappij (ergens wordt een Hello Kitty pop bezongen, die Warwick in zijn jeugd bezat, maar moest verstoppen zodat zijn vader het niet zou zien) vormen een apart contrast met het andere belangrijke sfeeringrediënt: een uitnodigende, soms uitdagende romantiek. Een intieme, bijna fluisterende sfeer, die door weelderige muzikale inkleuring opstijgt naar de stratosfeer.

Voor een plaat in eigen beheer, zonder groot budget, is Warwick er goed in geslaagd bombast en dynamiek toe te voegen met slim gebruik van toetsen, strijkers en percussie. Meestal, dan. Op een paar momenten worden de toetsen zo dominant en dik erop dat het een beetje stroperig wordt, naar mijn smaak. Over het algemeen krijgen we echter fraaie, afwisselende en meeslepende muziek voorgeschoteld.

Het belangrijkste bestanddeel aan het slagen van deze plaat zijn echter de liedjes, die altijd kop en staart hebben, en vooral ook een groot, bloedend hart. Het zijn enkele van de beste liedjes die ik dit jaar mocht horen ('Sailors', 'Cherished Muscle', 'Crush'), met ter afwisseling een track die wat meer swingt of even stout knipoogt ('Dame Binned Cow').

Al met al een plaat die af en toe wat aandacht vraagt, maar dit ruimschoots terugbetaalt. Gezien de positieve aandacht voor dit soort androgyne, weelderige songwriters van de laatste jaren (o.a. het duidelijk verwante Perfume Genius) zou een groter publiek voor deze plaat niets meer dan rechtvaardig zijn.

Tevens een stukje op mijn blog.

Wauw! Ik moet direct denken aan Lost In The Trees die vorig jaar met het album 'A Church That Fits Our Needs' bovenaan mijn eindejaarslijst eindigde. Warwick laat hier niet enkel hetzelfde stemgeluid horen dat mij zo ligt, het evenaart ook zeker dezelfde kwaliteit. Ik waardeer de diversiteit binnen dit album en het rijke geluid door Warwicks muzikale trucjes, welke meesterlijk zijn uitgebalanceerd en het gehele album door verrassen.

Wat een prachtig album!