Stone Temple Pilots - Core (1992)

Alle nummers van dit album hebben een stem gekregen voor een van hun 3 favoriete songs. Lijkt mij dus dat dit album én een coherent album is én gewoon goed. En dat is het ook. Een erg fijn album.

Vlak na de release deden ze een MTV Unplugged show. Ik vond de nummers toen nog beter tot hun recht komen.

Idd, met Scott Weiland in een schommelstoel.

Vond..... en nu? Ik heb bij Stone Temple Pilots atijd een soort van "incubatietijd" gehad voor het kwartje viel...

Nu trekt dit soort muziek me veel minder dan vroeger. Af en toe draai ik nog eens Alice in Chains, Soundgarden of Pearl Jam als ik zin heb in jeugdsentiment, maar dit album trekt me eigenlijk helemaal niet meer...

Nou, de nieuwe Alice in Chains is meer dan alleen jrugdsentiment hoor... maar goed, ik vind Core nog steeds een hele aardige plaat met een paar fantastische nummers, Purple is echter wel "the thing" (het gaat me net te ver om het hun standaard werk te noemen) gebleken voor Stone Temple Pilots, althans voor mij, Core klinkt ondertussen toch een beetje achterhaald

Draai het nog wel soms overigens....

Grunge. Dat doet me nog eens terugdenken aan mijn middelbare school periode. Toen was ik helemaal gek van dit genre. Bands als Nirvana, Pearl Jam, Soundgarden, Temple of the Dog en Alice in Chains zaten toen volop in mijn Sony Walkman (wie herinnert zich dat nog!). Stone Temple Pilots liftte mee op die hype en "Core" is best een aardige plaat. Het is absoluut niet te vergelijken met grunge klassiekers als "Nevermind", "Ten" of "Dirt", maar het mag best in hun schaduw staan. "Core" heeft twee absolute hoogtepunten in "Sex Type Thing" en "Plush". De rest van de nummers zijn niet slecht, maar de genoemde tracks steken er toch echt wel met kop en schouders boven uit. Al moet ik zeggen dat het meeslepende "Where the River Goes" een prima afsluiter is.

De enige band die ik 2 maal (in tegenstelling tot elke andere band die ik 1x of anders nul keer) live heb gezien. In Simplon (boven) kregen we een jazzy version van, ik meen, Sex Type Thing te horen, leuk! Had Weiland daar niet een bepaald kledingstuk bij aan...?

Dit is voor mij als album in ieder geval wel een klassieker. Heavy, melodieus en zo grunge als het indertijd maar kon zijn - geen idee of dat nog stand houdt met de kennis van nu... hieropvolgende platen bewezen nog eens extra dat STP wél genoeg in huis had om geen eendagsvlieg te zijn.

Vannacht een nieuwe luisterbeurt na tig jaren stilte, en Birthday Deathbed (Dead & Bloated) overtuigt als vanouds. Meer volgt, zeer waarschijnlijk. Even naar de tracklist en de berichten kijkend, heb ik nog veel moois te gaan (Plush en wat meer lichtelijk bekend voorkomende hoogtepunten)...

-edit- Nee, niet veel aan toe te voegen. Gehoopt op / gedacht aan minstens een halfje meer, maar het zit er niet in, nu. Wel een lekkere plaat die stampt, dampt, bluest, rockt en dergelijke, met vleugen jazz (vergelijken met PJ, N of AIC is nauwelijks zinvol) en dat is dik boven voldoende. De genoemde hoogtepunten zijn just that (+ WMB - altijd een zwak voor gehad - en nog wat andere tracks; C. bv.).

Dikke vier sterren dus, voor deze nacht. 'trusten...

Zeer sterk album dat een aantal pareltjes bevat zoals Plush en Where the River Goes. Verder een paar lekkere stampers. Prima afwisselend album.

Core begint Bluesy, zoals later een band als Reef.
Stone Temple Pilots klinkt als een doordachte band.
Laten we hier als Alice In Chains klinken, en op dat moment overschakelen naar de sound van Pearl Jam.
Natuurlijk is dit een logisch vervolg op de grunge.
Maar Stone Temple Pilots weet hiermee wel te scoren.
Core is hoe dan ook best een sterk album.
Plush wordt een grote hit, en al snel raken ze geliefd bij het grote publiek.
En dan begint het hele gezeik.
Scott Weiland wordt net als Kurt Cobain een junk.
Het sterrendom valt toch een stuk zwaarder dan verwacht.
Ondertussen houdt Stone Temple Pilots zich wonderbaarlijk staande.
Eventjes een korte flirt met Velvet Revolver, en dan weer terug bij af.
Hoe de situatie er op dit moment voor staat is onduidelijk.
Stone Temple Pilots heeft eventjes een momentje gehad met Chester Bennington, maar die is tevens bij Linkin Park actief.
Weiland brengt met een nieuwe begeleidingsgroep binnenkort een album uit.
We zullen zien.

Heerlijk rockend debuut van STP dat inderdaad een mix is van bands als Pearl Jam en Alice in Chains. De opvolger was nog beter, maar daarna hield het voor mij helaas weer snel op met deze band.

Deze muziek is inmiddels al zo veel gemaakt dat ik het alleen nog kan waarderen als een vorm van - inderdaad - jeugdsentiment. Bijna alle andere bands uit dit genre hadden wel iets unieks, behalve Stone Temple Pilots. In tegenstelling tot andere albums uit dit tijdperk heeft dit album de tand der tijds niet goed doorstaan. Het is een cliche-album. Niet goed, niet slecht, niets bijzonders. Ik draai het nooit meer.

Met terugwerkende kracht geen klassieker en het kan niet in de schaduw staan van Dirt, Ten, Nevermind of Badmotorfinger. Toch wil ik nog wel een kleine lans breken voor dit album. Plush blijft gewoon een lekker nummer, Wicked garden kan er ook mee door. Where the River Goes duurt natuurlijk te lang maar heeft een heerlijke zanglijn. Crackerman is vuig en smerig. De overige nummers zijn wat obligaat en te lang uitgesponnen. Voor een debuut was het destijds leuk maar niet schokkend. De opvolger was echter veel beter. Hier lieten de heren horen dat ze niet perse in een hokje gestopt moesten worden. Allang geen typische grunge meer maar afwisseling troef. Ik draai het album nog regelmatig. Helaas is Scott Weiland ook naar de eeuwige jachtvelden vertrokken.

Plush is heerlijk. En zo heeft het album nog wel zijn momenten. Maar absoluut geen klassieker.

Spuit 11

Geweldig album dat ik nog regelmatig draai. De productie is spot on en naast de grote hits Plush en Sextype Thing denderen songs als Wicked Garden en Crackerman werkelijk je speakers uit. Door de pers destijds m.i. volkomen onterecht neergezet als Grunge wannabe band (veel songs van dit debuut werden immers al ruim voor het losbarsten van de Grunge hype eind 1991 geschreven). Gelukkig dacht het publiek er anders over en behaalde het album maar liefst 8x platina in de USA. Waar de meeste Grungebands (Pearl Jam, AIC) in de jaren erna in meer van hetzelfde bleken te verzanden of de inspiratie opdroogde bleven de Pilots op ieder nieuw album nieuwe wegen inslaan.

Geweldig debuut van de Stone Temple Pilots.

De band werd bekend in de grunge periode wat ook voor negatieve commentaar zorgde: deze band werd het buitenbeentje uit dit genre. Ze kwamen niet uit Seattle en Scott zijn stem zou te veel op Eddie Vedder gelijken.

Gelukkig is het bovenstaande totaal niet waar: hoewel er invloeden zijn uit de Seattle scene zijn er ook bluesrock invloeden te horen en is dit een vrij variabel album. Plush, Wicked Garden en Sex Type Thing werden succesvolle singles. Ook de overige nummers mogen er wezen: het zijn 12 klassenummers. Ook de opvolger Purple is heel goed.

En dan vind je ineens de lp 4cd en 1dvd versie voor 22 euro nieuw in de verpakking.
Wat een traktatie is dat op een dinsdag zeg...

Soms heb je wat geluk...

Uitstekende plaat in de stijl van de Seattle sound waar de heren verder niet veel mee te maken hebben. Nummers als Creep, Plush, Wicked Garden en Where The River Goes zijn nog altijd fantastisch. Ik draai het album nog altijd met veel plezier.

Hoewel het album tegelijk uitkwam (sep 1992) met Alice in Chains' Dirt wordt deze band toch vaak gezien als weinig origineel. Het duurde vervolgens een heel jaar voordat het hier de charts inschoot ruim na Dirt. Dat zou een verklaring kunnen zijn, ze hebben wel op die populariteit meegelift in ieder geval. Maakt dat nu nog iets uit? Eigenlijk niet ware het niet dat het niet kan tippen aan de big four Seattle sound bands. Maar dat mag de pret niet drukken. Er staan prima gitaarpartijen op alleen is niet iedere song even memorabel. Toch wel één van de leukere grunge records in mijn ogen.

Het magazine Rolling Stone plaatste vorige maand dit album op #11 van de 50 best Grunge albums (Dirt op #6)

Origineel waren de heren zeker niet, en het is zeker geen klassieker. Desalniettemin hoorde je al wel dat de heren tot iets in staat waren, luister bijvoorbeeld Where the River Goes. Waarschijnlijk trokken de heren hierna hun conclusies want de opvolger Purple was veel kleurrijker, zachter en veelzijdiger van aard. Origineel waren ze nog altijd niet (hallo Bowie) maar met Purple waren de heren de grunge voorbij. De band werd op 1 hoop gegooid met de 'grote 4' maar liet naar mijn mening wel de meeste groei (niet zozeer kwalitatief betere platen) zien als het gaat om veelzijdigheid en gebruik maken van diverse muziekgenres.

de big 4 is voor mij een big 5 met Screaming Trees er zeker bij maar Stone Temple Pilots inderdaad niet. Alhoewel ik een grote liefhebber ben van STP en Scott Weiland in het bijzonder wil ik ze daar niet bij schalen. Plush raakt mij niet maar Sex Type Thing en Where the River Goes zijn gruwelijk. Hierna trok STP wat bij grunge weg en zocht het andere wegen

Core kreeg destijds lovende kritieken, hoewel niet iedereen wild enthousiast was. De band werd op een hoop gegooid met alles wat uit Seattle kwam. Hoewel de heren uit San Diego kwamen, al sinds 89' opereerden onder de naam Mighty Joe Young en hun eerste demo's in het verlengde lagen van het funkrock genre. Als je oude demo's van de band beluisterd, bijvoorbeeld Piece of Pie, dan klinkt een dergelijke versie heel anders dan de wijze waarop het uiteindelijk het debuut zou gaan halen. De heren wisten echter goed uit welke hoek de wind kwam en gaven een draai aan enkele demo's die ze al hadden opgenomen. Het resultaat; een wat gruiziger geluid, songs op midtempo niveau en Weiland die zich met een aardappel in de keel door de songs heen croont. Is het dan slecht, neen, ook ik vond Core destijds een prima schijf. Inmiddels is mijn liefde voor de eersteling bekoeld. Dat de mannen flink leentjebuur speelden bij enkele vakbroeders die hun stempel al hadden gedrukt op het alternatieve rockgenre vind ik ook geen probleem. Het is een gebrek aan avontuur en afwisseling dat op den duur opbreekt. Dat begint al bij Dead & Bloated, an sich is dat geen slechte song maar het repeterende karakter vind ik vervelend. Geef dan maar opvolger; Sex Type Thing, lekker uptempo en fel, zo blief ik ze graag. Een track als Sin kent dan weer hetzelfde euvel als de opener, zes tergende minuten in midtempo geneuzel. Plush kan mij nog steeds wel bekoren hoewel deze song ook niet overloopt van variatie. Hoewel de afsluiter Where the River Goes een aardige start kent is het mij een raadsel waarom de mannen hier 8 minuten van hebben moeten maken, na 2 minuten geloof ik het wel. Geef dan maar weer Crackerman, een track in het verlengde van Sex Type Thing, prima gedaan. Zo vormt de eerste worp een plaat die geen onuitwisbare indruk heeft achtergelaten, enkele vreemde titels als Wet My Bed en No Memory dienen voor mijn gevoel ter opvulling en het album had bevat te weinig variatie om de volledige lengte te blijven boeien. Een voldoende derhalve maar geen topper in mijn beleving.

Tussenstand:

1. Core

Heerlijk rockend debuut van Stone Temple Pilots dat een mix is van bands als Pearl Jam, Guns n' Roses, Soundgarden en Alice in Chains (mede door de productie van Brendan O'Brien). Ze werden hier vaak mee vergeleken en in de grunge hoek geduwd, maar kregen vanuit de pers ook veel kritiek als "grunge imitators".

Dit album staat vooral vol met recht toe recht aan rocksongs gedragen door de stem van Scott Weiland. De nummers met iets meer nuance (Plush, Creep) zijn voor mij wel de beste songs van het album. Toch zet ik deze met plezier op wanneer ik zin heb in een gruizige rockplaat. Vooral Sex Type Thing, Wicked Garden, Naked Sunday en Crackerman zijn heerlijk. Wet My Bed is dan weer overbodig.

Opvolger 'Purple' was in mijn ogen door de diversiteit nog beter, maar daarna hield mijn interesse voor deze band weer op. mede door de excessen van Weiland.

Wereldalbum, misschien wel top 3 grunge albums voor mij, werden lichtelijk onderschat in het tijdperk van AIC, Pearl jam, nirvana en soundgarden maar stiekem vind ik dit erg goed hoor

Ik was destijds behoorlijk fan van dit album, heb ze toen nog in Tivoli gezien. Kan mij nog herinneren dat iemand van het podium af dook en op zijn gezicht terechtkwam op een plek waar niemand stond, waarna hij werd afgevoerd in een ambulance. Dat waren nog eens concerten:)

Als ik dit zo hoor weet ik weer een reden om te hopen dat ik eerder geboren werd
Geweldig verhaal man!

Nee joh, ben je alleen maar eerder oud

Ik draai deze stiekem veeeeel vaker dan Ten of Nevermind. Na AIC misschien wel mn favoriete grunge band.
RIP tho