Pere Ubu - Ray Gun Suitcase (1995)

Die kip in folly of youth ... ik krijg er steeds de slappe lach van.

Ook een Pere Ubu plaat die ik al 11 jaar heb ofzoiets. OOk dit was een erg leuke plaat. Met hele leuke achtergrondmuziekjes waar Thomas zo goed in is.

3,5*

Kip????

ja, kip

zeker 11 jaar geleden voor het laatst gedraaid .. ?

Nee, laatst nog. Maar ik heb geen gekakel gehoort.

Dit album is wat mij betreft de wederopstanding van Pere Ubu en David Thomas. Na de twee überklassiekers The Modern Dance en Dub Housing leek het steeds maar minder en minder te worden. Maar hier is de oude Ubu weer terug in volle glorie, vooral in nummers als Vacuum in my head en Ray gun suitcase. En daarnaast een heel andere kant van David Thomas, 'unplugged' of alleen met zijn accordeon op prachtige liedjes als Montana en Surfer Girl. Het eerste nummer zong hij ooit als toegift van een concert midden in de grote zaal van Paradiso, op een barkruk zonder versterking, helemaal in z'n eentje. En de hele zaal muisstil. Ik kan er nog kippenvel van krijgen.
Een artiest om heel veel van te houden.

Deze voor weinig geld in mijn handen gehad. Getwijfeld om hem te kopen.
Nu ik hem nu terug hoor, ben ik blij dat ik het niet gedaan heb; op Vacuum in my Head na doet het me niet veel.

probeer het slotnummer Down by the River nog eens ?

Of 'Turquoise Fins', of de opener. Al is het nummer dat je noemt wel het hoogtepunt, ook voor mij. Samen met "Pennsylvania" mijn favoriete Ubu.

Met die kip. Hilarisch.

Meer een meeuw waar ze overheen rijden. Maar David Thomas steelt toch wel de show in het nummer, dat doet geen kip (of meeuw) 'm na.

Voor heel weinig gekocht...geen spijt...

Het album is een onderdeel van een box set met drie cds en een met extra's, genaamd 'Drive. 1994 - 2002', die ik onlangs kreeg toegestuurd. Heel voorzichtig heb ik af en toe wat gespeeld. Het is voor het eerst dat ik de stem van David Thomas verdraag en daar doorheen luister. Dat werd een uiterst boeiende ervaring met een band die uiteindelijk de rock en roll hoog in het vandaal heeft staan. Daarvoor moet soms heel veel gekte opzij geschoven worden, maar juist die basis nodigde mij uit om beter te gaan luisteren. Dan vallen steeds meer details op en zelfs die stem deed het steeds beter bij me. Een grote verrassing, dat wel.

In het verleden heb ik een nummer geregeld gehoord, het titelnummer van de eerste plaat. Een poging om dat uit te breiden stiet op DE STEM. Die hoorde is genomen. Op weg naar meer.

Overigens dix, geen kip gehoord. Ik ga opletten.

Het openingsnummer bevat al meteen alles wat Pere Ubu in deze periode zo geweldig maakt: een scherpe twang-gitaar, stevige drums, David Thomas die vocaal uitstekend op dreef is, even mysterieuze als suggestieve teksten, en ijzersterke melodieën die soms poppy zijn en soms vervreemdend op een plaat die perfect de balans tussen beide invalshoeken vindt. Na de indrukwekkende eerste vijf nummers gaat het niveau wat omlaag zonder ergens echt door een ondergrens te zakken (hoewel My friend is a stooge for the media priests een betere titel dan track is), en tegen het einde krikken Red sky en Montana de gemiddelde score weer flink op. Ik twijfel tussen 4* en 4½*, maar kies toch voor het laatste vanwege de ongemeen grote energie en dynamiek die het album uitstraalt, hoewel 62 minuten wel èrg lang is.
        Mooi trouwens, die regels "I've got a vacuum cleaner in my head / It sucks up everything I know." Bizar, apart, absurdistisch, vervreemdend – allemaal goede manieren om dat zinnetje te typeren, maar ik kan me ook voorstellen dat het een realistische omschrijving is van hoe iemand met Alzheimer zijn situatie van verglijdende herinneringen (en identiteit) ervaart. (Mocht iemand met [familieleden met] Alzheimer dit lezen en zich er niet in herkennen of er aanstoot aan nemen, vergeef me, het is niet kwetsend bedoeld.)

Een meesterwerk, dit album. Punt uit.
Waarom voor mij een meesterwerk? Omdat ik elk nummer kan duiden en tegelijkertijd ook weer niet. Alles pakt je in en stoot ook weer af. Toegankelijk en avantgardistisch/ dwars is dit album. Alle muziekgenres (bijna alle) zijn vertegenwoordigd. Van de fifties tot de nineties. Dit is een meesterwerk. Deze komt nu in mijn top 10. Wie er moet wijken zie ik wel.

Bob Dylan is eruit geflikkerd.