Pere Ubu - Ray Gun Suitcase (1995)

Het album is een onderdeel van een box set met drie cds en een met extra's, genaamd 'Drive. 1994 - 2002', die ik onlangs kreeg toegestuurd. Heel voorzichtig heb ik af en toe wat gespeeld. Het is voor het eerst dat ik de stem van David Thomas verdraag en daar doorheen luister. Dat werd een uiterst boeiende ervaring met een band die uiteindelijk de rock en roll hoog in het vandaal heeft staan. Daarvoor moet soms heel veel gekte opzij geschoven worden, maar juist die basis nodigde mij uit om beter te gaan luisteren. Dan vallen steeds meer details op en zelfs die stem deed het steeds beter bij me. Een grote verrassing, dat wel.

In het verleden heb ik een nummer geregeld gehoord, het titelnummer van de eerste plaat. Een poging om dat uit te breiden stiet op DE STEM. Die hoorde is genomen. Op weg naar meer.

Overigens dix, geen kip gehoord. Ik ga opletten.

Het openingsnummer bevat al meteen alles wat Pere Ubu in deze periode zo geweldig maakt: een scherpe twang-gitaar, stevige drums, David Thomas die vocaal uitstekend op dreef is, even mysterieuze als suggestieve teksten, en ijzersterke melodieën die soms poppy zijn en soms vervreemdend op een plaat die perfect de balans tussen beide invalshoeken vindt. Na de indrukwekkende eerste vijf nummers gaat het niveau wat omlaag zonder ergens echt door een ondergrens te zakken (hoewel My friend is a stooge for the media priests een betere titel dan track is), en tegen het einde krikken Red sky en Montana de gemiddelde score weer flink op. Ik twijfel tussen 4* en 4½*, maar kies toch voor het laatste vanwege de ongemeen grote energie en dynamiek die het album uitstraalt, hoewel 62 minuten wel èrg lang is.
        Mooi trouwens, die regels "I've got a vacuum cleaner in my head / It sucks up everything I know." Bizar, apart, absurdistisch, vervreemdend – allemaal goede manieren om dat zinnetje te typeren, maar ik kan me ook voorstellen dat het een realistische omschrijving is van hoe iemand met Alzheimer zijn situatie van verglijdende herinneringen (en identiteit) ervaart. (Mocht iemand met [familieleden met] Alzheimer dit lezen en zich er niet in herkennen of er aanstoot aan nemen, vergeef me, het is niet kwetsend bedoeld.)