Ratt - Invasion of Your Privacy (1985)

Voor mij de beste Ratt plaat, samen met het debuut en Detonator.

De clips kwamen destijds regelmatig voorbij op SkyChannels' Monsters of Rock (met Mick Wall). Redelijk album, maar nooit echt een top band gebleken.

Weer een playboymodel op de hoes.

Gillende solo's van Robbin Crosby en Warren DeMartini.
Heerlijke, maar wel korte plaat.
Hij is voorbij, eer je het weet...

Lay it Down heeft wel een erg geniale riff en beat... Beau Hill doet wonderen met deze band...

Mooi vervolg op het debuut! Wederom een lekker rock plaatje.
De korte speelduur vind ik juist fijn. Dit maakt het dat het zo lekker luistert en dat ik hem eigenlijk vrij vaak opzet. Wederom een erg knap staaltje werk.

Deze heb ik ooit gehad. Ik was er, buiten You're in love en Lay it down, niet echt gecharmeerd van eerlijk gezegd. En dat terwijl ik de meeste hairbands op handen draag. De stem van Pearcy was de grote oorzaak. Na een nummer of 3 begint die me tegen te staan namelijk. En toch....als ik soms een nummer van Ratt voorbij hoor komen op de radio dan denk ik; waarom heb ik hier geen platen meer van?? Toch maar weer eens in huis halen dus...Wel een gave hoes trouwens!

Afgelopen weekend de LP aan kunnen schaffen en ben hem nu weer lekker hard door de speakers aan het knallen. Wat een heerlijke plaat blijft dit toch. Jammer dat Pearcy (weer) uit de band is gestapt.

Ik heb 'm dus ook weer in huis gehaald. Op lp! Knalt nu uit de speakers. Toch best een lekker album. De stem van Pearcy blijft de zwakke schakel wat mij betreft maar me er zo aan irriteren als vroeger doe ik gelukkig niet meer Het gitaarwerk is spetterend maar dat kan ook bijna niet anders met zulke toppers aan boord. Ook de drummer mag apart vermeld worden wat mij betreft. Niet ingewikkeld misschien maar elke klap is meer dan raak!

Gaaf zeg, was dit album half vergeten maar zal 'm nog eens opzetten.
Aan Ratt heb ik goede herinneringen. Had vroeger een (veel oudere) vriendin in Amsterdam en die was helemaal gek van "Ratt 'n roll", haha.
Warren Demartini is toch wel een van de onderschatte gitaristen uit die tijd. Door het glam-imago en doordat Ratt natuurlijk een echte 'poserband' was werd de band door sommige lieden muzikaal soms niet al te serieus genomen. Maar man wat had die Demartini een gaaf gitaarluid en wat kon ie uitblinken in simpele doch vette riffs! Luister maar eens naar You're in Love of You Think You're Tough (staat op een ander album).
De knapen hebben bij mijn weten slechts eenmaal in Nederland opgetreden, in 1986, maar dat weet ik niet eens zeker, wel deden ze op hun Europa-tours diverse steden in Duitsland aan.

One of the boys and long term bandmember Robbin Crosby is helaas overleden. Eerst kreeg de gitarist door pancreas-problemen last van enorm overgewicht en het was duidelijk dat hij Aids had.
In 1999 verklaarde hij in een interview: “What has drug addiction done for me?” he asked. “It’s cost me my career, my fortune, basically my sex life when I found out I was HIV positive."
De man overleed in 2002, op 42jarige leeftijd. Live fast Die young zullen we maar zeggen.

Dit album waardeer ik op 3,75 sterren en moet het na enig wikken en wegen op een 3,5 afronden.
Heb trouwens ook nog de EP "Ratt", uit 1983.

Overigens hebben Jake E. Lee en zelfs Michael Schenker ooit ook nog op een blauwe maandag in Ratt gespeeld. Om maar even aan te geven dat de muzikaliteit bij deze poserband niet tezeer onderschat moet worden. De band zelf deed dat in elk geval niet.

Uit de oude doos, de blonde gitarist met de flying-v is/was Robbin Crosby, best raar om dat nu weer te zien.

Een tijd geleden nog een aflevering van Behind the Music gezien over deze band.
Daar kwam R.Crosby behoorlijk verbitterd over. Volgens hem had de band hem flink in de steek gelaten. Wat trouwens opvalt van al die L.A bands uit die tijd is dat ze stuk voor stuk enorme zuiplappen, drugs gebruikers en womanizers waren. Living on the edge. Met alle gevolgen vandien.

Ik denk overgens niet dat Ratt me vandaag de dag nog kan bekoren. Heb ze al jaren en jaren niet meer echt voorbij laten komen. Destijds vond ik het al niet geweldig.

Je bent in de war met gitarist Robbin Crosby. Die is overleden aan aids. Bobby Blotzer is de drummer en de drijvende kracht achter Ratt.
Ik ben benieuwd welke nieuwe zanger ze op de proppen gaan komen.

Klopt. Vooral die glambands, die 'sleazy' waren konden er wat van met Motley Crue als overtreffende trap. De tour van Ozzy Osbourne met Motley Cue moet echt ongelooflijk zijn geweest dienaangaande. De jonge Crue leerde het van papa Ozzy.
En de jonge buizen ging in die tijd ook ver in de identificering met zijn idolen, ik zoop in die tijd ook verschrikkelijk, en alle andere genoemde zaken. Er zijn concerten geweest die ik me niet eens meer kan herinneren. Maar alles is goed gekomen, een klein wonder en gelukkig maar.

Een van de meest trieste gevallen vind ik de dood van Razzle, de toenmalige drummer van Hanoi Rocks. Hanoi Rocks sliep in het apartement van Motley Crue en het was one big party, de drank raakte op en Vince Neil (zanger Crue) en Razzle gingen met hun dronken koppen in de auto op weg naar de liquor store voor meer booze, op de weg weer terug kregen ze een ongeluk en Razzle kwam om het leven op die 8e december 1984. Vince Neil was de chauffeur en heeft nog enige tijd in de bak gezeten en daarna een levenslang trauma. Nachtelijke herbelevingen, je kent het wel.

Hier een optreden van Hanoi Rocks op het door heel Europa uitgezonden Europe a Go-Go, nog geen maand na Razzles overlijden. Je ziet Michael Monroe door de tranen heen heen zingen.

Maar we hadden het over Ratt

Waar heeft Guitars & Wings het eigenlijk over?!!

Geen idee. Kan het bericht ook niet plaatsen.
Een beetje een van de ratten besnuffelde reactie..

Wat bedoel je, ventje?

Fijn album met een paar lekkere hairkletsers. De zeurstem van Steven Pearcy geeft een vreemdsoortige draai aan de niet al te ingewikkelde chansons. Een soort 'sliep uit'-toontje heeft dit brave neefje van Dave Mustaine. Invasion Of Your Privacy is wel Ratt op zijn best ofschoon ik het hele oeuvre wel een warm hart toedraag.

Het is verder inderdaad zo dat het Crosby is, die gestorven is. Voor de sound maakte het allemaal niet uit want Infestation uit 2010 is ook gewoon een te gekke plaat.

We kunnen toch wel tegen een grapje? Hoop ik.

Toch maar eens voorbij laten komen. Grappig om als 50 jarige butthead weer eens naar Ratt te luisteren. En niet dat ik dit vaak ga doen vrees ik. Want uiteindelijk zijn het maar 3 nummers die ik echt geinig kan vinden. You're In Love, Lay It Down en Closer To My Heart zijn de nummers waar ik lekker van op en neer kan deinen ha. Between The Eyes gaat nog wel. Van de rest ben ik niet onder de indruk. Een bietje saai en voorspelbaar.

Grappig dat er hier een aantal mensen zijn die moeite hebben met Pearcy's stem, want ik heb daar juist helemaal geen moeite mee. Ik vind het juist wel goed, want het zorgt voor een aparte sound waardoor ik ze uit duizenden zou herkennen.

Ik hoor iedereen altijd over You're in love en Lay it down. Geweldige nummers hoor, maar het kan aan mij liggen maar ik vind What you give is what you get met afstand het beste nummer op deze plaat. Sterker nog...is voor mij een legendarische rocksong. Wat een vette riff, geweldige zang en vooral dat melodieuze gitaarloopje direct na het refrein. Ongelooflijk goed. Wat een ondergewaardeerde band hier in Nederland en Europa. Misschien overdrijf ik maar Allejezus wat een kicken nummer en wat een kicken band!

Ratt is als gebakken lucht, ruikt heel lekker maar omdat het geen inhoud heeft, vervliegt het ook heel snel.
Zelfs beresterke riffs als bij Youre In Love, Lay It down en Between The Eyes kunnen het niet compenseren.
Zo zie je maar weer dat een compositie niet alleen uit beste riffs kan bestaan om te kunnen boeien.
Het is allemaal vrij standaard met een hoog meezing gehalte. Het gaat mij veel te snel vervelen. Het enige nummer dat hieraan weet te ontrekken is de semi-ballad Closer To My Heart.
Invasion Of Your Privacy is dan ook naar mijn mening het enige album dat het lage gemiddeld niveau iets omhoog kan trekken. Wel met de wetenschap dat ik de albums uit de jaren 90 niet ken. Mijn interesse was toen al lang vervlogen (het album uit 2010 Infestation vanmorgen wel een kans gegeven).

Toch een lekker album, maar wel wat minder als zijn voorganger. Verder een leuke en vermakelijk album.

Nou breekt mijn klomp. Uit de telefoonspeakers van mijn zoon weerklinkt de allesberwoestende riff van Lay It Down. Dat betekent dat dit ding een soort Tiktok hitje is geworden en nagespeeld wordt door jonge Youtubende gitaarwondertjes. "Is dat niet van die boomermuziek die jij altijd draait, pap?" klinkt de stem van mijn spruit loompjes. "Ja!" brul ik. "Dat is Lay It Down van Ratt. Oftewel: leg daar maar neer! Want er is meer tussen hemel en aarde dan die platic meuk van tegenwoordig."

Waarvan akte.