Daniël Lohues - Ericana (2013)

Op ieder album na de "Allennig" serie schuift het geluid van Daniel Lohues een klein beetje op. Het zijn slechts subtiele veranderingen, maar wel zodanig dat elke plaat weer een andere beleving is. Het grote verschil op "Ericana" ten opzichte van bijvoorbeeld voorgangers "Hout Moet" en "Gunder" is dat geluid weer iets voller is, meer een bandgeluid zo te zeggen, en het allerbelangrijkste: de terugkeer van de elektrische gitaar! Niet dat het nu direct een stevige rockplaat is geworden, maar de warme elektrische tonen zorgen voor kleine maar overduidelijke nuances in het totaalgeluid. Soms hoor ik zelfs weer wat flarden van de bluesy Daniel Lohues. En dat bevalt me uitermate goed moet ik zeggen. Tekstueel is het van het niveau dat we van Lohues inmiddels wel gewend zijn. Mooi, originele uit het leven gegrepen teksten in de Drentse taal (ja ik noem het bewust een taal, wat de puristen daar ook van vinden). Mijn van oorsprong Drentse hart gaat harder kloppen als ik hoor hoe Lohues alledaagse, humoristische, maar soms ook pijnlijke onderwerpen zo effectief en treffend kan verwoorden. Voor mij is Lohues een persoonlijke held en staat hij in Nederland op eenzame hoogte. "Ericana" is een prachtplaat en misschien wel mijn favoriete plaat van deze Drentse alleskunner.

Na het concert van afgelopen woensdag in Schiedam even nagenieten van de discografie van Daniël Lohues. Net als vele albums van Lohues, is dit ook een heerlijk album. Zit veel variatie in, en verveelt dus niet heel snel. Zoals Cruijff zei: "Voetbal is simpel. Het is echter moeilijk om simpel te voetballen."
Deze opvatting gaat naar mijn mening ook op voor muziek. Lohues heeft de gave om fantastische simpele teksten te schrijven. De teksten worden omlijst met mooie metaforen.

Daarnaast weet Lohues ook op dit album een heel fijne sfeer te schetsen van vertrouwdheid en heimwee. Het verlangen naar het platteland zit er hier ook heel erg sterk in, zonder dat het te sentimenteel wordt. Heel knap.