Bon Jovi - These Days (1995)

Het best album is natuurlijk New Jersey, daar is nog behoorlijk wat oprechte rock op te horen. Deze is in mijn beleving een goede tweede; veel van de songs steken goed in elkaar. Je moet vaak even door de cheesy teksten heen, maar dan is het best genietbaar.

Het overigen werk is me toch allemaal wat te gladjes (op een enkele uitzondering na).

Jon Bon Jovi is natuurlijk net zo echt als zijn gebit.

Maar Bon Jovi is natuurlijk geen band waar je tekstuele diepgang oid bij zoekt. Bon Jovi brengt lekkere stadion rock en doet dat gewoon goed. Ondanks dat ik New Jersey beter vind spreekt These Days aan door de lekkere gitaarsound van Sambora.

Heb de heren (lees: mijnheer Jon Bon Jovi zelf) gezien bij de documentaire ihkv 'Het Uur van de wolf'. Bevestigde nogmaals mijn beeld over hoe 'echt' de beste man is. Mijn broek zakte af toen hij in een telefoongesprek met een mede-investeerder zichzelf beschreef als CEO van een rockband....

Maar goed. Hij verstaat zijn muzikale kunstje wel. Al is dit een van zijn laatste muzikale echt geslaagde.

Met alle woorden en zinnen eens, Metal-D78!

Ik vind dit toch wel het laatste album van de heren die echt goed was.

Klopt!

Ik begin een beetje het licht te zien voor wat betreft These Days. Na heel lang niet meer geluisterd te hebben, bevalt hij ineens een stuk beter dan dat hij ooit deed. Ik moet wel een beetje in de stemming zijn voor al die ballades maar de slide en sitarklanken van Sambora irriteren mij in elk geval niet meer.

Je wordt over het algemeen door de kritische muziekliefhebbers niet serieus genomen als je een liefhebber bent van Bon Jovi. Toch heb ik altijd een zwak gehad voor deze band uit New Jersey, USA. Mede ook, omdat mijn eerste concert die van Bon Jovi was in Landgraaf op 8 juni 1996 (zie setlist: http://www.setlist.fm/setlist/bon-jovi/1996/megaland-landgraaf-netherlands-3d61de7.html). Dat was de tour behorende bij dit album ”These Days”. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik onder de indruk van de grootsheid van het hele circus en de geweldige show die werd opgevoerd. Ook was ik zeer onder de indruk van gitarist Richie Sambora. Vanaf dat moment is hij een held voor me geworden en het album ”These Days” is dan ook het album waar Sambora voor mij de hoofdrol opeist. Dat is dan ook een van de redenen waarom ik ”These Days” Bon Jovi’s beste album vind. Voor Bon Jovi begrippen is ”These Days” een behoorlijk ingetogen album. Er staan met ”Hey God”, ”Damned” en ”All I Want Is Everything” slechts drie echte rockers op. De andere liedjes zijn over het algemeen midtempo of ballads. Maar juist dat gegeven werkt op ”These Days” in hun voordeel. Hierdoor komen de nuancering van het gitaarspel van Sambora nog meer tot uitdrukking. Op ”These Days” klinkt zijn gitaarspel heel bluesy en etaleert hij wat mij betreft absolute klasse, niet alleen qua riffs, licks en solo’s, maar ook qua variatie tussen akoestisch en elektrisch. Een ander belangrijk aspect aan de cruciale rol van Sambora is de tweede stem (bijvoorbeeld in ”Lie to Me”). Vaker dan gebruikelijk komen de vocalen van Sambora mooi aan bod, en al luisterend is voor mij duidelijk dat ik Sambora’s stem beter vind dan die van Jon Bon Jovi. Tenslotte springt ”These Days” er voor mij tekstueel uit ten opzichte van andere albums van Bon Jovi. Nog steeds is het geen literatuur, maar de kracht van de teksten spreken voor mij boekdelen. Op ”These Days” wordt een kritische blik gegeven op de toen geldende maatschappij. Voor Bon Jovi begrippen komt ”These Days” nog het dichtste bij het begrip conceptalbum (al zal dit strikt genomen niet zo zijn, ik ervaar het wel als zodanig). Thema’s als onrecht (”Hey God”), onverschilligheid (”These Days” en ”Damned”), religie (”Something to Believe In”) en gierigheid en egoïsme (”All I Want Is Everything)” komen voorbij. En zo zijn er nog wel wat maatschappelijke kwesties aan te wijzen. Uiteraard komen ook de nodige beslommeringen op relatiegebied aan de orde. Bon Jovi durft met ”These Days” zich wat anders te profileren dan de no-nonsense pretentieloze rock van de jaren 80 en begin van de jaren 90. Ik kan met herinneren dat ten tijde van de release de reacties van de fans heel verschillend waren. Ook voor mij was het destijds een groeialbum, maar wel eentje die inmiddels al jaren tot mijn favoriet behoort. Dit niveau heeft Bon Jovi hierna niet meer weten te etaleren, mede ook omdat Jon Bon Jovi de touwtjes nog strakker in handen kreeg. Wat mij betreft is Sambora de enige echte frontman van deze band, zowel vocaal als muzikaal, maar zijn achternaam is nu eenmaal geen Bon Jovi. Ik geef ”These Days” de volle mep op basis van jeugdsentiment, concertervaring, het gitaarspel en de stem van Richie Sambora en de tot de verbeelding sprekende en treffende teksten.

Het concert de dag erna in Enschede heb ik destijds bezocht, het jaar ervoor had ik ze in NIJmegen en de Kuip gezien. Fan ben ik niet, mijn zus wel en ging met haar mee en ook ik was destijds onder de indruk van de optredens van deze band. En eigenlijk ging ik mee naar Nijmegen omdat daar Van Halen in het voorprogramma speelde. Toch was ik ook zeker onder de indruk van Bon Jovi en ging daarom ook mee naar een aantal andere optredens.
Volgens mij begonnen ze destijds met een fanfare korps wat Lay your hands on me speelde.
Voor de rest kan ik me wel in jouw betoog vinden inzake deze plaat. De band was destijds in topvorm, zowel op plaat als on stage.

Klopt, "Lay Your Hands on Me" werd ingeleid door een fanfarekorps, waarna Richie zijn killer riff instartte. Erg gaaf begin van het optreden.

Heb dit album ook in de kast staan. Laatst nog eens geluisterd. Was destijds toch wel onder de indruk van deze band. Nu is het nog steeds te pruimen maar klinkt het voor mij wel wat gedateerd. Maar ja het album dateert dan ook van 1995 (bijna 20 jaar geleden). In 20 jaar tijd kan je muzikale voorkeur nog al veranderen. Het leuke van dit soort albums zijn de associaties en herinneringen aan waar je toen "stond in het leven", wat je deed, "wat je bewoog". Dit album werkt goed voor mij op die manier. Alleen vanuit dit oogpunt al verdiend het voor mij 3,5 ***

Ik zag ze ook tijdens deze tour, in Werchter. Ook met Van Halen als special guests. Na de weergaloze show van Van Halen voelde Bon Jovi een beetje als 'mosterd na de maaltijd'. Niet slecht maar toch minder indrukwekkend op de één of andere manier. Weet nog wel dat ik het tof vond dat ze Runaway speelden.

Ik vraag me ook echt af wie op dat idee gekomen is. Zal wel met geld te maken hebben gehad neem ik aan. Volgens de Halens zelf waren de Bon Jovi fans ook totaal niet op de hoogte van hun reputatie. Een aantal fans dachten zelfs dat Balance het debuut was ha ha.

Ik meen in die tijd eens gelezen te hebben dat het VH met name om de exposure ging. Bon Jovi was destijds mega populair en de Van Halens hadden tot dan toe mondjesmaat in Europa opgetreden. Dat was toch min of meer wat verwaarloosd terrein voor ze. Met die tour met Bon Jovi konden ze in een relatief kort tijdbestek een hoop mensen bereiken. Na de tour las je trouwens diverse malen dat de Van Halens zoiets nooit meer wilden. Ze hadden zich enorm verkeken op de beperkingen die een 'special guest' slot op een tour met zich meebracht. Enfin, het was wat mij betreft een zeer vermakelijke dag met ook nog prima optredens van Crown of Thorns en Little Steven's Disciples of Soul.

Beetje late reactie, maar het is wel waar. Na These Days is, dacht ik, hun manager overleden. Daarom duurde het vijf jaar voordat Crush verscheen. In tussentijd heeft Jon de zakelijke kant van het verhaal opgepakt. Hij geeft dagelijkse leiding aan zo'n 120 mensen (op tournee althans) en stapt 's avonds met immer glanzend gebit de planken op.

On topic: Misschien wel het beste Bon Jovi-album. Vooral de titeltrack en Something to believe in zijn pareltjes.

Een band van dat formaat is dan ook gewoon een bedrijf met werkgever/werknemer-perikelen. Als je de wereld wilt veroveren moet je eens de grens over van het romantische beeld van vijf gastjes in een garage naar een onderneming met alle daarbijbehorende activiteiten en verantwoordelijkheden.

Het is inderdaad nogal merkwaardig dat dit nog steeds het heersende beeld van bands is, maar er zijn weinig bands (geen, denk ik) van het formaat Bon Jovi die de zakelijke kant niet uitbesteden. Ik vind Jon niet bepaald een sympathieke kerel, maar als je op tournee elke dag vroeg uit de veren moet omdat de zaak roept én 's avonds twee uur op de planken staat... zo'n houding waardeer ik wel.

Dat romantische beeld is jouw invulling en heb ik helemaal niet. De grootste bands hadden/hebben de beste/slimste/gewiekste managers: Led Zeppelin met Peter Grant, Iron Maiden met Rod Smallwoord en zelfs Sharon Osbourne weet Ozzy optimaal uit te melken. Maar de vereenzelviging van de artiest en de manager gaat er bij mij wat moeilijk in.

Het is wat ongebruikelijk maar volgens mij werkt het al jaren zo bij BJ.

Nou, jij bent wel degene die schreef dat in de docu bevestigd werd dat Jon Bon Jovi niet 'echt' is, omdat hij zichzelf beschreef als CEO van de band. Dan suggereer je toch zoiets dat de artiest zich louter bij zijn kunst zou moeten houden want dat 'echtheid' en manager/zakenman zijn niet 'echt' kan samengaan.

Ik dacht al. Waar blijft ie.

Eens. Ik geniet nog steeds onwijs van deze plaat, voornamelijk van Sambora. Ik zing en air-guitar dan ook onbeschaamd met hem mee.. En dat al 20 jaar.

Na een aantal jaar zojuist (in beschonken toestand) dit album weer eens opgezocht en aan gezet. Zoals velen hier voor mij al geheel terecht opmerken: Richie is hier toch wel van onschatbare waarde. Al luisterend naar nummers als "These days', "Something to believe in", en ook 'Lie to me' word ik me er nogmaals van bewust wat een onderschatte muzikant hij eigenlijk was. Zoveel soul en gevoel in zijn spel. Als jonge knul van een jaar of tien was ik in de hoogtijdagen van Bon Jovi helemaal verzot op de frontman. Logisch, die krijgt de screentime en alle credits dus als jong dier kijk je daar dan tegenop. Tegenwoordig besef ik me dat de échte muzikanten destijds de mannen eromheen waren. Niet dat ik Jon nu helemaal wegcijfer (toch drijvende kracht en in hoogtijdagen geweldig live), maar ook David Bryan met zijn soms 'orgel-achtige' sound en de explosieve Tico Torres met zijn herkenbare fills hebben deze band gemaakt wat hij toen was.. Was, helaas, want de interne strubbelingen tussen Jon en Richie hebben er helaas voor gezorgd dat het nooit meer wordt zoals het geweest is. Zonder Richie geen Bon Jovi en helaas beseft de kleine frontman uit New Jersey dat niet, of hij vindt het allemaal wel welletjes. Gelukkig laten ze een mooie discography na, want ik denk dat het eerlijk is om te zeggen dat al het nieuwe werk de moeite niet meer waard is. Dit album is één van de mooiste middelen om terug te denken aan hun grootsheid destijds. Bon Jovi - These Days (Argentina 1995) - YouTube

Mooi stukje, Mr. Borntoolate! Ik kan me daar helemaal in vinden. In mijn jonge jaren was Jon ook een idool voor mij. Ik weet nog goed dat ik eerst ook niet erg onder de indruk van dit album was. De hits van Slippery en New Yersey, lagen allemaal wat gemakkelijker in het gehoor. Maar na een tijdje begon het kwartje wel te vallen en begon ik de rol van Richie binnen de band echt op waarde te schatten. Zeker in de nummers die jij noemt, met als toevoeging: My guitar lies bleeding.
Stuk voor stuk meer dan prima nummers. Alleen damned kan mij nog steeds niet zo bekoren.
Helaas werd het hierna alleen maar minder. Als verzamelaar schaf ik de albums nog wel aan, maar het nieuwst album heeft bij mij nog maar 1 keer opgestaan. Zegt genoeg.
Ik zal in in ieder geval dit album ook weer even een keer opzetten.

Ben overigens wel erg benieuwd naar het album van Richie Sambora samen met Orianthi.

Hey God is een goede song, alleen wel erg een The Cult rip off. Fijn gitaarwerk op These Days en prima rockplaat.

Ik heb deze in een wallet-pack met een extra Bonus-CD met o.a. livenummers en demonummers.Die is van 1996.
Heb een correctie ingediend.

Edit: En bonus-CD is toegevoegd.
Voor de duidelijkheid. De bonus CD zijn de nummers 15 t/m 22. 13 en 14 staan bij mij ook al op de eerste CD.

Thuiswerken (verplicht) zorgt ervoor dat je meer muziek kunt draaien. En dan dikwijls spul wat je al lang niet meer hebt opgezet.
En deze viel dus behoorlijk mee moet ik zeggen. Wellicht de laatste echte goede Bon Jovi, al duurt hij iets te lang. De eerste nummers zijn het beste, op het laatst zakt het wat in en worden de liedjes iets te rustig.
Something For The Pain en These Days blijven lekker. Gaat de komende weken nog wel een paar keer in de speler.
Het bonus-CD'tje is ook leuk om erbij te hebben.

Al sinds jaar en dag de 2cd special edition in huis, maar vandaag ook het vinyl binnen (uit Amazons' 3=2). Het blijft toch een heel fijn album om eens in de zoveel tijd weer even op te zetten.Geboren in 1982 maakte ik rond deze tijd (en vlak ervoor Always) bewust kennis met Bon Jovi, daarom is dit album ook mijn favoriet van de band. De tijd dat ze voor mijn gevoel nog wel regelmatig dat rauwe randje hadden, iets wat redelijk verloren ging vanaf Crush. Ik moet zeggen dat ik destijds vooral de maxi-singles kocht om de uitstekende 'vulling', goede b-kanten en fijne live-tracks.

Verder is dit typisch zo'n cd album ; eigenlijk wat te lang, puur omdat de ruimte er was. Mijn vinyl versie heeft 14 tracks en vooral de laatste drie zijn wat minder sterk dan de rest. Wat daarbij ook helpt is dat die rest bestaat uit maar liefst vijf singles en daarnaast zeker drie van mijn favorieten van dit album: Something to Believe In, Hearts Breaking Even en My Guitar Lies Bleeding in My Arms, waarvan de laatste misschien wel mijn favoriete Bon Jovi-track aller tijden is.

Stapje terug , maar Keep The Faith is dan ook niet te overtreffen. Men bouwde het succes ietwat uit ,maar deed toch ook wel wat concessies aan de commercie. Gewoon een fijne rockplaat zonder al teveel gedoe. Ruim voldoende , ware het niet heel memorabel. 4 sterren want het is wel een constant album.