Bon Jovi - These Days (1995)

Je wordt over het algemeen door de kritische muziekliefhebbers niet serieus genomen als je een liefhebber bent van Bon Jovi. Toch heb ik altijd een zwak gehad voor deze band uit New Jersey, USA. Mede ook, omdat mijn eerste concert die van Bon Jovi was in Landgraaf op 8 juni 1996 (zie setlist: http://www.setlist.fm/setlist/bon-jovi/1996/megaland-landgraaf-netherlands-3d61de7.html). Dat was de tour behorende bij dit album ”These Days”. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik onder de indruk van de grootsheid van het hele circus en de geweldige show die werd opgevoerd. Ook was ik zeer onder de indruk van gitarist Richie Sambora. Vanaf dat moment is hij een held voor me geworden en het album ”These Days” is dan ook het album waar Sambora voor mij de hoofdrol opeist. Dat is dan ook een van de redenen waarom ik ”These Days” Bon Jovi’s beste album vind. Voor Bon Jovi begrippen is ”These Days” een behoorlijk ingetogen album. Er staan met ”Hey God”, ”Damned” en ”All I Want Is Everything” slechts drie echte rockers op. De andere liedjes zijn over het algemeen midtempo of ballads. Maar juist dat gegeven werkt op ”These Days” in hun voordeel. Hierdoor komen de nuancering van het gitaarspel van Sambora nog meer tot uitdrukking. Op ”These Days” klinkt zijn gitaarspel heel bluesy en etaleert hij wat mij betreft absolute klasse, niet alleen qua riffs, licks en solo’s, maar ook qua variatie tussen akoestisch en elektrisch. Een ander belangrijk aspect aan de cruciale rol van Sambora is de tweede stem (bijvoorbeeld in ”Lie to Me”). Vaker dan gebruikelijk komen de vocalen van Sambora mooi aan bod, en al luisterend is voor mij duidelijk dat ik Sambora’s stem beter vind dan die van Jon Bon Jovi. Tenslotte springt ”These Days” er voor mij tekstueel uit ten opzichte van andere albums van Bon Jovi. Nog steeds is het geen literatuur, maar de kracht van de teksten spreken voor mij boekdelen. Op ”These Days” wordt een kritische blik gegeven op de toen geldende maatschappij. Voor Bon Jovi begrippen komt ”These Days” nog het dichtste bij het begrip conceptalbum (al zal dit strikt genomen niet zo zijn, ik ervaar het wel als zodanig). Thema’s als onrecht (”Hey God”), onverschilligheid (”These Days” en ”Damned”), religie (”Something to Believe In”) en gierigheid en egoïsme (”All I Want Is Everything)” komen voorbij. En zo zijn er nog wel wat maatschappelijke kwesties aan te wijzen. Uiteraard komen ook de nodige beslommeringen op relatiegebied aan de orde. Bon Jovi durft met ”These Days” zich wat anders te profileren dan de no-nonsense pretentieloze rock van de jaren 80 en begin van de jaren 90. Ik kan met herinneren dat ten tijde van de release de reacties van de fans heel verschillend waren. Ook voor mij was het destijds een groeialbum, maar wel eentje die inmiddels al jaren tot mijn favoriet behoort. Dit niveau heeft Bon Jovi hierna niet meer weten te etaleren, mede ook omdat Jon Bon Jovi de touwtjes nog strakker in handen kreeg. Wat mij betreft is Sambora de enige echte frontman van deze band, zowel vocaal als muzikaal, maar zijn achternaam is nu eenmaal geen Bon Jovi. Ik geef ”These Days” de volle mep op basis van jeugdsentiment, concertervaring, het gitaarspel en de stem van Richie Sambora en de tot de verbeelding sprekende en treffende teksten.