Bon Jovi - These Days (1995)

Mijn kleine bijdrage aan Bon Jovi.

Want wat is het toch met deze band en de weerzin die ze oproepen (hoewel die weerzin niet sterk genoeg is om miljoenenverkopen te voorkomen...)? De jaren 80 Bon Jovi kan nog wel, mits je ze beschouwt als een soort rockende Harry en de Deurzakkers, maar de jaren 90 Bon Jovi kan dus blijkbaar helemaal niet. Ligt het aan de muziek die geen pop en geen echte hardrock is, aan het amerikanisme, het haar van Jon, de teksten, zijn ze niet meer dan fastfood op muziekgebied?

Of is Jon Bon Jovi net als zijn evenbeeld in Madame Tussauds: niet echt.

Gek genoeg kan die andere kleine man uit dat Derde Wereld Amerika (New Jersey), niet veel kwaad doen. Bruce Springsteen is welliswaar tien jaar ouder, maar niemand (ook de Bruce hater niet) die twijfelt aan zijn oprechtheid. Bruce is duidelijk voor de gewone man op straat, is openlijk poltiek bewust en heeft al menige prijs gewonnen voor charitatief werk. Ook de Amnesty International Tour van 1988 heeft een grote bijdrage geleverd aan dat imago. Is het appels met peren vergelijken? Misschien, maar los van het feit dat ze ook allebei een groot Elvis fan zijn, is er nog wel een overeenkomst, duidelijk aanwezig op dit album van Bon Jovi.

These Days is een donker, serieus album. Geen positieve (als in hoopgevende) klank op te vinden. Er is een oproep aan God, en niet waarom hij de hele wereld laat stikken, maar waarom hij de kleine mensen zo makkelijk schijnt te vergeten:
...seen a dying man too proud to beg spit on his own grave
was he too gone to save?
did you even know his name...

Er is twijfel over de toestand van de wereld en geen enkele relatie is ongeschonden:
...saw a vagabond king wear a styrofoam crown,
wondered if I might end up the same...

Probleem blijft wel dat je in de emotie achter de woorden moet kunnen geloven. Is Jon Bon Jovi inderdaad niet meer dan zijn wassen evenbeeld, dan is het lastig om hier iets te vinden waar je je niet aan ergert. Juist het serieuze van dit werk kan dan behoorlijk tegenstaan.

De foto in de inlay waar Jon met een krans op zijn hoofd staat help ook niet echt mee.

Ik geloof wel in de woorden hier, want het tekstuele niveau is bij tijd en wijle hoog genoeg en de muziek indringend genoeg. Maar voor de meer pure muziek over de rotte wereld luister ik ook liever naar Bruce. Van hem weet ik het allemaal zeker...

WAT?????

Bon Jovi is echt! Doe alleen wat de moeite om hen te begrijpen! (Ik vraag me af wie hier nu niet echt is)

Dit album van Bon Jovi behoort tot het serieuzere werk: zoals fish hierboven al beschrijft. De nummers hebben meer diepgang en zijn niet van die kant-en-klare-meezingers. Vooral het nummer 'These Days' vind ik van hoog niveau.

Zeker het beste album van Bon Jovi ooit

4,5*

zeker geen slecht album, maar toch alvast iets minder dan voorgaand werk als je het mij vraagt! een meer luisteralbum, minder rock album waarvoor ze toch gekend waren! rustiger nummers zoals lie to me, this ain't a love song, these days gaan er vlotjes in maar toch... het was allemaal al net ietsjes minder!
3,5

associaties met palingen in een emmer snot.....
gladder kan het niet

jammer van deze associatie!

Luister eens goed naar These Days. Dit is het enige album van Bon Jovi die ik blijf luisteren. Ik hou helemaal niet van meezingers en tekstueel ben ik erg kieskeurig. Maar These Days bevat meer dan je denkt. Ik geloof dat Bon Jovi en dan met name Jon zelf boven zichzelf is uitgestegen. Het ligt in het verlengde van de goede songs uit 1993's Keep the Faith: met name Dry County.

Geef dit album dan als enige van Bon Jovi een kans, want dat is het waard. Het jammerlijke is dat Bon Jovi een slechte reputatie heeft opgebouwd met meezingers op crush en have a nice day. Ook ik irriteer me hieraan, maar These Days valt hier niet onder, géén nummer op deze plaat is geschreven om te scoren. Volgens mij is dit ook een van de minst succesvolle albums van Bon Jovi in de jaren '90 en na 2000.

Misschien wel Bon Jovi´s beste en meest volwassen album. "Hey God" is een van de heftigste nummers van de band die ik ken, ook in intensiteit. Wat een openingsriff heeft dat nummer !! Van dit album bestond ook een limited edition, en die had een live CD erbij als bonus.

Ben na dit album afgehaakt.
Dit album is echt goed, met een hoofdrol voor Richie Sambora
met z'n schitterende tweede stem. zoals bij Lie to me.

Dit album is echt jeugdsentiment ten top heb deze helemaal grijsgedraaid heb hem nog steeds maar zet hem niet zoveel meer op.
Toch geef ik dit album 5 sterren vanwege de schoonheid die ik de afgelopen jaren wel gehoord heb.

Klopt, maar de bonus cd is niet helemaal live. Het volgende staat er op:

1 - Fields of Fire (Demo)
2 - I Thank You
3 - Mrs. Robinson
4 - Let's Make it Baby (Demo)
5 - I Don't Like Mondays (Live) - featuring Bob Geldof
6 - Crazy (Live)
7 - Tumblin' Dice (Live)
8 - Heaven Help Us (Live)

Voor mij persoonlijk hun beste album.
Heb dit album sinds het begin en kan er nog altijd regelmatig naar luisteren

Nummer 1 t/m 5 vind ik super, daarna val ik in slaap!

Dat je na 'Lie to me' in slaap valt ok.. Maar dat je bij 'Damned' in slaap blijft, moet wel wijzen op een ernstig slaaptekort.

Dit is de allereerste cd die ik ooit kocht en ii draai hem nog steeds! Voor mij begint het juist bij nummer 6. Inderdaad, Richie Sambora is verantwoordelijk voor ik denk 3,5 ster die ik geef voor dit abum. Ik ken alle gitaarsolo's en riffjes uit mijn hoofd, zonder zelf gitaar te kunnen spelen...

Sorry, niet echt objectief allemaal. Teveel sentiment. Gelukkig herken ik dat in de vorige reacties.

De eerste post says it all. Dit is één van mijn ultieme zomerplaten, zij het een guilty pleasure. Er weerklinkt een soort zomerseonrustgevoel wat Jon in My Guitar Lies Bleeding uitstekend verwoordt.

Staring out the window, it's such a long way down. I'd like to jump but I'm afraid to hit the ground.

Wat mij betreft 1 van de weinig echt geslaagde Bon Jovi albums .
Dit gaf wat hoop omdat de band hier wat meer de diepte in lijkt te gaan .
De nadruk ligt veel minder op van die macho stadionrockers en te kleffe ballads .
These Days klinkt puurder , bluessyer en met name Gepassioneerder .
Een fan van zanger Jon zal ik nooit worden , maar hier klinkt hij ingetogener en afwisselender .
Daarbij is Sambora duidelijk gegroeid als gitarist en houdt hij de boel bijelkaar door zijn perfecte 2e stem .
Jammer dat de groep de lijn van minder hitgericht werk niet voortzette .
Het blijkt dan toch dat zij echt voor het grote publiek gaan .
Zeker getuige de bekende opgeklopte hap wat (helaas) nadien weer verscheen .

Wat mij betreft het beste album van Bon Jovi. Hierna hadden ze wat mij betreft mogen stoppen.

Beste album van Bon Jovi! Vooral These days en tracks 7 t/m 12. Ik weet nog wel dat ik na de eerste luisterbeurten het tegen vond vallen.

Ik snap niet dat ze op de laatste live dvd geen 1 nummer van dit sublieme album spelen.

Van begin tot het eind is dit album geweldig

These Days kent wel wat aardige momenten, maar de balans is wel een beetje zoek.
Dat dit album als het meest serieuze werk beschouwt wordt, kan ik moeilijk beamen wanneer ik Something For The Pain en het net zo drakerige This Ain't A Love Song hoor.
Echte rockers ontbreken sowieso op dit album. Damned is ook wel up-tempo, maar is daarnaast een vervelend springerig nummer.
Het is niet allemaal kommer en kwel met These Days. Het titelnummer bijvoorbeeld is een prachtig melancholisch werkstuk die zeker een gevoelige snaar bij ondergetekende weet te raken. Ook Lie To Me is erg mooi. Vooral de wat prominentere rol van Richie Sambora is een genot voor het oor. Stiekem vraag ik mij wel eens af hoe al die platen hadden geklonken als Sambora de leadzanger was geweest.
Abslolute prijsnummer is My Guitar Lies Bleeding In My Arms wat mij betreft. Een prachtige ballade met veel gevoel gebracht. Het laatste deel van de plaat kent wel meer aardige ballades maar vallen nauwelijks op omdat het er wat teveel zijn naar mijn smaak. Misschien biedt de shuffleknop uitkomst, maar ik had liever wat meer rockers gehoord.
In het Keep The Faith topic sprak ik over mijn idee dat de automatische piloot sequence van de band hier begon. Dat neem ik terug. Die sequence begint ná deze plaat.

Sambora is de betere zanger , laat daar geen misverstand over bestaan . Op zijn soloalbum Stranger In This Town zingt hij de sterren van de hemel . Die man zou sowieso veel meer op kracht moeten doen . Nu is hij de eeuwige Co pilot in de band van mijneer Jon .

Ja met zijn solowerk ben ik bekend. Ook neemt hij vaak de leadvocalen over tijdens live shows. Op Youtube zijn daar wel voorbeelden van te vinden. Dan krijgen nummers als I'll Be There For You een hele andere dimensie.

Voor mij is dit altijd een beetje een half-half album geweest. Uitstekende songs afgewisseld met vullertjes. Ik denk dat ik het meest in de buurt kom van wat Gatver zegt alleen geldt het voor mij van nr. 1 t/m 7. En ik val er niet bij in slaap....denk ik
Het is wel moedig van Bon Jovi om in de jaren 90 een wat serieuzer koers te varen maar dat bevalt me toch een heel stuk minder dan hun jaren 80 aanpak. Gelukkig is het allemaal nog net niet té serieus.

Een wat andere aanpak dan de albums die hiervoor uitkwamen. Wat mij betreft met goed resultaat. Ik vind elke song op het album wel goed, en luister de cd met enige regelmaat, meer iig dan de andere albums.
4*

Vroeger was ik groot fan van deze band. Inmiddels is dat helemaal voorbij. Wat ze tegenwoordig doen is veel te veel op de automatische piloot.

Dit album blijft echter goed. Ik kan me de eerste reactie hier wel voorstellen. Als je het niet gelooft is het gelijk niets meer omdat de teksten zo verhalend zijn maar als je het wel gelooft gaat er een wereld open. These Days is gewoon een heel goed nummer en Something to Believe in kan ik niet te vaak horen. Op Diamond Ring na echt een klasse album.

Blijft jammer dat ze dit niet vast hebben willen houden. Ik zeg willen omdat ik het gevoel heb dat het een keuze is geweest. Commercieel gezien was dit album, met name in Amerika, namelijk niet zo'n succes. Artistiek gezien zijn ze nooit beter geweest.

Ondanks dat ik deze humor kan waarderen is het een erg flauwe opmerking!

Trolls, do not feed them...

Ik heb hetzelfde. In mn tienerjaren groot Bon Jovi fan, tegenwoordirg luister ik nog 1 a 2x per jaar dit album.

Ja, erg goede rockplaat voor Bon Jovi begrippen. Erg anders en meer volwassen geluid dan normaal. Meer bluesy, rock en sterkere composities. Lie To Me en My Guitar zijn bloedmooie ballads en Something For The Pain en Hearts Break Even rocken lekker. Ze zullen nooit zo'n sterke plaat meer maken denk ik.

Ik zal vast geen vrienden maken nu, maar ik ben toch een fan van Bon Jovi. Uiteraard is dit ontstaan in mijn puistjestijd, maar om de een of andere reden wil het niet weg gaan.

Wat ik zo jammer vind is dat ze vaak uitgekotst worden vanwege hun cliché-matige nummers, terwijl ze zeker goede muziek kunnen maken. Dit album is daar volgens mij het bewijs van. Een heerlijke plaat met pakkende songs die goed geschreven zijn, en een fantastische Sambora als tweede stem.

Uitschieters voor mij zijn toch 'Something to believe in', waarvan de live-versie tijdens One Wild Night echt nog vele malen beter is, 'These days' en 'While my guitar lies bleeding in my arms'..

nou vrienden maak je wel. Ben 22 jaar en groot fan van Bon Jovi
These days vind ik het beste album wat ze gemaakt hebben.
Ik verbaas me er ook altijd over hoe Bon jovi uitgekotst word...
livin on a prayer, you give love a bad name, bad medicine, its my life,
het lijkt allemaal op elkaar, commerciele rock bla bla.
Maar met dit album bewijzen ze dat ze ook echt serieuze muziek kunnen maken.
Vooral de krachtige stem van Jon op dit album vind ik prachtig om na te luisteren.
En richie laat ook veel van zich horen door zijn gitaar en backvocals.
Commercieel niet het grootste succes maar voor een groot deel van de fans is dit het nummer 1 album en de echte bon jovi. Wat ze denk ik niet meer gaan evenaren
5*