Asia - Then & Now (1990)

Deze plaat bestaat uit wat oude nummers en nieuwe togevoegde nummers vandaar de naam now and then.

Er is een hele mooie verzamelaar die nog niet op mume staat en zal ik binnenkort toevoegen.

Toch jammer dat een singletje als Go! ontbreekt. Slim om zoveel nieuw werk toe te voegen dat de aanschaf van een verzamelaar als deze interessant begint te worden.

Met alle respect voor Asia, komt de band voor mijzelf niet uit de schaduw van het jaren '70 werk van de symfo collega's Genesis of Yes. Daar heeft het te weinig aantrekkingskracht voor.

Desalniettemin wil dat nog niet zeggen dat het slechte muziek is, integendeel. Aardige compilatie.

Maar puur als verzamelaar toch echt wel ingehaald door allerlei completere exemplaren later. Blijven de vier nieuwe nummers over als reden om deze cd te hebben. Deze zijn... aardig.

Edit: heb nog even verder gekeken en op Gold (2005) staan de eerste drie albums integraal plus onder meer deze vier nieuwe nummers. Daarmee wordt deze plaat toch tamelijk overbodig.

Daar heb je ook weer gelijk in!

gewoon gold kopen staat kopleet eerste 4 cd's op en extra singles.
Ook deze cd in zijn geheel.
Heb hem daarom indertijd toegevoegd en gekocht.

Ik ga er na mijn vakantie inderdaad eens naar kijken, Gold lijkt mij i.d.d. het beste album om te kopen.

Er is overigens heel wat te koop op het gebied van Asia en compilaties.

Alweer uit 1990 deze wat karig geselecteerde compilatie .
Nu zal Asia nooit mijn favoriete band worden . Na het frisse debuut borduurde de superformatie vooral op dezelfde formule voort .
Het songmateriaal werd er niet beter op , het begon wel erg Amerikaans te klinken en als ik het nu terug hoor vind ik het nogal achterhaald .
Knap inelkaar gezette A.O.R maar met te weinig ziel en echte power .

Toen nog wel aardig , maar het doet mij bijzonder weinig meer .

Ik trek een vol punt van mijn eerste toekenning af, na uitvoerig herbeluisteren.

Ongetwijfeld zullen er prima albums zijn van Asia; op deze cd hoor ik het er in ieder geval niet van af.

Deze compilatie + nieuw werk weet werkelijk geen moment te boeien, op geen enkele wijze.

De aantrekkingskracht van de nummers van Asia valt volledig in het niet bij branche- en tijdgenoten als Yes, Genesis, Manfred Mann's earth band of Styx. Het doet mij bij tijd en wijle meer denken aan The Final countdown van Europe.

Steve Howe komt toch echt het best tot zijn recht binnen Yes; Geoff Downes zou maar weer eens moeten aanpappen met zijn oude maatje Trevor Horn.

Misschien is deze compilatie geen goede afspiegeling. Maar op basis hiervan kan ik geen positief koopadvies geven.

Dat Asia onderdoet voor de door jou genoemde bands ben ik totaal met je oneens, maar het klopt dat deze verzamelaar zwak en irrelevant is. De nieuwe nummers steken wel erg schril af tegen de oude knallers. 2 sterren

Dan steekt het voor mij in ieder geval al boven de door jouw aangehaalde bands uit.

Deze verzamelaar zegt het al: then and now. Het compileert 6 oude songs (van de eerste drie albums) en biedt ons 4 nieuwe songs (waarvan één met Steve Lukather, als ik me niet vergis).

De gekozen 'oude' nummers zijn allemaal hits, dus vind ik het logisch dat die er op staan. Verder is Asia niet echt een symfonische rockband als Yes of Genesis. Die vergelijk gaat erg mank. Asia zou je meer in de groep pomprockers als Toto of Saga kunnen plaatsen. Met name de eerste plaat is best aardig, daarna werd het toch snel M.O.R.-achtige poprock.

Met John Payne als frontman zijn in de jaren '90 nog wat melodieuze rockplaten gemaakt, die ik zelf erg aardig vind, maar nauwelijks verkochten.

Ik denk dat Asia wel een beetje richting Europe is (what's in a name?), maar ik ken Europe niet goed genoeg. Volgens mij was Europe veel meer hardrock en dat is Asia niet.

Dat laatste lijkt me een juiste analyse. Asia is geen hardrock-, maar een pomprockband, met muzikanten die gemiddeld net iets virtuozer op hun instrument zijn dan de gemiddeld band in dat genre.
Dat virtuoze komt er lang niet altijd uit in de betrekkelijk korte poprocknummers van de band, een verwijt dat de groepsleden, gezien hun fameuze voorgeschiedenissen, vaak is nagedragen. Maar waarschijnlijk beoogden ze dat ook helemaal niet.

Het was natuurlijk een aardige gedachte om een creatieve dip te overbruggen, of gewoon om een bijna afgelopen contract met platenmaatschappij Geffen af te ronden: breng een verzamelaar uit en vul die aan met vier nieuwe nummers 6 t/m 9) , zodat de die-hard fans het album óók kopen.

Ik geef toe: ik trapte erin, begin jaren negentig. Alleen had het wel prettig geweest als die vier nieuwe nummers zich enigszins konden meten met de bekendste nummers van de band, die in een of andere vorm wel ergens ter wereld een hit(je) zijn geweest. Maar helaas, laat dat nou net niet het geval zijn. De creatieve impasse waar de band, gezien daze move, in leek te verkeren, komt hier wel erg nadrukkelijk tot uiting. Het zijn overwegend flauwe doorslagjes van eerder werk. Niet voor niets zijn ze dan ook totaal vergeten. Het betekende het einde van de band in de samenstelling van dat moment, en door het verlopoen van het platencontract met een 'major label' ook het einde van de exposure.

Ik kan mij herinneren dat er rond deze tijd wel een liveplaat (Moscow) uitkwam met Pat Thrall op gitaar en dat die wel lekker rockte. Ik zal die maar weer eens een keer opzetten.

Deze verzamelplaat voelt inderdaad erg obligaat aan. Go staat er niet eens op, en dat was ook een single (een hit weet ik niet).

Klopt, was zeker een single. Nieuwsgierig geworden naar de hitnoteringen van Asia worldwide, raadpleeg ik even Wikipedia: Go kwam tot #46 in de VS, verder nergens succesvol. Don't cry haalde nog de top 10 aldaar, en The smile has left your eyes kwam tot #34. Zelfs Days like this, een van de nieuwe nummers op dit album en wat mij betreft de aardigste van de vier, reikt op single nog tot #64.

Heat of the moment was natuurlijk hun grootste hit (#4 in de VS, bij ons een paar weken onderin de Top 40). Verder nog wat minieme hitsuccesjes in het VK en West-Duitsland (maar amper bij de eerste vijftig), dus het houdt qua single-verkopen niet echt over. Terecht dus dat ze het album niet 'Greatest Hits' hebben genoemd...

Ik heb dat singletje Go nog.
Beschouw Asia maar als een hobby band met (voormalige) grote namen.
Waaronder Carl Palmer.

Grote namen is één ding, dat biedt niet automatisch het verleden, de status en de kwaliteit van de bands waar de heren eerder aan deelnamen.
Palmer was lid van het legendarische Emerson, Lake & Palmer. Howe (weer opnieuw) was/is lid van Yes. Net als Buggle Geoff Downes en Billy Sherwood.
John Wetton (King Crimson, UK e.a.) idem.

Asia sprong, als opvuller, een beetje in het gat dat die bands in verband met een muzikale vakantie hadden opgenomen. Steve Howe mocht daarna voorlopig even niet meer terugkeren bij Yes, die recruteerden Trevor Rabin voor geruime tijd.

musician, er zijn meer supergroups die wat tegenvielen: GTR en Wetton/Manzanera komen zo snel in mij op.

Zeker!
Het eerste deel van de jaren '80 deed de oud gedienden symfo even naar adem snakken.
Gelukkig dienden bands als Marillion zich aan, is ook waar.

@Musician, je zou toch eens even moeten duiken in jaren 90 Asia, met name de platen Aura, Arena, Aria staan vol met geweldige melodische rock die zich kan meten met het beste in dat genre.

Dat kan heel goed, deze verzamelaar gaat natuurlijk over de jaren '80.