Neil Young - Dead Man (1996)

Neil Young verdiende zijn roots natuurlijk met een hele andere kant van muziek. Degene die de overstap naar film maken zien toch in dat het een heel ander medium is. Voor Young een uitdagend medium. Als temp score waren er enkele instrumentale stukken van zijn eerder songs gebruikt. Hij zag die versie en hapte toe. Het overgrote deel van zijn score bestaat uit elektrische gitaar, aangevuld met een ontstemde piano, akoestisch gitaar en een orgel. Bij elkaar een intrigerende fusie van geluiden die een kalmte van jewelste uitstraalt. Hij ging vooral erg fragmentatisch te werk; een dialoog, een stukje gitaar en ga zo maar door.

Dat fragmentatische is te verklaren aan zijn onortodoxe stijl van componeren als het ware. Ipv. thematische werk te bedenken en later uit te werken, aan te passen aan een scene en dat soort dingen, dat gebeurde niet. Hij bekeek de film en speelde live met de film mee op momenten waarop hij dacht dat dit of dat vereist werd. Net zoals dit in de tijden van de stille films werd gedaan met een live orkest of pianist die tijdens een tekenfilm meehuppelde met het beeld. De enorme emotionele impact was gigantisch krachtig uiteindelijk. Ook zit er wel een kleine hint in een paar noten van iets thematisch.