Neil Young - Dead Man (1996)

Bijzonder mooie muziek bij een zeer goede film.

Neil Young verdiende zijn roots natuurlijk met een hele andere kant van muziek. Degene die de overstap naar film maken zien toch in dat het een heel ander medium is. Voor Young een uitdagend medium. Als temp score waren er enkele instrumentale stukken van zijn eerder songs gebruikt. Hij zag die versie en hapte toe. Het overgrote deel van zijn score bestaat uit elektrische gitaar, aangevuld met een ontstemde piano, akoestisch gitaar en een orgel. Bij elkaar een intrigerende fusie van geluiden die een kalmte van jewelste uitstraalt. Hij ging vooral erg fragmentatisch te werk; een dialoog, een stukje gitaar en ga zo maar door.

Dat fragmentatische is te verklaren aan zijn onortodoxe stijl van componeren als het ware. Ipv. thematische werk te bedenken en later uit te werken, aan te passen aan een scene en dat soort dingen, dat gebeurde niet. Hij bekeek de film en speelde live met de film mee op momenten waarop hij dacht dat dit of dat vereist werd. Net zoals dit in de tijden van de stille films werd gedaan met een live orkest of pianist die tijdens een tekenfilm meehuppelde met het beeld. De enorme emotionele impact was gigantisch krachtig uiteindelijk. Ook zit er wel een kleine hint in een paar noten van iets thematisch.

Fragmentarisch

Er zit een hint in? En een paar noten van iets thematisch? Ik = lost.

Een thema als in een groot ''echt'' thema is er eentje die je bijvoorbeeld kan neurien; een viool melodie die zich constant verder ontwikkelt in thematisch opzicht. Soms hint of refereert een componist aan zo'n thema met de begin noten ervan, het essentiële wat binnen enkele luttele seconden overgebracht kan worden. Dan wordt het meer als een motief achtig iets gebracht. Young gebruikt niet een thema met een melodie bestaande uit een boel noten, het is een noot of 3 waarp het aanzwelt met muzikaal geweld. Dat is zijn manier van een thema toepassen.

Dus net als niet thematische zaken ergens naar referen; het twee keer laten luiden van een bel vlak voordat iemand bijna de dood tegemoet gaat. Ironisch genoeg heeft zijn laatste uur geslagen. Zomaar even een voorbeeld terzijde.

Dit album moet ik maar eens ergens vandaan toveren, een soundtrack van Neil Young dat is toch wel erg interresant.

Ik ben hem nu aan het beluisteren.
Guitar Solo 5 geweldig!!!!
Op naar de bijhorende film.

Zeker doen! Een persoonlijke favoriet hier.

Ik huur hem dit weekend wel die film (als ze hem bij videoland hebben), hij wordt goed ontvangen op www.imdb.com en de soundtrack spreekt boekdelen dus ik verheug me erop.

Erg goeie soundtrack voor Jim Jarmusch's cultfilm met Johnny Depp in de hoofdrol. Ik ben helemaal weg van filmmuziek, en als dan ook nog eens een van mijn favoriete artiesten de score doet, ben ik helemaal blij. Soundtracks van pop-rock artiesten worden meestal laag gewaardeerd (b.v. "Flash Gordon" door Queen, "More" door Pink Floyd, "She's The One" door Tom Petty en "Pat Garrett & Billy The Kid" van Bob Dylan), maar ik vind ze vaak echt geweldig. Zo ook deze, met als hoogtepunt inderdaad nummer 11 (ook wel "Guitar Solo 5" genoemd, maar dat is zo'n lelijke titel), met de prachtige lengte van 15 minuten. 4.5/5

Op zich zijn er genoeg pop/rock artiesten die succesvol worden als filmcomponist; Hans Zimmer en James Newton Howard, Tangerine Dream, Graeme Revell, JOhn Barrym, Rogier van Otterloo, Henny Vrienten, Massive Attack etc. Zodra zo'n popartiest een echte instrumentale score schrijft, zoals Young voor Dead Man 'schreef', dan wordt het wel gewaardeerd. Als ze hetzelfde als in hun pop tijd voor een film werkt het regelmatig niet, en is het ook minder dan een regulier album, wat voor teleurstelling zorgt

Hartelijk dank voor de uitleg

Bij dit album heb ik iets meegemaakt dat ik nog niet eerder had gehad, na intensief luisteren naar deze cd (hetgeen toch wel noodzakkelijk is), was ik uitermate nieuwsgierig om deze film te zien...

Door de soundscapes van Young en de stukken dialoog die er ook opstaan raak je geboeid in een verhaal dat op de achtergrond ligt....

Erg goed album, maar alleen voor de fans vrees ik...

Een trip als het ware door de woestijn bij maanlicht....

Magistrale muziek die de film toch naar een andere dimensie tilt, vind ik. En een klein bijrolletje voor een held van mij, Gibby Hayes van Butthole Surfers...

Ik ben een zéér grote fan van Neil Young, ik bezit héél zijn oeuvre, dàt zijn een pak ceedees, en deze zit er ook tussen. Ik moet zeggen, zo in de late uurtjes kan ik deze soundtrack best genieten, het zijn geen songs natuurlijk, iemand sprak van soundscapes, wàt eigenlijk klopt.
Weinig toegankelijk en echt niet voor iedereen. Maar dat hoeft ook niet natuurlijk.
3.5 ***1/2

Erg passende soundtrack bij deze film, in sommige fragmenten waan je je ook echt in de scene's van de film.Tot nu toe 3 en een halve ster maar groeiende.

Sterke soundtrack. Past uitstekend bij de film.

Helaas is 't wel erg minimaal om op CD te zetten. Het blijft geen uur boeien zonder de film erbij.

Dit werkt voor mij niet. Ik moet eerlijk toegeven dat ik de film niet gezien heb, en zelfs niet ken, maar goed het is nu eenmaal ook op cd verschenen en dit is musicmeter waar muziek beoordeeld wordt dus ja..

Ik vind het meer geluiden i.p.v. muziek, en om nou de hele tijd naar geluiden te gaan luisteren.. nee..
Solo 5 is wel schitterend gedaan.

Het feit dat 't op cd is uitgebracht, geeft je inderdaad reden genoeg.

En toch blijft het wat dubbel - je moét de film erbij zien, want dit is uiteraard ook de reden geweest om de muziek te maken, en een beoordeling zonder deze achtergrond is dan ook een wat lege.

Ik vind het zo jammer dat hier niet de officiele Dead Man Theme (met zowel akoestische als elektrische gitaar) op staat die je ook tijdens het begin van de film hoort. Die track is volgens mij wel als zeldzame promo uitgebracht. Maar verder vind ik deze score nog steeds één van Neil's beste werken.

Toch even verhoogd naar 4 sterren. Heerlijke sfeermuziek, die tegen noise aan leunt, geen Arc of Metal Machine Music, maar veel melodieuzer. Gewoon Neil Young en Old Black, een beetje zoals Twisted Road.

Gisteren de film bekeken. Behoorlijk bizar, maar wel intrigerend. Snap de bedoeling van de muziek nu wel iets beter. Het heeft ergens nog de westernsfeer, maar het klinkt tegelijkertijd vervreemdend om de film te weerspiegelen. Vind wel dat in de film te vaak voor dezelfde stukken gekozen wordt, waardoor ze aan kracht verliezen. Neil heeft ook vaak moeite met z'n timing, daar klopt soms weinig van.

Ben nog steeds niet heel erg overtuigd van de muziek en zonder de film werkt het niet voor mij.

Jammer toch van de bijna 30 minuten (!) gesproken tekst uit de film die op deze soundtrack zijn beland. Dan kun je beter gewoon de film kijken. Als ik dit album draai sla ik die teksttracks dan ook bijna altijd over, want losstaand vormen de solo tracks een geweldig stukje psychedelische 'soundpainting', waar ik zeker 4, misschien wel 4,5 sterren voor over zou hebben.

De film pas nog voor de vierde keer gezien, hele integrerende cult film, met nog een heel mooi en klein rolletje voor Iggy Pop, die na ongeveer één zin word doodgeschoten.
De muziek van Young, in samenspel met het beeld, werk perfect. Young weet precies de sfeer te pakken die de film uitademt.
Maar het is geen muziek die ik apart van de film thuis zal opzetten. Het is wat mij betreft filmmuziek pur San. Maar bijzonder knap en doeltreffend gemaakt.

Tja, de oude meester heeft natuurlijk betere stukjes muziek geproduceerd. Maar dit zal voor de film (die ik niet ken, maar je een beetje verdiepend in het verhaal) best een aardige score zijn. Neil, die oude indiaan, kan daar wel wat mee, denk ik.

Prachtige film.
Juist niet voor Young fans denk maar meer voor liefhebbers van "road movies", past meer bij post rock liefhebbers of Wim Wenders.
Ik vind het prachtig net als de film