Foo Fighters - The Colour and the Shape (1997)

Helemaal eens met hierboven. Hoewel het eerste album van FF niet slecht was, heeft het mij nooit echt kunnen raken. Met The Colour and the Shape werd dat wel anders. De ene na de andere bijzondere rocksong, met als maximum hoogtepunt het epische Everlong.

Hoewel In Your Honor ook nog een sterk album is, merk ik bij mezelf dat ik het album weinig luister en Echoes, Silence, Patience and Grace is een vreemd FF album, met leuke liedjes, maar niet voor deze band.

Dit album lijkt het hoogtepunt geweest te zijn, samen met There is Nothing Left to Lose. Een beetje sores in het leven Dave Grohl doet de muziek goed.

Onlangs nog in nieuwstaat (voor teveel geld) op groen vinyl op de kop getikt.

5 sterren!

Jammer dat die Dave Grohl zo moet schreeuwen en krijsen af en toe. Soms verpest dat een heel nummer voor mij. Verder wel goed album met een paar pareltjes als Everlong, February Stars, My Hero en Hey Johnny Park!

'Monkey Wrench', 'My Hero' en 'Everlong' zijn natuurlijk erg bekende nummers van Foo Fighters, zou ik zo denken, maar dit plaatje herbergt meer moois, daar ben ik van overtuigd. Het is eigenlijk de eerste keer dat ik deze plaat echt beluister, met volle aandacht, en dan valt me toch op dat hier heel wat potentieel in zit. De latere albums, die ik wel wat beter ken, liggen me helaas net wat minder, het zijn allemaal van die "net-niet-albums".

Eens met bovenstaande. Dit is het album die maanden op nummer 1 in mijn top-10 heeft gestaan toen ik op deze site kwam. Nu mijn smaak redelijk radicaal is veranderd, vind ik deze niet meer zo goed als vroeger. Maar wel staan er een paar extreem energieke en heerlijke parels op die me toch overtuigen dat dit het beste werk van de Foo Fighters is.

Ik vind dit ook nog steeds het beste werk van de Foo Fighters. Met afstand! Naast de nummers die AOVV noemt zijn Wind Up en Enough Space ook heerlijke nummers. Met zoveel energie spelen ze tegenwoordig niet meer.

Mooiste nummer is misschien wel Walking After You, maar ik prefereer February Stars als ballad

Dit niveau heeft men iig nooit meer gehaald, en voor mij de reden het bij deze plaat en enkele losse nummers te houden

Gisteren de film "Somewhere" van Sofia Coppola gezien en de films die ik gezien heb van haar drijven voor een groot gedeelte op de soundtrack - een eclectische mix van dance tot klassiek. En ik geloof het tweede nummer in die film, dat was "My Hero" tijdens de paaldansscene. Dat nummer en die beelden lijken of ze voor elkaar gemaakt zijn. Ik was het nummer al vergeten want ik had het vroeger op cd maar nu dankzij die film hervonden. Trouwens, de hele cd is best goed.

Na het beluisteren van 'The Pretender' (één van de vele liedjes van FF) en 'Wasting Lights' (het laatste album van FF) was ik wel benieuwd naar het ouder werk van de FF. Nu lag dit album in de plaatselijke muziekwinkel, dus was de keuze vlug gemaakt. Ik vind het eigenlijk nog een goed album waarbij ik nooit het gevoel kreeg dat ik iets wou skippen.

Dit vind ik de beste Foo Fighters-schijf. Krachtige rocksongs afgewisseld met enkele rustige stukken, behoorlijk afwisselend en My Hero en Everlong behoren tot de beste Foo Fighters-songs. Het enige minpunt is dat Dave Grohl soms in ordinair geschreeuw vervalt.
Na dit album vond ik het gaandeweg minder vinden, hun recentste Wasting Light vind ik matig.

Die mening deel ik met je. Vooral Enough Space steekt er wat dat betreft mijlenhoog bovenuit. Van de andere kant is zo'n schreeuw-nummertje wel een leuke afwisseling, maar van mij had hij ook weg mogen blijven. Ook zonder Enough Space is er genoeg afwisseling op dit album!

De enige plaat die ik, naast deze plaat dan, beluisterde van de Foo Fighters was hun recentste album, Wasting Light. Het verschil tussen beiden is groot en persoonlijk vind ik deze om één of andere reden minder dan Wasting Light. Er staan wel goede nummers op, waaronder Everlong, maar toch kan het me niet bij de keel grijpen. Wat er ook verschilt is dat er op deze plaat meer rustige nummers op staan. En wat is Baker Street trouwens toch nostalgie!

Nu zijn ze ook wat meer, sorry voor het woord, poprockachtige richting uitgegaan imo. op there is nothing left to lose deden ze dat ook al maar dat was echt nog met humor vermengd en heel goede songs met opbouw. nu menen ze het echt met meer mainstreamachtige melodieeen. tot in your honor was ik een grote liefhebber van hun platen met deze als favoriet. vond het enorm klote dat ze niet op pukkelpop konden spelen dit jaar, had er echt naar uitgekeken.

Ik heb hem met een halfje verlaagd. Deze plaat voelt aan als de zoveelste rock plaat met dertien in een dozijn nummers. Mijn favorieten zijn Monkey Wrench en Everlong, maar die zorgen er niet voor dat ik dit album beter kan waarderen.

Dave Grohl is misschien wel een van de grootste rocksterren van zijn generatie. Allereerst als drummer van Nirvana en tegenwoordig als zanger/gitarist van Foo Fighters. "The Colour and the Shape" is een van mijn favoriete (hard)rockplaten. De plaat kent een ongekende energie van begin tot eind, en Grohl creëert met de typerende hard/zacht dynamiek een hoogwaardige rockbelevenis. De gitaarriffs zijn meeslepend, beukend en blijven in je hoofd zitten. Los daarvan zijn het ook gewoon goede liedjes qua opbouw en teksten. Grohl weet precies zoals rock moet klinken en "The Colour and the Shape" is daarvan het ontegenzeggelijke bewijs.

Leuke plaat met een paar uitschieters als Everlong en My Hero. Voor de rest is het goede rock, maar wel standaard. Had van mij wel iets meer solo's in gemogen hier en daar, maar dat vind ik van het gehele FF-repertoire.

New Way Home is mijn absolute favoriet op deze! Die opbouw!

Oh, nog geen waardering voor deze gegeven zie ik. Daar moet snel even verandering in komen! Een 5* ? Op basis van jeugdsentiment absoluut! Maar er zit hier en daar toch wel een nummer tussen dat de score naar beneden haalt, en dan met name de ballads. Ik vind dat FF zich daar eigenlijk helemaal niet mee bezig moet houden en gewoon harde schreeuw- meekrijs nummers moet maken

Maar goed, Everlong alleen al blaast de score met 3 punten omhoog... lastig dit.

Een degelijke 4,5 lijkt me wel gepast. Niet de volle mep maar wel bijna.

Dan hebben we het ook over February Stars en Walking after You? 2 van hun allermooiste nummers ooit. Ik vind beide zijdes van de band echt goed en pas op Echoes, Silence, Patience and Grace vind ik die ballads de verkeerde kant opgaan. Hier is het fantastisch uitgewerkt naar mijn mening.

Naar aanleiding van mijn opmerking over de ballads ben ik eens gaan luisteren hoe het echt zit. Grotendeels sta ik nog achter die mening maar bijvoorbeeld 'I should have known' en 'Tired of you' zijn toch wel tof (hoewel de eerste misschien gewoon een rocknummer met een lang, rustig intro is... )



Ik denk dat je gelijk hebt, echt slecht zijn ze niet, die twee nummers. Ik was er misschien gewoon niet zo voor in de stemming net.

Ook kwam ik erachter dat ik de Foo Fighters nooit echt heel goed heb gevolgd... Deze Colour and the Shape heb ik destijds helemaal kapot gedraaid maar daarna heb ik (in vlagen van hebberigheid en verzamelwoede) bijna alle cd's gekocht maar nooit grondig beluisterd. Alleen Wasting Light ken ik echt goed.

Oké, dus die 4,5* kan hier met een gerust hart laten staan. Ik zal de anderen ook eens gaan herbeluisteren, kijken of daar mijn beoordeling nog een beetje up-to-date is.

Ja Tired of You is een favoriet hier
Ik vond hun "ballads" vroeger echt goed.
Ook het akoestische album van In Your Honor is erg sterk. Daarna veel minder alhoewel ik de laatste 3 albums ook nog eens goed moet beluisteren. Maar de eerste 5 zijn untouchable voor mij. Schitterende rock en prachtige zachte nummers.

Alhoewel ik een aantal jaren terug FF altijd trouw op mijn mp3-spelertje had staan, heb ik nooit helemaal geklikt met deze band. Enerzijds waardeer ik dat Grohl en co het grimmige van de grunge van zich af schudden, anderzijds mis ik dan ook weer eens dat ze eens flink de diepte in duiken. Het blijft wat formalistisch, toch toont het album genoeg karakter. Dit album kent ook zeker een gouden triade in de vorm van Monkey Wrench, Hero en Everlong.

Standaard beuken, snap nooit zo waarom ze zo populair zijn geworden, paar niveaus onder Nirvana laat staan de echt grote jongens als Masters of Reality. Waarschijnlijk te veel recht toe recht aan voor mij.