Killswitch Engage - Disarm the Descent (2013)

Ik zal het meteen maar toegeven: ik heb altijd een zwak gehad voor de stem van Jesse Leach. Zijn teksten zijn mooi en hoopgevend, en hij perst ze ongelooflijk bevlogen zijn strot uit. Ik kan geen andere metalzanger bedenken die me met zowel de ruige als cleane stem zo raakt als deze Leach. Natuurlijk, Howard Jones is technisch begaafder, maar met hem of een andere zanger had ik deze plaat waarschijnlijk een lagere waardering gegeven. Dat alles neemt echter niet weg dat Disarm The Descent sowieso een sterk album is geworden.

Killswitch Engage doet op deze plaat niet veel anders dan we van de metalcoremeesters mogen verwachten, al is deze een stuk beter dan de op sommige momenten zwakke voorganger. De focus is op deze nieuweling weer erg aanwezig, en dat resulteert in herkenbaar harde en pakkende nummers, zoals de eerste single In Due Time, die niet uit mijn hoofd te slaan is, maar ook Beyond The Flames, A Tribute To The Fallen, The Hell In Me het furieuze The Call en The Turning Point mogen er wezen. Afijn, dat zijn mijn persoonlijke favorieten; het album kent sowieso geen matige song, dus ik denk dat iedereen zijn eigen favorieten zal krijgen.

De band is 8 april te zien in Melkweg, Amsterdam. Daar wil ik graag bij zijn, hoewel Rival Sons, een andere persoonlijke favoriete groep, die avond in Utrecht speelt, dus dat wordt nog een lastig keuze.

Waarom ik deze plaat al heb gehoord? Voor Aardschok sprak ik Jesse Leach en gitarist Joel Stroetzel - twee ongelooflijk aardige kerels - over het vertrek van Howard Jones, de terugkeer van Leach, zijn destijdse vertrek, het nieuwe album en meer. Het resultaat ligt dinsdag 26 maart in de winkels.

Verloren zoon Jesse Leach keert terug op het nest, wat heel goed nieuws is. Ik was zelf namelijk nooit zo gecharmeerd van de zang van Howard Jones. Leach is echter absoluut één van mijn favoeriete zangers in het metalgenre, en ook ditmaal stelt hij niet teleur. Zijn stem past gewoonweg perfect bij de muziek van Killswitch Engage. Minpuntje is wel dat het songmateriaal een beetje achterblijft. De songs zijn weliswaar sterk genoeg om te overtuigen en alles klinkt flink wat feller dan op de paar voorgaande albums, maar echt geweldig wil het maar niet worden. Jammer, maar goed, met Leach in de gelederen kunnen we in de toekomst vast wel mooie dingen verwachten.