Hypocrisy - End of Disclosure (2013)

De titeltrack net geluisterd. Wat een goed nummer met werkelijk prachtig mooie melodielijnen. Zeer pakkend.
leuke tekst die gaat o.a over illuminati

End Of Disclosure had als ondertitel Abduction part VIII moeten hebben. Want dat is gewoon wat het is. Alles is weliswaar weer top notch. Tägtren schudt weer een handvol alleraardigste riffs en epische melodielijnen uit de mouw, de productie is helemaal af. Ofshoon die digitale klanken niet helemaal mijn smaak zijn, maar soit.

Het probeem is alleen dat we het allemaal al zo vaak hebben gehoord. Het titelnummer heette vroeger Roswell 47 en Until We Fall is wat op Abduction Carved Up ofzo heette. Maar goed, dat was op The Final Chapter of op Virus ook allemaal al zo.

Tägten speelt net zo op safe als Nick en Simon dat doen op hun laatste borelingetje.End Of Disclosure is een crowdpleaser pur sang. Geen avontuur, geen lef maar gewoon oerzweedse degelijkheid.

Vier, vijf keer luisteren is meer dan genoeg wat mij betreft. Daarna knal ik Abduction of beter nog; The Fourth Dimension er nog maar eens in.

Hypocrisy doen waar ze goed in zijn. Het is weer wat meer basic dan de 2 laatste albums.
Het lijkt inderdaad erg veel op abducted wat Edwynn vermeldde, maar toch zitten de nummer iets beter in elkaar.

Hypocrisy heeft al genoeg geexpirimenteerd met andere stijlen/klanken, dus vind ik het niet erg dat ze weer hun roots oppakken.

Prachtplaat

De roots liggen natuurlijk bij Penetralia en het fantastische Osculum Obscenum. Dat zou wat zijn als ze dat weer eens oppakten.
Maar goed, Hypocrisy doet wat van ze wordt verwacht. En dat doet ze goed. Ik vind het alleen wat aan de saaie kant.

Ik ben wel erg benieuwd welke albums ik kan pakken voor de experimenten. Daar ben ik wel benieuwd naar. Ik ken nog wel Arrival en Virus. Maar die vind ik eigenlijk net zo saai als End Of Disclosure.

Vind je het nummer "Tales of Thy Spineless " niet in de stijl van 'Osculum Obscenum' dan?

Dit album vind ik verre van saai. De nummers zijn goed inelkaar gesleuteld met zeer catchy riffs/refreinen.

Je kan het album catch 22 eens pakken. Dat wijkt het meest af van hun roots.
Er zijn wel 2 versies van. Luister eerst de oude eens.

Het album "Hypocrisy" is een aanrader.

Ik dacht dat de band al dood en verbrand was maar ze zijn weer volop op tour. Tagten is het produceren misschien wel beu? Of ekkes de deur uit. Heb ik ook wel eens last van. Tijd om weer eens terug te duiken in de Zweedse melodeath scène maar zijn ze inmiddels al niet voorbij gestreefd door de jongere generatie?

Het nogal matte en vlakke titelnummer opent het album matig, maar gelukkig gaat met het daarop volgende Tales Of Thy Spineless de beuk er ongenadig in. Deze heerlijk brute (wat een fijne grunt!) track is dan helaas wel direct het snelste en beste nummer van het album. De rest beweegt zich een beetje in midtempo en wil nergens echt spannend of opmerkelijk worden, met uitzondering van het prima afsluitende, zwaar slepende The Return. Bonustrack Living Dead mag er ook zijn, maar al met al is dit niet één van de betere albums van de zweedse band.