Vandenberg - Alibi (1985)

Ik ben het nu (eindelijk ) weer eens niet met je eens iggy. Dit is Vandenberg's beste vind ik. Geweldige nummers die veel meer succes hadden verdiend. Het is inderdaad wel erg gericht op de Amerikaanse markt. Waar albums in deze stijl destijds met miljoenen per week van over de toonbank gingen. Hou je daar niet van, dan kan ik me voorstellen dat je dit album weinig aan vind.

Dat Amerikaans gedoe is niet echt mijn smaak nee. Vandaar ik ook op een gegeven moment ben afgehaakt bij bijv Def Leppard.
Vandenberg is wat mij betreft ook altijd een aardige band geweest. Maar ook niet meer dan dat.
Wel een band met een uitstekende gitarist. Maar op de een of andere manier heeft Adje dat niet kunnen omzetten in echt goede nummers.

Dat de productie niet je smaak is Iggy kan ik volledig begrijpen. De koortjes zijn nogal opgepompt en als je daar niet tegen kan,is deze plaat niet voor jou. Maar de nummers zijn juist stuk voor stuk wereldklasse in dit genre. Het zit zeer knap in elkaar, sterke melodielijnen en natuurlijke geweldig gitaarwerk. Ik vind het de beste van de drie, alhoewel ik Heading For A Storm ook geweldig vind.

Vandenberg verzuipt in de regerende glam metal soep. Er staan wel aardige tracks tussen en de productie is misschien helemaal up-to-date ( waar date staat voor 1985) maar er is nog maar weinig ruimte voor sterk drumwerk (had ook een electronische drumbeat onder gezet worden) of mooie basloopjes van Kemper. Ook de solo's lijken wat uitgekleed en dit alles ten faveure van de koortjes en powervolle refreinen. (nu wel door de speling check gekomen). De eerste en laatste 2 songs vind ik de sterkste. Voor de rest kun je net zo goed bij de US bands gaan shoppen die dit genre iets beter onder de knie hadden.

Heb hier een uitgave op 2CD met die andere albums van gekregen, uitgebracht door Wounded Bird Records. Interessante package. Alibi zocht ik nog, eigenlijk op elpee maar zo is het ook goed. Lijkt me hun minste album, sluit wel goed af met die instrumentale.

Ik denk dat Vandenberg veel te weinig erkenning krijgt. Adrian behoort op basis van zijn jaren ‘80 werk, voor mij, tot de top 5 meest smaakvolle èn spectaculaire rockgitaristen ever.

Zeker op Alibi laat hij zien wat hij in huis heeft. Niet alleen qua techniek; qua klankkleuren, melodieën en gitaararrangementen ken ik eigenlijk geen betere in het hardrock-genre.

Nummers als Once In A Lifetime, How Long en Alibi hadden destijds verdiend om grijs gedraaid te worden op Amerikaanse rockstations, in plaats van Def Leppard en Poison, om maar iets te noemen. Maar de plaat is onbekend bij een groot publiek, hoe jammer het ook is.

Ik kan niet wachten op het vervolg. Helaas zonder de oude bandleden, die het ook uitstekend doen hier, maar gezien de historie is dat te begrijpen.

Dit album heb ik destijds ondanks de leuke hoes volledig links laten liggen. Ik was in het zwaardere Metal genre terecht gekomen en Vandenberg kon echt niet meer. Ja het heeft teveel koortjes maar ook lekker gitaarwerk en een Heerink waarbij het Nederlandse accent niet extreem irritant is. Sterker nog hij zet een prima prestatie neer. Wat kan Adje trouwens een lekkere solo’s neerpennen. Deze ga ik vaker luisteren.

Ik blijf dit hun beste vinden. De eerste twee zijn ook top maar bij deze valt alles echt op z'n plek wat mij betreft.

Ik ga hem naar 4 sterren verhogen, prima album!

Ik ben het weer eens aan het her-beluisteren en ik kom er nog steeds niet goed doorheen. Het geluid stoort me, een nummer als "Pedal To The Metal" wordt toch een beetje om zeep geholpen door de koortjes voor mij. Misschien nog het enige nummer waar Bert een beetje als Bert klinkt, het gemaakt semi-rauwe past hem totaal niet. Alleen bij "How Long" heeft het voor mij een meerwaarde. Dat de man nog steeds geweldig kon zingen bewees hij wel op de (horror) plaat Marathon van Picture.
Adje zijn gitaar klinkt wel heel lekker soms, maar minder rond en vol als op de eerdere platen voor mijn gevoel. "Voodoo" wordt volledig om zeep geholpen door de massale samenzang, een ongelooflijke afknapper. Punt bij Vandenberg was denk ik ook, bij een band als Def Leppard konden ze allemaal goed (mee)zingen, bij Vandenberg zakten ze op dat punt door het ijs, was het de band niet voor.
En toch jammer, met nummers als "Dressed To Kill", "Fighting Against The World" hadden ze goud in handen, maar het eigen bandgeluid werd verkwanseld. Wel een geweldige hoes wederom... maar daar scoor je geen muzikale punten mee.

Vandenberg groeide op dit album logisch door. Klopt dat het (wat) meer op de Amerikaanse markt is gericht. Maar dat waren de eerste 2 albums ook al hoor. Alleen was het hardrock landschap wat opgeschoven. En Vandenberg ging daarin mee. En dat doen ze met dit album prima. Dat kan je liggen of niet. In mijn ogen doen ze niks onder voor andere bands die rond die tijd uit dit vaatje tapten. Dat waren er, helaas voor Vandenberg, alleen zóveel dat er meer niet dan wel opgepikt werden. Voor mij blijft dit hun allerbeste album. Al vind ik de eerste twee uiteraard ook geweldig.

Het lijkt wel dat hoe meer tijd Adje spendeert aan het schilderen van de cover, hoe minder tijd hij besteed aan het songwriting proces. De covers worden telkens beter, terwijl de muziek steeds meer clichematig word. Erg jammer.

Vandenberg wist zelf ook wel dat hij een geweldige gitarist was maar een mindere songwriter. Als hij echt in zijn eigen muziek had geloofd, dan was hij toch niet naar zo'n commerciele groep als Whitesnake gegaan? Daarbij speelt Adje al jaren nog maar 1 nummer van zijn Vandenberg tijd: "Burning Heart" wat ook veruit het beste nummer is en een terechte hit. Eigenlijk vind ik het debut album ook zijn enige toevoeging aan de hard rock scene. De overige twee albums zijn leuk om eens te beluisteren, maar zeker niet geweldig.

De band ging op zijn gat en toen ging hij naar Whitesnake. Nog helemaal niet zo'n commerciële band, dat kwam pas met die bewuste plaat waar Adje aan bijdroeg. Adje had al eerder aanbiedingen gehad van grotere bands, ook Whitesnake, maar bleef bij zijn eigen band. Tot die idd op zijn gat ging, de lucht was eruit. Interne onmin en wat niet meer. Doodzonde. De latere incarnaties boeide me dan ook totaal niet meer, de band overleed ten tijde van deze plaat voor mij.

Heb deze LP al een jaar of 30 gok ik. Net weer eens gedraaid maar dit blijft gewoon voor mij een sterk album vol goede songs als Once in a Lifetime, Voodoo en How Long.