Vandenberg - Alibi (1985)

het album ALIBI roept bij velen en zelfs bij de band zelf gemengde gevoelens op.

zelf vind ik het de beste van de 3 studio platen die deze band maakte.
maar daar denken sommige en zelfs de band zelf geloof ik lichtelijk anders over.
vooral de critiek OVER GEPRODUCEERD is vaak gehoord.
ik geef toe dat de plaat wel behoorlijk wat overdubs kent, en veelvuldig werd aangevuld met synthezisers, maar toch is het ondanks dat wel de meest heavy plaat van deze band geworden.
het bluesy achtige wat de eerdere 2 platen nog hadden is op deze plaat dan ook wel verdwenen en mischien net datgene waardoor mensen er nogal verschillend over denken/dachten.

de plaat was vooral voor fans die de band graag wat heavyer zagen een geschenk.
er staan nogal wat dubbel bass riffjes op.
vooral het instrumentale slotnummer KAMIKAZE staat er vol mee.
verder soleert adje nog even 35 seconden accoustisch, en vinden we nog een ballad terug in HOW LONG.
dit nummer heeft veel syntheziser, en is zeker geen BURNIG HEART, maar.... toch vind ik het zelf wel een prachtig nummer.
verder zijn PEDAL TO THE METAL, VOODOO en DRESSED TO KILL tamelijk en zeker voor vandenberg begrippen best heavy.
de hoes werd ook weer door adje zelf geschilderd.
voor mij dus de beste plaat en dus vet 5sterren!!

Vandenbergs zwanezang, maar wel het beste album dat de band maakte Een beregoede productie, bij tijd en wijle vet en echt heavy. Niet lang hierna viel de band uiteen, en ging Adrian bij Whitesnake spelen. Op vinyl.

Toch niet het favoriete album van Peter R. de Vries?

Het meest 'groots' klinkende album van Vandenberg en het bleek ook hun laatste te zijn. Het doet bij tijd en wijlen wel aan Def Leppard denken met de opgezette background vocalen. Muzikaal prima genietbaar in de 80's stemming. Hoogtepunt is Prelude Mortale met daarna de titeltrack op standje 11. Dit is in de score meegenomen.

Blijf je nu overal van deze flauwe opmerkingen neerzetten? Vroeger schreef je nog leuke reviews...

Een topalbum in het zwaardere genre. Wel jammer dat je op één of andere manier bij Heerink toch hoort dat hij Nederlander is. De koortjes zijn ook wel wat extreem opgeblazen hier en daar. Maar de composities zijn stuk voor stuk weergaloos en Adje van den Berg vind ik persoonlijk op zijn best in deze neo-classical stijl, op een Gibson Les Paul (al neemt hij op deze plaat ook veelvuldig een Strat ter hand). Ik begrijp zijn besluit om bij Whitesnake te gaan spelen wel, maar persoonlijk had ik nog wel wat Vandenberg platen, eventueel met een andere zanger, willen horen. Manic Eden en de Whitesnake-platen waar hij op te horen is vind ik een stuk minder boeiend dan dit.

Dit album vind ik minder dan de vorige twee van Vandenberg, doordat het drumgeluid niet zo mooi geproduceerd is.

De absolute topper van Vandenberg wat mij betreft! Dit album klinkt het meest volwassen en heavy. De produktie doet af en toe wat Leppardiaans aan met die groots aangezette achtergrondzang en drumsound. Toch zorgt Adje's gitaarspel en sound voor genoeg rauwheid om het als een Leppard-kloon weg te zetten.
Ik vind alle nummers geweldig maar de echte uitschieters zijn wat mij betreft Alibi, Fighting the world, Once in a lifetime, How long en Kamikaze.

Grote klasse dit. Alle nummers knallen er lekker in. Af en toe erg heavy met riffs waar Judas Priest jaloers op zou zijn, dan weer erg catchy en melodieus, tegen het gelikte aan. Ik houd wel van die combinatie. Sterk songmateriaal ook, beter dan op de voorganger. Volgens mij was dit ook Adjes favoriete album want voor die verzamelaar uit 2004 hebben ze het volledige Alibi album gebruikt, met uitzondering van Prelude Mortal.

Alibi had een internationale uitstraling. Heeft alles wat een melodieus hardrockalbum eigenlijk moet hebben. Het is Krachtig in All The Way, flauw in Pedal To The Metal, zoetgevooisd in Once In A Life Time en zelfs gevaarlijk in Fighting Against The World. Smaakmaker is uiteraard de grote man zelf.

Zeker, al moeten we Bert Heerink ook wel wat credits geven voor zijn fijne hese strot. Ze hebben het na dit album nog even geprobeerd met een andere zanger en ja.. dat was het toch net niet..

Vandenberg with Peter Strykes (1986)

Ja, al lag de boel toen al een beetje op zijn reet geloof ik.
Die Strykes vond ik in 1st Avenue overigens wel goed.

Zal er eens naar op zoek gaan

Heb deze beelden (en het nummer) nog nooit gehoord of gezien. Klinkt niet eens zo slecht moet ik bekennen. 1st Avenue is zo'n band die ik ook nog steeds eens moet proberen. Heb al menig keer cd's van ze zien liggen maar ben er (nog) nooit aan begonnen.

Zeker doen Vielip, zijn prima AOR platen...

Dat is toch dezelfde Peter Strikes (of Struyk) die nu furore maakt naast Gordon in L.A. The Voices? Jazeker...

Jup.

Och mijn hemel, is dát die gozer?!
Enfin, maar niet aan denken als ik de albums van 1st Avenue ga beluisteren dan!

Hahaha....ja, ik stond daar ook een beetje van te kijken toen ik hem daar bij zag staan, het is
een aardige style change..
Maar goed, hij zal er een goede boterham aan verdienen denk ik zo maar.

Deze plaat blijft toch echt een topper. Vooral het gitaargeluid van Adje van den Berg is echt ongehoord goed hier. Vaak veel cleaner dan je op het eerste gehoor denkt, maar altijd krachtig, met belletjes. Schitterend gewoon.

er staan lekker wat geluidjes op dit album, zoals all the way en pedal to the medal. 1 ballad was genoeg geweest, al zijn ze beide goed. prelude mortale staat op de best of van vandenberg, dus daar was adje trots op. de alligator van de hoes komt uit een oud natuurboek, die mijn ouders toevallig in de kast hadden staan, dus adje heeft deze niet in artis nagetekend. dit album is lichtjes beter dan de andere 2, maar alledrie geef ik ze een 3.5

Die compilatie is samengesteld door de platenmaatschappij. Maar Adje is ongetwijfeld trots op dat nummer ja.

Ik vond m toen onder doen voor Helloise-Cosmogony ook uit dat jaar en in dezelfde stijl. Echter voor beide bands bleef het grote (lees VS) $ucces uit helaas. Het verschil is dat ik toen zo 5 a 6 nederlandse bands goed vond. En nu uhhhh.. 2? maar dat ligt dan meer aan mij denk ik.

Laten we dus de gedachte maar koesteren dat er toen zoveel goede bands in dit kleine landje aanwezig waren.

Adje Vandenberg laat soms ontvallen dat zijn komende album qua stijl overeenkomsten zal hebben met de eerste twee van Vandenberg. Alibi is wat minder bluesy dan het debuut en wat pompeuzer dan de voorgangers. Ik hou daar echter wel van. Het gitaarwerk op de eerste twee albums vond ik al super, op Alibi stijgt Adje boven zichzelf uit. Het album had zoveel meer succes verdiend. Louter goeie nummers.

Ben erg benieuwd naar het album waarvoor hij momenteel druk aan de slag schijnt te zijn (eindelijk...). Tenminste tussen de rechtzaken door: oude gabbers Heerink en Kemper proberen nog steeds om Adje's achternaam van 'm af te kapen... hilarisch en zielig tegelijk. Een echte Vandenberg reünie (zoals die eenmalige actie van een jaar of 10 terug) is hierdoor voorgoed onmogelijk geworden.

De gitaarsounds op Alibi behoren tot de beste die ik ken in het hardrockgenre. Deze open, heldere sounds vind ik een stuk meer zeggingskracht hebben dan de dichtgesmeerde, moddervette sounds van veel andere hardrockgoden uit deze periode.

Hun eerste album vond ik nog het beste (en minst commerciële). De opvolgers waren stukken minder

Stukken minder, nog wel. Wat was er dan "stukken minder" aan?

Ik vond de nummers uitgesproken zwak en niet meer van niveau (dat ik wel vond bij hun debuutalbum)

Het zal Neal allemaal wel weer te commercieel zijn gok ik maar zo...

Adje staat weer prima te spelen. En wederom, daar moet deze plaat het ook van hebben. Alleen ik irriteer me enorm aan al die opgepompte cliche refreintjes. Soms loopt het echt de spuigaten uit. Wat een gekwijl van die Bert zeg. Gelukkig weet Adje de boel nog enigzins te redden met zijn uitstekend gitaarwerk.