Foo Fighters - There Is Nothing Left to Lose (1999)

De lat ligt voor de Foo Fighters hoog na het geweldige ”The Colour and the Shape”. Dat vind ik een heerlijk album vol monster riffs en onweerstaanbare refreinen. Opvolger ”There Is Nothing Left to Lose” begint geweldig met ”Stacked Actors”. Eigenlijk zijn de eerste liedjes stuk voor stuk goed met ”Learn to Fly” als een volgend hoogtepunt. Daarna vind ik het toch wat minder worden. Niet slecht, verre van dat. Maar de pit is er een beetje uit en de stevige melodieuze rocksongs van het begin van ”There Is Nothing Left to Lose” hebben plaatsgemaakt voor in mijn ogen wat meer ingetogen liedjes, die gevoelsmatig wat meer inwisselbaar zijn. Daarmee zijn het nog geen slechte liedjes, maar de drive en energie van het begin ben ik wat kwijt. Afsluiter ”M.I.A.” grijpt overigens nog wel even terug naar de vibe van het begin van het album. Al met al vind ik ”There Is Nothing Left to Lose” niet van het niveau van ”The Colour and the Shape”, maar het ik vind het een dikke voldoende met een aantal geweldige uitschieters.

Toch wel een stuk minder dan The Colour and the shape,iets wat overigens niet geldt voor de eerste drie nummers want die zijn erg goed met Learning to fly als hoogtepunt.Daarna wordt het allemaal wat saai,ingetogen en vlak al is het ook weer niet echt slecht.Wel had de productie van Nothing left to lose wat helderder gemogen.In zijn geheel toch nog een redelijk album.

Gezellig album van Foo Fighters. Het is zeker niet hun beste, daarvoor ontbreekt het wat aan de nodige dynamiek. Soms klinken de nummers zelfs wat vermoeid. Maar over het algemeen is het zeker niet slecht. Opvallend dat dit een Grammy heeft gewonnen. Grohl had eerder de lat al vrij hoog gelegd natuurlijk.