Spock's Beard - Brief Nocturnes and Dreamless Sleep (2013)

Spock's Beard zit echt in de stijgende lijn. Waar ik ''X'' echt al geniaal vond, daar gaat deze wat mij betreft nog net effe wat overheen. Het klinkt allemaal net wat pakkender, wat meer mainstream misschien zelfs, maar dit ervaar ik zelf niet als negatief. Spock's Beard is voor mij altijd op z'n best met hun pakkende melodieën, en iets minder als ze heel technisch bezig zijn. Deze SB is melodieuzer dan de voorgaande albums (misschien wel het meest melodieuze album uit hun oeuvre), en dit bevalt mij erg goed. Daarbij klinkt Leonard ontzettend goed! Het enige kritiekpuntje dat ik heb is dat sommige van de drumpartijen (met name die van de latere nummers) niet dezelfde flair hebben als die van Nick D'Virgilio.

Meer aandacht voor goede composities dan voor instrumentaal gepriegel, zegt Metal-D78 hierboven, en dat klopt wel zo'n beetje in mijn beleving. Met name op A treasure abandoned (mooie tekst ook) en het extreem pakkende Something very strange kun je goed horen tot hoeveel fraais dat kan leiden. Niet alles is even sterk: Submerged is een beetje gewoontjes, de Gentle Giant-achtige a capella-tussenstukken in de verder lekker paranoïde rocker Afterthoughts vind ik niet mooi en doen mij nogal geforceerd aan, en de zang vind ik het ene moment prima maar op andere momenten vrij onpersoonlijk. Desalniettemin slaat de weegschaal ruimschoots naar de goede kant uit, want de intenties zijn duidelijk goed, het gitaarwerk knalt er heerlijk uit en de ritmesectie kan bepaald niet van luiheid worden beticht (op Waiting for me lijkt het na anderhalve minuut wel alsof Chris Squire even een stukje mee komt bassen). Misschien meer mainstream dan prog, maar èrg lekker. De bonustracks voegen wel degelijk wat toe, met een spannend duet tussen gitaar en bas op The man you're afraid you are en het gewoon erg mooie Down a burning road.