Paris - The Devil Made Me Do It (1990)

Een zeer sterk album van Paris. Een goede rapper en een relaxte plaat. Een echte klassieker. 4 sterren

Het laatste goede hiphopalbum.

Wat een flauwekul. Dit is een goed album, daar niet van, maar nu sla je toch wat door. Je bedoelt waarschijnlijk dat je na dit album je interesse in hip-hop verloren hebt? Een andere verklaring zou ik niet weten. En, by the way, het beste hip-hop album verscheen pas een jaar later: The Low End Theory van A Tribe Called Quest

The Devil Made Me Do It... zou ik ook zeggen als ik jou was

6/5 als ik kon
Een echte klassieker vind ik dit dus, heeft zijn rauwe en harde tracks, maar ook meer relaxter werk (Mellow Madness, Ebony etc)

Het titel nummer zelf is geweldig met die gitaarriff en de sample uit Planet Of The Apes.
Break The Grip Of Shame, Escape From Babylon, Panther Power, The Hate That Hate Made, stuk voor stuk klasse

5 sterren voor deze dope cd

Yep! Wat een dope album! Iedere hiphopliefhebber moet dit album op zijn minst gecheckt hebben!

Paris - The Devil Made Me Do It

Het ijzersterke debuut album van de dan pas 22 jaar oude Paris. Wie Paris op dat moment nog niet kent weet wat hem te verwachten staat na de intro. Deze bevat namelijk een selectie van nieuwsberichten. Nieuwsberichten die met name over het leed gaan wat de donkere gemeenschap in Amerika is aangedaan door de blanke gemeenschap. Sirenes en andere duistere geluiden geven het geheel een donkere invloed. Het lijkt hier dus te gaan om een rapper met heel wat haat naar de maatschappij een vergelijking met Public Enemy, een rapformatie met wie hij later ook zou samen gaan werken lijkt een schot in de roos.

Op Scarface Groove laat Paris zich voor het eerst ten gehore brengen. De eerste kennismaking is er een om niet te vergeten. Op een relaxte dansbeat komt Paris met strakke rhymes aanzetten.

'Hail to the man with the righteous groove
So sick that it makes you move
Closer to the speaker, never weaker
Lines on time and I rhyme Malika'

Een track, die de luisteraar meteen aan het swingen weet te krijgen. Met de daarop volgende tracks weet Paris steeds weer een combinatie te vinden tussen swing en agressie. Een opmerkelijke combinatie, maar de rapper weet er mee te boeien. Een goed voorbeeld hierbij is het nummer Panther Power met een intro die de nodige indruk achter laat bij de luisteraar:

'So the concept is this, basically.
The whole black nation has to be put together as a BLACK ARMY.
And we gon' walk on this nation, we gon' walk on this racist
power structure, and we gon' say to the whole damn government -
STICK 'EM UP MOTHERFUCKER! THIS IS A HOLD UP!
We come for what's ours.'

Dit nummer kenmerkt zich, buiten de teksten, met name door het scratchwerk verricht door de DJ. Dit nummer wordt opgevolgd door een eveneens swingen nummer Break the Grip of Shame. Na een skit die de nodige scheldwoorden bevat, de titel (Warning) is dan ook van toepassing, bestaat het vervolg weer uit heerlijke producties. Deze bevatten meestal scratchwerk en ander computergevormde geluiden. De jonge rapper kan hier uitstekend mee uit de voeten en blijft strakke rhymes uit zijn mouw gooien.

De productie van Brutal is een vreemde eend in de bijt. Met een hoge zoem, die ervoor zorgt dat je net geen hoofdpijn krijgt, doet dit nummer erg denken aan een newskool nummer. De hoge zoem wordt later in het nummer vervangen door drum werk. Na nog een skit, die voornamelijk uit aparte geluiden bestaat en iets wat op een luchtalarm lijkt, krijgt het album weer zijn vervolg. En wat voor één: The Devil Made Me Do It. Zonder twijfel dé classic van de cd. Met heerlijk scratchwerk/hoge zoem geluiden en een Paris die in vorm is, kan de hiphop liefhebber hier onmogelijk stil opzitten. Paris weet het nummer in twee zinnen het beste te verwoorden:

'Another beat that's so strong
Hold on and I get wicked in this song'

En dat laatste is een feit geworden. Dat dit het beste nummer van de cd is wil overigens niet zeggen dat Paris zijn kruid verschoten heeft. Integendeel, met zijn makkelijk weg te luisteren stem en goede teksten blijft de aandacht bij de MC. Mellow Madness is een nummer met jazz invloeden. Hier is het namelijk de saxofoon die de aandacht weet te winnen. Een instrument wat je niet zomaar zou verwachten op deze plaat, maar het is een welkome verassing.

I Call Him Mad & Escape from Babylon zijn de nummers die na het jazz-uitstapje volgen. Is het bij I Call Him Mad nog met name de lyrics die de aandacht doet vestige bij het laatst genoemde nummer is dat absoluut niet het geval. Hier is de zalige productie die het grootste werk verricht. Vreemde geluiden, toeters en bellen zijn er in dit nummer te horen maar ook van electrisch gitaar werk moet men niet raar opkijken.

Wretched is een nummer waar Paris met een statement komt gericht naar de blanken:

'The message brought by a Panther strictly
to relieve the disease of the sickly
So long your mind's been trapped
Slave, cause you're shamed to be black
Ignorant of the purpose of the
plan to keep the black man down under
So I'll address y'all this time
Make a statement that's on my mind
Brothers scared of revolution should be
thinkin of the way that we could be
Miss blue eyes, how'd you do that?
Tried to put him in but the skin is still black
Thinkin of a way to escape the darkness
See the weave and indeed I start this - off!'

Het nummer Break the Grip of Shame (The Final Call) kenmerkt zich met name door de speach van Malcolm X die er in verwerkt is:

'We declare our race on this Earth
To be a man, to be a human being,
To be respected as a human being,
To be given the rights of a human being,
In this society on this earth in this day,
Which we intend to bring into existence,
By Any Means Necessary!'

Door dit toe te voegen aan het nummer kan Paris rekenen op goede kritieken en wellicht hogere verkoopcijfers bij de afro-amerikaanse gemeenschap.

Het album eindigt met de remix van de eerder genoemde hit en tevens de titeltrack The Devil Made Me Do It.

Met dit album weet Paris de ideale balans te scheppen tussen swing (dit komt met name in de producties terug) en scherpe teksten. Teksten die de luisteraar tot denken zal zetten. Dat de duivel, naar alle waarschijnlijkheid, niet de rede is dat Paris dit werk gemaakt heeft moge duidelijk zijn. Het is met name het talent en de ijzersterke producties die het album gevoed heeft.

Mooie waardige recensie.

Erg dope album, een van mijn meest gedraaide ooit, zoniet DE!

vanmiddag aangeschafd, sindsdien op repeat gehouden! dope dope en nogges dope..

Paris, de panter uit het Westen die in de lijn van Public Enemy zijn woede over het (toenmalige) onrecht tegen de "blacks" in Amerika uitte. Dit debuut pakt je bij de keel en oren en houd je vast tot en met het laatste nummer. De stem van Paris straalt perfect passende woede uit, de beats zijn voornamelijk opzwepend en zitten goed in elkaar, de teksten zijn recht voor je raap en dit leidt tot een album wat de boeken in kan als een klassieker.

Als je dit album van begin tot eind hebt gecheckt, kun je maar 1 conclusie trekken: deze gast heeft het begrepen wat hiphop betreft.

Gewoon pure hiphop, geen commerciële deuntjes (heeft Paris zelf ook een hekel aan, gezien de uithalen naar Young MC, Jazzy Jeff etc.). Vette scratches en rauwe beats. Dit album mag gewoon niet ontbreken in je collectie als je van het genre houdt.

Kwam er door het hiphop K.O. achter dat ik hier nog niet op gestemd heb. Dit album verdient zeker een dikke 4!

Ben pas sinds kort Paris aan het luisteren, ik vind het heel goed.
Tot nu toe vind ik Sleeping With the Enemy beter dan dit album, maar ik heb ze bijde ook pas een paar keer geluisterd. deze verdient tenminste een 3,5*. Ik vermoed dat na een paar luisterbeurten het wel een 4* gaat worden

Erg goed debuutalbum van de maatschappij kritische rapper Paris, uit San Fransisco CA. Militante, pro-zwarte teksten op smooth beats. Vernieuwend album, zeker in de tijdsgeest van 89/90. Een must have voor elke liefhebber.