The Cardigans - Super Extra Gravity (2005)

Na de toch wat tegenvallende recensies hier werd ik erg benieuwd naar dit album.

Gran Turismo kocht ik in 1998 al op cd en heb ik altijd en heel goed album gevonden.

Maar nu ik Super Extra Gravity in de cd lade schoof was ik wel benieuwd wat mij stond te wachten.
En ik kan u zeggen dat viel totaal niet tegen, integendeel…
Eigenzinnige composities die soms schuren, soms oorstrelend mooi zijn, met hoeken en richels, maar altijd boeiend!

De opener Losing A Friend, begint al catchy en houdt direct de aandacht vast.
Opvolger Godspell, begint heftig maar gaat vrijwel direct over in een andere modus, geraffineerd…
Dan volgt een rustpunt in de vorm van Drip Drop Teardrop, een beetje een landerige gitaarrif, maar de percussie houdt de aandacht vast. En het refrein heeft een aardig koorwerkje.

Overload begint met een jazzy pianootje en heeft ook verder een nachtclubvide. Nina zingt dit echt heel; goed.
I Need Some Fine Wine and You, You Need to Be Nicer, begint weer pittig, het wekt in het begin de indruk of zangeres Nina een puppy cursus volgt. Het refrein is echter vol, stevig en verrassend.
Don't Blame Your Daughter (Diamonds) is in een woord: Prachtig, prachtig!

Little Black Cloud, is een gelikt nummer met een mooie melodielijn die meandert, geen eenvoudige song, maar een groeier. Prachtig arrangement ook…

In the Round, begint mmmi gedreven met bass en gitaar die elkaar aanvullen, Nina start haar zangpartij daaroverheen en ik vind haar toch echt wel een geweldige zangeres, met een volstrekt eigen geluid.
Nummer met handgeklap en goede muzikale ondersteuning.

Holy Love, totaal andere sfeer en muzikale omlijsting, beetje post punk, niet mijn favoriet, voor mij het minste nummer op de cd.

Good Morning Joan, wederom een prachtig nummer! Een nummer wat stuwend en ook hier weer meanderend voortgaat, prachtig arrangement en Nina die het weer puik zing!
And Then You Kissed Me. heel rustig, Nina gesteund door een akoestische gitaar en heel subtiele klanken, later komen er meer instrumenten bij (Tamboerijn) en vreemde gitaar riffs. Vreemd maar boeiend nummer.
ook een groeier. Mooie afsluiter….

Nu ik het album intensieve aandacht heb gegeven moet het mij van het hart dat ik het wel ondergewaardeerd vind hier op MM. Ik vermoed dat sommige medeschrijvers hier snel na één keer horen hun oordeel klaar hebben gehad.

Ik hoor hier geen beslist geen eenvoudige niemendalletjes maar een creatief album waar zeker veel aandacht en tijd in is gestoken. Ja het wijkt af van voorganger Long Gone Before Daylight, maar dat was een vreemd eendje in de Cardigans bijt. Een prachtig album maar met een andere inslag.

DIt laatste album Super Extra Gravity vind ik en terugkeer naar de tijd van Gran Turismo.
The Cardigans zijn een beetje het Scandinavische zusje van het Schotse-Amerikaanse Garbage, alhoewel laatstgenoemde beduidend steviger voor het voetlicht treed.

Ik zal dit album regelmatig -met plezier- blijven draaien.