Kashmir - E.A.R (2013)

spannend, een nieuwe Kashmir. Hopelijk wat beter dan Trespassers, dat voor mij wat te vlak / te veel van hetzelfde was.

De eerste single is hier te horen: P3 - Først i Smag på P3: Hør Kashmirs nye single 'Seraphina' - dr.dk

Staat een leuke engelstalige reactie (Barry) bij, waar ik me helemaal in kan vinden.

Als ze er naar vragen, heb je niet van mij gehoord dat het album gelekt is.

Kashmir heeft de twijfelachtige eer de eerste band te zijn waar ik ooit niet naar toe ben gegaan terwijl ik wel een kaartje had gekocht, zondag, hoofdpijn en een lamlendig gevoel waren de boosdoeners (en de vriendin met wie ik daar naar toe zou gaan had dezelfde verschijnselen). Lamlendig? Lamzak natuurlijk.
Ik had me er gewoon even overheen moeten zetten met ongetwijfeld een heerlijk concert als gevolg.

Maar goed, ik ben niet geweest en ik heb nog steeds spijt. Dit alles was ten tijde van hun album Zitilites. Inmiddels zijn we al weer 3 albums verder. No Balance Palace en Trespassers vond ik een slagje minder dan het genoemde Zitilites en The Good Life.

Zouden ze daar in blijven hangen of zou E.A.R, met artwork afkomstig van Marco Mazzoni, weer net even dat beetje meer gaan bieden?
Al bij de eerste nummers valt me op dat de sfeer nog steeds droevig is maar dat de kleur lichter lijkt. De zware melancholie lijkt wat doorbroken te worden door een zeker luchtigheid en dat voelt zeer aangenaam: de lente die maar niet door de winter heen kan breken terwijl je toch weet dat het eens een keer goed moet gaan lukken. Qua timing komt dit album dus op het perfecte moment uit.

De lijnen op dit album zijn mooi en zorgvuldig door elkaar heen gewoven; nergens krijgt een instrument te veel de hoofdrol en ook de zang is bescheiden ingebed tussen al die fraaie klanktapijten.
De opbouw in een nummer als Peace in the Heart is schitterend. Zo subtiel en toch opbouwend naar een heerlijke ontknoping en Milk For The Black Hearted doet me denken aan John Grant, ook niet de minste.

Dit album staat als een huis en klinkt bloedmooi. Wat mij betreft zijn ze helemaal terug!

Wat mij betreft zijn ze nooit weggeweest. Trespassers vind ik eigenlijk wel het meest constante album, en in ieder geval het Kashmir-album wat ik het meest draai.

E.A.R. gaat op dezelfde voet verder. Maar het is een stuk experimenteler en elektronischer en geeft zijn schoonheid niet direct prijs.
Bij de eerste 2 nummers heb ik vooral het idee dat ik naar een elektronische variant van de Beach Boys zit te luisteren. Maar een nummer als Peace in the Heart zou zo op Zitilites hebben kunnen staan. Het meest intrigerend is Pedestals. Vijf en halve minuut soundscape om daarna (bescheiden) los te barsten.
Ik zal nog een paar keer moeten luisteren voor een definitie mening, maar ze flikken het in ieder geval weer om met een interessant en fraai album te komen!

Volgende maand herkansing toch?

Niet in Rotterdam helaas

Amsterdam, ook leuk

Op z'n tijd

Prachtplaat! Kashmir blijft boeien. Eerst een '4' , later wellicht hoger...

Helemaal mee eens.

Een nieuwe Kashmir Geweldig band, ik ga 'm snel checken

De eerste ratings op RYM zijn niet positief: E.A.R by Kashmir : Reviews and Ratings - Rate Your Music - rateyourmusic.com
Zegt niet zoveel. Amerikanen houden niet zo van muziek uit het buitenland. Das eng enzo.

Rare jongens, die amerikanen

Zo, interessant plaatje zeg. De eerste helft (t/m Milk for the Blackhearted) zit vol mooie lieve arrangementen. Daarna wordt het wat experimenteler. Zeker voer voor vele luisterbeurten, verheug me er nu al op

Direct de volle 5 sterren...

Leuke band hoor, dat Kashmir, maar sinds The Good Life vond ik elk nieuw album weer een tikkie minder dan de vorige. Met die trend is nu gelukkig gebroken. De band heeft duidelijk merkbaar geprobeerd om het deze keer over een iets andere boeg te gooien en dat resulteert in fraai geproduceerde en rijk geschakeerde nummers met een experimenteel tintje. Al met al een enorme meevaller!

yep, hele mooie aangename luisterplaat. Er zit heel veel detail in, het is enerzijds rustgevend, maar het is op geen enkel moment vervelend. En in heel veel nummer verrassende stukjes, mooie wijzigingen.

ik ben wat minder weg van de experimentele nummers. Serafine acoustisch live klinkt beter dan de versterkte versie. Piece in het heart en piece of the sun vind ik wel fraai.

Live in Amsterdam:

Piece Of the Sun

Seraphina

Foe To Friend wat een bazentrack met die vette bass eronder.

Prima album van deze geweldige Deense band. E.A.R. is ook vernieuwender ten opzichte van voorgaande albums. Beste tracks van dit album vind ik Peace of the Heart, Milk for the Black Hearted en Piece in the Sun.

Kashmir toont met dit album aan hoe goed in Denemarken rock en pop muziek wordt gemaakt. Immers, er is ook nog Saybia, Søren Huss, Under Byen, Rasmus Walter, Agnes Obel, Nephew en Valraven.

Vervelend zevende album van deze deense pop/rockband. De plaat begint erg traag met een paar zeurderige rustige songs; daarna komt het niet meer goed. De songs zijn lang uitgesponnen en aan de experimentele kant, maar vooral saai en abstract. Het zweverige geluid van de band doet inmiddels meer denken aan een band als The Flaming Lips, waar ik zeker geen fan van ben. Minste album tot nu toe, derhalve.

Album met een sprankelend geluid van een inmiddels gerespecteerde band die sinds de eeuwwisseling een beetje in het straatje van Radiohead meegaat en steeds fijne albums aflevert. Ook dit album heeft zo zijn raakvlakken met de moderne Radiohead. Opener Blood Beech, een experimentele lucide electro-intro, doet me snel die link leggen. Maar gelukkig pakt Kashmir daarna uit in hun eigen stijl die dit keer sprankelender en verfrissender dan ooit is. Piece of the Sun en Peace of the Heart zijn prachtig opgebouwde en afgewerkte songs geworden, met uitgesponnen instrumentale stukken aan het einde, daar houd ik altijd wel van. Seraphina, waar bas en gitaar in stereo samen een stevige melodie neerzetten is een uitstekende en aanstekende single met een een fijn onorthodox videoclipje. Broeierige, zweverige coupletten met een breekbare stem van Kasper afgewisseld door het lekker dik geproduceerde refrein. Milk for the Black Hearted, ietwat ingetogener, is ook lekker. Wel een beetje makkelijk om The Shins (luister naar Sleeping Lessons) te kopiëren. Trench, een soort van lang abstract intermezzo, gaat een beetje richting ambient / krautrock, geslaagd en passend experiment wat mij betreft.

Daarna verslapt mijn aandacht opeens even. Purple Heart, met een minimalistisch 80's disco-beat en dito sfeer is een experiment dat voor mij redelijk middelmaat uitpakt. Pedestals, met een soort van 'drone' als aanloop, gaat pas na vierenhalve minuut los. En hoe! Kashmir zoals ik ze graag hoor: sputterende drums, vette baslijntjes (à la Interpol), ruimtelijke gitaren, zenuwachtig orgeltje, heldere zang (niet te zeurderig), hier en daar wat pianoklanken. Maar daarna is de inspiratie ook zomaar weer opeens weg. This Love, This Love is het dieptepunt van het album en soms verdient 'ie een skip. Het refrein - dat sterk leunt op dat van hun eerdere single The Cynic (2005) - is gewoon zo lelijk ingezongen. Het einde bijna naderend is E.A.R. (wat het ook moge betekenen) ook semi vervelend, experimenteel maar te weinig body, niet zo aan mij besteed, de bom aan het einde is verlossend. De akoestische afsluiter waar opeens nog iets belangrijks gezegd moet worden is wat misplaatst in de context van het album, tenzij ik iets over het hoofd hoor. Track 2, 3, 4, 5, 6 en 8 brengen het tot een krappe 4,0*.

Piece of the sun en peace in the heart zijn echt gruwelijk mooi.

Verder weer een prachtig album van een prachtige band, 5 karaats.

Wel weer een groeiertje, dus vaker luisteren, maar ja dat zijn meestal de beste.

Absoluut een groeialbum, zojuist verhoogd naar 4,5. Binnenkort weer live zien, benieuwd hoe ze deze plaat naar het podium vertalen.

Staan vandaag op het festival De Beschaving in Utrecht, helaas kan ik er niet bij zijn

Heb het album ook verhoogd van 4 naar 4,5. Verslavend dromerig plaatje van deze Denen. Blood beach, Foe to a friend, EAR zijn wat mij betreft 3 prachtnummers. Ik heb een aantal albums van Kashmir beluisterd maar dit album is voor mij met voorsprong de beste. Zou ze graag eens live aan het werk willen zien.

Hmm, een hoop positieve reacties. Toch denk ik dat nu afhaak bij deze band. De singles, Seraphina en Purple Heart doen me helemaal niks. Ik vind het zelfs erg matige liedjes, eerlijk gezegd.

Kashmir had van mij meer de rauwe kant op mogen gaan, gezien No balance, palace had dat makkelijk gekund. De rest van het ouvre is mij veel te soft allemaal.

Een van hun meest interessante albums. Waar Coldplay na drie albums steeds minder interessante muziek ging maken slaagt deze band er telkens weer in mij te blijven boeien. Ik heb echt een zwak voor deze band. Op de twee eerste albums van ze na, die ik zelfs weg deed, zijn alle platen van ze meer dan de moeite waard.