Kashmir - E.A.R (2013)

Kashmir heeft de twijfelachtige eer de eerste band te zijn waar ik ooit niet naar toe ben gegaan terwijl ik wel een kaartje had gekocht, zondag, hoofdpijn en een lamlendig gevoel waren de boosdoeners (en de vriendin met wie ik daar naar toe zou gaan had dezelfde verschijnselen). Lamlendig? Lamzak natuurlijk.
Ik had me er gewoon even overheen moeten zetten met ongetwijfeld een heerlijk concert als gevolg.

Maar goed, ik ben niet geweest en ik heb nog steeds spijt. Dit alles was ten tijde van hun album Zitilites. Inmiddels zijn we al weer 3 albums verder. No Balance Palace en Trespassers vond ik een slagje minder dan het genoemde Zitilites en The Good Life.

Zouden ze daar in blijven hangen of zou E.A.R, met artwork afkomstig van Marco Mazzoni, weer net even dat beetje meer gaan bieden?
Al bij de eerste nummers valt me op dat de sfeer nog steeds droevig is maar dat de kleur lichter lijkt. De zware melancholie lijkt wat doorbroken te worden door een zeker luchtigheid en dat voelt zeer aangenaam: de lente die maar niet door de winter heen kan breken terwijl je toch weet dat het eens een keer goed moet gaan lukken. Qua timing komt dit album dus op het perfecte moment uit.

De lijnen op dit album zijn mooi en zorgvuldig door elkaar heen gewoven; nergens krijgt een instrument te veel de hoofdrol en ook de zang is bescheiden ingebed tussen al die fraaie klanktapijten.
De opbouw in een nummer als Peace in the Heart is schitterend. Zo subtiel en toch opbouwend naar een heerlijke ontknoping en Milk For The Black Hearted doet me denken aan John Grant, ook niet de minste.

Dit album staat als een huis en klinkt bloedmooi. Wat mij betreft zijn ze helemaal terug!

Prima album van deze geweldige Deense band. E.A.R. is ook vernieuwender ten opzichte van voorgaande albums. Beste tracks van dit album vind ik Peace of the Heart, Milk for the Black Hearted en Piece in the Sun.

Kashmir toont met dit album aan hoe goed in Denemarken rock en pop muziek wordt gemaakt. Immers, er is ook nog Saybia, Søren Huss, Under Byen, Rasmus Walter, Agnes Obel, Nephew en Valraven.

Vervelend zevende album van deze deense pop/rockband. De plaat begint erg traag met een paar zeurderige rustige songs; daarna komt het niet meer goed. De songs zijn lang uitgesponnen en aan de experimentele kant, maar vooral saai en abstract. Het zweverige geluid van de band doet inmiddels meer denken aan een band als The Flaming Lips, waar ik zeker geen fan van ben. Minste album tot nu toe, derhalve.

Een van hun meest interessante albums. Waar Coldplay na drie albums steeds minder interessante muziek ging maken slaagt deze band er telkens weer in mij te blijven boeien. Ik heb echt een zwak voor deze band. Op de twee eerste albums van ze na, die ik zelfs weg deed, zijn alle platen van ze meer dan de moeite waard.