Iron and Wine - Ghost on Ghost (2013)

'Lovers' Revolution' klinkt Jazzy maar onmiskenbaar Iron And Wine. Geweldig weer.

Het nummer zet in ieder geval de koers die met voorganger 'Kiss Each Other Clean' werd ingeslagen, voort. Zeker niet slecht.

Och...da; s nog een end weg, april.

Lekkere blazers zitten er in Lover's Revolution . Vind het eigenlijk wel een erg sterk nummer, eerlijk gezegd het beste nummer dat ik van hem ken.

Jij hebt The Creek Drank the Cradle nooit gehoord?

Grace For Saints And Ramblers spreekt mij op het eerste gehoor totaal niet aan. De weg die Iron & Wine met Kiss Each Other Clean is ingeslagen, vind ik jammer. Ik mis de Iron & Wine van weleer

PS: en ik denk dat Snoeperd nog niet alles van Iron & Wine heeft gehoord, anders kan ik mij niet voorstellen dat je zo'n uitspraak doet...

Complete album is hier te streamen!

First Listen: Iron And Wine, 'Ghost On Ghost' : NPR

Om over 'Our Endless Numbered Days' nog maar te zwijgen.. Hup hup, ontdekken, Joep!

Al kan het ook zijn dat hij dit nummer echt beter vind dan bijvoorbeeld 'Upward over the Mountain', 'Sodom, South Georgia' en 'Passing Afternoon'.

Edit: 'Our Endless Numbered Days' kent Joep al.

Ik vind het eigenlijk maar vies tegenvallen... beetje flauwe popsongs met een jazzy twist. Misschien lekker voor een zomerse zaterdagmiddag o.i.d.
Misschien moet het album groeien, wie weet..

Ik hoop en denk het ook, Ducoz.
Ik hoorde ook het nieuwe bluesalbum van Justin Vernon (Bon Iver), onder de naam 'The Shouting Matches' en daar was ik een stuk meer van onder de indruk dan van deze nieuwe Iron & Wine.

Het klinkt allemaal een beetje te... mellow. Na één luisterbeurt conclusies trekken, ga ik wel niet doen. Sam Beam heeft het in het verleden al bewezen, en verdient dus het nodige krediet.

Sam krijgt van mij al bonuspunten omdat hij gewoon doet wat hij leuk vindt. Ik vind het wederom een geweldige, nieuw, origineel en geevolueerd album. Bij vlagen een tikkeltje mellow, maar dat vind ik te weinig eer voor dit album. Liedjesstructuren zijn schitterend, het album is afwisselend, het klinkt als Iron & Wine maar toch niet en er staan een paar echte super-nummers op. Lovers Revolution, Mexico, Desert Babbler. Allemaal klassiekers nu al!

Klassiekers??? Kom op zeg...
Ik sluit me van harte bij Ducoz aan.

Onmiskenbaar Iron & Wine, maar dan in een funky jazz jasje.
Waar op het vorige album de band een toevoeging van 'so-so' was, is dit een echte bandplaat. Grappig genoeg ga ik dan juist de singer-songwriterkant van Sam Beam missen.

Het openingsnummer vormt een mooi bruggetje tussen het vorige werk en deze nieuwe richting. Met Grace For Saints And Ramblers wordt er op dit album even uit de band gesprongen, maar voor de rest is het weer allemaal heel kalm en smooth.
Sundown kan gezien worden als een reprise van Caught In The Briars en daarmee wordt mij voor het eerst pas de eenheid in dit album duidelijk.

Na vijf luisterbeurten kan ik dit album een héél magere 3 sterrenscore geven. Het is even wat moeilijk te doorgronden, maar wel lekker. Helaas kabbelt het na Grace allemaal wat voort, zonder ergens nog echt de trend te doorbreken.

Ik merk het al weer, er zijn een beetje dezelfde soorten zuurpruimen die dit album niet waarderen als toen Kiss Each Other Clean uitkwam. Dat werd toen ook gigantisch afgeserveerd. Tsja. Hij is geen standaard akoestische singer-songwriter meer, maar hij is volledig zijn eigen weg ingegaan. Ik vind het bewonderingswaardig dat hij hier gewoon met een album komt wat ik maar met heel weinig andere albums kan vergelijken. Ik heb het nu ondertussen al 10x geluisterd en het groeit en groeit. Luister het nog eens een paarkeer, songstructuren zijn heel gelaagd, onvoorspelbaar en intrigerend. Mijns inziens.
Maar goed, ik vind Shepherds Dog en Kiss Each Other Clean ook bij verre de beste albums van Sam, dus als we die mening al niet kunnen delen houdt het denk ik op

Als die opmerking naar mij bedoeld was heb ik misschien wat verwarring laten ontstaan.
Ik vind Kiss Each Other Clean en The Shepherd's Dog geweldige albums. The Shepherd's Dog is mijn favoriete van hem en Walking Far From Home vind ik een superbijzonder lied.

Wat ik bedoelde met 'de band was een toevoeging van so-so' was dat dat geen echte bandplaten waren, maar meer singer-songwriterplaten waar een aantal andere mensen op meespelen. Live (Morning Becomes Eclectic-album!) komt de band wel super tot zijn recht, overigens!
Dit album vind ik, in tegenstelling tot de twee eerder genoemde albums, echt als bandalbum aanvoelen.
Dat was geen waardeoordeel maar meer een constatering.

Neuh, was meer een algemene reactie ook gebaseerd op reacties die ik over het hele internet verspreid zie worden.

Dat zegt dan wel genoeg, lijkt me. Dat 'afserveren' is ook zeer terecht. Geen reden om dan meteen van 'zuurpruimen' te gaan spreken, daarmee haal je je gelijk niet.

Wat een zielige reactie fatima.
Recensies zijn daarentegen wel steeds heel erg positief, en ik zie ook heel erg veel fans (maar die zijn gematigder met hun positiviteit dan jullie met jullie negativiteit. Het zijn de mensen die het oude singer-songwriter repertoire willen horen die zeuren. Ik zie een heel duidelijke zwart-wit mening voor de laatste 2 albums. Hele postieve reacties, zoals ikzelf, en hele negatieve omdat het niet meer is zoals vroeger.

Want als Neil Young een flauw jazzy album uit zou brengen dan zou ik dat ook alleen maar toejuichen, kijk eens naar Kisses on the Bottom van Sir Paul

Een zielige, zeurende zuurpruim. Nou, ik sta er mooi op bij je. Niet bepaald een zwart-wit mening......

De afgelopen jaren werd de muziek van Iron & Wine steeds voller, steviger en toegankelijker, maar met Ghost On Ghost doet de band rond Samuel Beam eindelijk weer eens een stapje terug. Niet in de richting van het zo sobere debuut, maar in de richting van soul en jazz. Wel met het typische Iron & Wine geluid gelukkig.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Iron & Wine - Ghost On Ghost - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Ik moet het met Fatima eens zijn, ben ik bang, en ik hoop dat ik daartoe wel het recht heb verworven door mijn eigen mening te hebben onderbouwd.
voor mijn gevoel is dit zeker geen vier sterrenalbum en daarom ben ik het niet eens met je argument dat hij bonuspunten verdiend heeft door lekker te doen waar hij zelf zin in heeft. Als Paul McCartney volgende week met een album komt dat hij in twee dagen heeft opgenomen met liedjes in de stijl van die van Frans Bauer omdat hij daar zin in had, ga ik dat niet extra belonen als de muziek niet goed is.
verder vind ik Grace en Lover's Revolution de hoogtepunten op dit album, maar blijven die niet staan naast bijvoorbeeld Boy With The Coin, Walking Far From Home of zelfs American Mouth. Om de nummers van dit album dan al klassiekers te noemen....
Voor mij heeft dit album na een luisterbeurt of acht nog lang niet de eeuwigheidswaarde die bijvoorbeeld Shepherd's Dog wel heeft, maar je hebt al gezegd dat jij dat al geen geweldig album vind.
Die mening mag je hebben. Dat respecteer ik, maar respecteer dan ook de mening van Fatima en mij als wij het niet met jouw mening eens zijn.
Overigens ben ik wel benieuwd naar een wat meer uitgebreide recensie van Fatima, maar niet meer benieuwd dan naar uitgebreide recensies van ieder ander.

Beetje hezelfde als zijn vorige, maar dan met meer minder goeie nummers. Zijn stem blijft mooi, maar die combinatie van jazz en folk is niet echt vernieuwd zoals het misschien suggereert.

slappe plaat. niet bepaald mijn kopje thee, itt vorige iron and wine platen.

en als je denkt dat mensen met deze mening denken dat vroeger alles beter was, #norrage, is dat een zeer onrespectvolle opvatting.

Met pijn in mijn hart moet ik constateren dat dit Inderdaad een vrij slappe plaat is geworden. Waarom probeert Sam Beam zichzelf met de laatste twee platen opnieuw uit te vinden? Het komt op mij allemaal te geforceerd en niet overtuigend over. In dit geval is het, voor mij in ieder geval, wel zeker zo dat vroeger alles beter was.

hahahaha

Ik kom langzaam terug op m'n woorden. De plaat begint me meer aan te spreken.

Baby Center Stage is toch wel een van de mooiste nummers van dit jaar!

Ok kappen nu met die onzin Sam.

;(




Schrap die extra instrumenten, weg met het achtergrondkoortje en terug naar puur, schoon en eerlijk...