Richie Sambora - Stranger in This Town (1991)

Onbegrijpelijk dat hij nog steeds in Bon Jovi zit. Twee fantastische platen gemaakt. ik hoop dat hij snel een derde plaat gaat maken en gaat touren

Ooit gekocht voor 5 pop. En verwachte er eigenlijk niet bijster veel van. Daar ik nou niet bepaald een liefhebber ben van zijn ex baas. Maar zie soms word je enigzins positief verrast.
Sambora blijkt zelfs qua zang uit een meer dan behoorlijk vaatje te kunnen tappen.
De man klinkt eigenlijk in alle opzichten bevlogener en dus stukken beter dan Bon Jovi.
Vooral de eerste zes nummers zijn echt sterk. Daar valt niets op aan te merken. Sterke nummers mooi gitaar werk lekker gezongen en een prima sfeer.

Vanaf Rosie krijg ik toch weer het gevoel dat ik naar zijn pokke band aan het luisteren ben. Zijn meer dan uitstekende blues rock word ingeruild door kwijlerige en cliche achtige Bon Jovi geblaat/rock waar ik dus absoluut niet op zit te wachten.

Op de Japanse versie staat er nog een bonus nummer op: the Wind Cries Mary.
Dit wordt gespeeld in een topuitvoering. Plus de andere nummers en dat ik Ritchie Sambora veel beter vind zingen dan Jon Bon Jovi en daarnaast ook nog aardig gitaar speelt maakt dit voor mij een klassealbum. Daarna heeft hij dit niveau nooit meer gehaald

The Wind Cries Mary is idd erg mooi uitgevoerd

Oei iggy, ik vrees dat we nu toch weer een keer lijnrecht tegenover elkaar komen te staan
Ik ben het met je eens wat betreft Rosie en River of love maar het daaropvolgende Father time en The answer behoren toch echt tot de hoogtepunten op dit geweldige album wat mij betreft! En van Father time kan ik me nog een klein beetje voorstellen dat je Bon Jovi invloeden hoort maar bij The answer dus totaal niet. Zo breekbaar en fragiel heb ik Bon Jovi in ieder geval nog nooit gehoord.

Los van het feit dat ik het grotendeels ook met je eens ben, zou misschien it's hard letting you go van these days nog wel een beetje in de buurt komen.

@ Vielip. In wezen zijn we het dan oneens over 2 nummers. Voor ons doen valt dat toch reuze mee toch? Ik heb je wel erger meegemaakt! Ik neem aan dat ik je nog altijd VRIIIIIIEND kan noemen ?

Hahaha natuurlijk kerel! No problem at all
En inderdaad; 2 nummers? Dat is te verwaarlozen...

Rosie is een draak waaraan Bon Jovi zelf heeft meegeschreven. River of Love is ook wat minder, maar Father Time en The Answer vind ik mooi. Een paar nummers skippen dus en dan blijft er nog een heel album over met niets dan goeie muziek.

Rosie is ook opgenomen door Bon Jovi, heb het als een demo-versie ergens op cd staan. Het album New Yersey was eerst bedoeld als dubbelalbum, waar Rosie deel van uit zou maken. Maar uiteindelijk dus niet gehaald.

Had ook totaal niet bij de overige songs op New Jersey gepast vind ik. In de huidige vorm zoals we het album al jaren kennen bedoel ik dan. Het was dan in ieder geval veruit het minste nummer geweest. Als Rosie representatief is voor de overige nummers die zijn afgevallen om er een dubbel album van te maken dan is het een wijs besluit geweest om het bij een enkele versie te laten...

Rosie heerst juist de pannen van het dak.

Ik vind dat dit niet het geval is. Zaten een paar leuke nummers tussen. Een aantal daarvan zijn zelfs nog door andere artiesten gecoverd. Op: Heart of Stone van Cher staat bijvoorbeeld ook een nummer die is afgevallen voor New Yersey: "Does anybody really fall in love anymore"

Oh maar ik geloof ook best dat er tussen de afvallers interessante songs zitten. Ik vind het alleen een wereld van verschil om 'een paar leuke nummers' op een album met verder alleen maar geweldig spul te hebben. Zoals we New Jersey kennen is het van begin tot eind een sterk album. Maar die discussie hoort eigenlijk niet in dit topic

River Of Love komt volgens mij ook uit die New Jersey sessie. De Rosie versie die uiteindelijk hierop terecht kwam is onmetelijk veel gaver dan de demos met Bon Jovi. Trouwens.

Die demo versie is dus nog minder?

In de periode dat Bon Jovi een pauze inlast, neemt (ex) Bon Jovi gitarist en componist Richie Sambora zijn eerste soloalbum op. Eigenlijk is direct duidelijk dat Sambora niet alleen een fantastische gitarist is, maar dat hij zeer sterke songs kan schrijven en bovenal een ontzettend mooie stem heeft. Feitelijk vind ik Sambora in alle opzichten een betere muzikant dan zijn baas Jon Bon Jovi. Ik moet dan ook vaststellen dat de aanwezigheid van Richie Sambora in Bon Jovi de reden is dat ik die band een warm hart toedraag, met name in de jaren 80 en 90.

Bon Jovi is een stadion rockband, zoveel is duidelijk, maar hetgeen me het meeste aantrekt in het gitaarspel van Sambora, is toch wel de constante bluesy ondertoon. Op ”Stranger in This Town” gaat Sambora hierin een stap verder. De blues is alom aanwezig en heeft wat mij betreft dan ook de overhand. Vooral in zijn licks en solo’s hoor ik die prachtige donkere en tegelijkertijd warme en gloedvolle tonen. De emotie spat er vanaf. Daarnaast hebben de liedjes niet bepaald een lichtvoetig karakter. Het begint al met de donkere sfeer op ”Rest in Peace”, het openingsnummer. Ook dit draagt bij aan het bluesgevoel van ”Stranger in This Town”.

Ook tekstueel gezien overstijgt Sambora het niveau van Bon Jovi. Ik krijg het gevoel dat hij letterlijk zijn hart uitstort. Er zit niet alleen veel passie, intensiteit en emotie in zijn gitaarspel, maar ook de manier waarop Sambora zingt zorgt voor de nodige kippenvelmomenten. Je voelt aan elke zenuw in je lichaam dat hier een man met hart en ziel staat te spelen en zingen. Liedjes als ”Church of Desire”, ”Stranger in This Town”, ”One Light Burning” en ”The Answer” zijn prachtig van opbouw en slepen je mee in de wereld van Sambora. Ze gaan onder mijn huid zitten en laten me niet meer los. Sambora wisselt elektrisch gitaarspel net zo makkelijk af met mooi akoestisch spel.

Het nummer ”Mr. Bluesman” heeft een bijzonder verhaal. Op dit liedje wordt Sambora vergezeld door Eric Clapton. Zijn warme bluesy licks passen prachtig in de mooie akoestische frasering van Sambora. Opvallend en tegelijkertijd bewonderenswaardig is het feit dat dit liedje is opgenomen slechts enkele dagen na het tragische ongeval en overlijden van het zoontje van Eric Clapton. Sambora rekende eigenlijk niet meer op de komst van Clapton, maar Slowhand kwam conform afspraak opdagen en speelde zijn gitaarpartijen in. Voor mij geeft deze wetenschap nog meer intensiteit mee aan het al zo prachtig gespeelde liedje.

Met ”Stranger in This Town” bevestigt Richie Sambora wat ik eigenlijk al wist. De man is een groot gitarist, veel te vaak onderschat, en een fantastische zanger. Dit album behoort to mijn favorieten, zowel op het gebied van gitaarspel, kwaliteit van de liedjes en de vocalen. De titel van het album is misschien wel exemplarisch. Eigenlijk is hij binnen Bon Jovi een ”Stranger in This Town” en is hij feitelijk een ”Mr. Bluesman”.

Treffend stuk. Mooie plaat van Sambora. De meeste albums van Bon Jovi trek ik niet.
Dit is zoveel oprechter. Blijft een sterk album. Uitstekende gitarist, uitstekend zanger.

Helemaal mee eens!! Ook zijn twee andere soloalbums zijn zeer benoemenswaardig, al kunnen ze niet tippen aan dit debuut.
Alleen river of love vind ik ietsje minder, voor de rest.... top 10 komt ie bij mij niet meer uit.

Niet zoveel mis mee. Niet compleet mijn ding, maar wel lekkere plaat met fijne solo's. En sowieso vele malen beter dan zijn muziek met BJ.

Heb je haast Harlequin?

Haast, hoezo?

Topalbum. Met deze plaat trad Sambora duidelijk uit de schaduw van zijn broodheer. Waar Bon Jovi zoete broodjes bakt pakt Sambora de zaken wat creatiever aan. Niet alleen blijkt het gitaarwerk van prima kwaliteit -dat ook bijna niet anders- maar Richie is ook een prima zanger. Sterker nog hij overtreft Jon op meerdere fronten. De plaat start mysterieus met Rest in Peace, daarna trekken een aantal heerlijke met blues doordrenkte rock songs aan je voorbij. Father Time en The Answer zijn voor mij de twee nummers die de boventoon voeren, wat echter niks af doet aan de overige songs.

Pakkend solodebuut van Richie Sambora. Ik vind dat hij veel meer emotie in zijn stem legt en hij is aangenamer om naar te luisteren, daarom een betere zanger dan Jon Bon Jovi. Hij is sowieso een betere gitarist. Mijn favoriete nummers zijn: 'Ballad of youth' en 'Father time'.

Van de week in een interview gelezen dat hij het frontmanschap nu ambieert en er ten volle van geniet. Daar ben ik blij mee want Richie vind ik solo zeer behoorlijk, en wat je zegt; hij is ook een betere zanger dan zijn voormalige broodheer. Nu maar hopen dat de heren voorlopig de strijdbijl nog maar niet begraven.

Vandaag dit album na lange tijd weer eens opgezet en het blijft een sterke tijdloze plaat. Jammer dat Sambora dit niveau niet meer heeft gehaald, want zijn bluesy gitaarspel en mooie stem smaken naar meer.

Overigens kreeg ik vandaag opeens de associatie met het solowerk van Steve Lukather. Zijn spel en stem deden me daar wat aan denken.

Dit nieuwe nummer wordt momenteel veel vergeleken met Stranger In This Town, qua sfeer en kwaliteit en is geproduceerd door Bob Rock. Ik vind het erg mooi en sowieso stukken beter dan wat Richie laatste jaren liet horen.

Living Alone

Wat vinden jullie er van?

Wederom een prima nieuw nummer van Sambora. Tot nu de sterkste die is vrijgegeven wat mij betreft.

Na de grote successen van Slippery When Wet en New Jersey vond Sambora de tijd rijp voor een solo-plaat.
Met Bon Jovi was er 1 kapitein op het schip die de koers uiteen zette.
Met Stranger in This Town keerde Sambora terug naar de blues, en wat een verademing was dat voor mij.
Een liefhebber van Bon Jovi ben ik nooit geweest, maar dat is smaak.
Sambora trof mij met dit plaatje in het hart, hoewel de beste man nergens een nieuwe markt aanboort, de songs overwegend traditioneel van aard zijn, ademt de plaat een en al spelplezier, fijn gitaarwerk en uitstekende zangpartijen.
Richie's stem heeft volume, is gemaakt voor de blues en kent een rafelig randje, zo lust ik ze graag.
Er staan eigenlijk geen slechte song op dit schijfje, hoewel River of Love en Rosie zich nooit aan mij hebben opgedrongen.
Daar staan 8 krakers tegenover, waarbij het melancholische The Answer de plaat op fenomenale wijze afsluit.
Met Stranger in This Town trad Sambora uit de schaduw van zijn band en had het zomaar in de slipstream van Gary Moore's, Still Got the Blues mee kunnen liften. Het lot besliste echter anders.

Zeven jaar later zou Richie met Undiscovered Soul een opvolger van zijn debuut uitbrengen. Die plaat kent enkele fraaie momenten, maar is toch een pak minder voor mij.