Richie Sambora - Stranger in This Town (1991)

leuk album, kwam de plaat toevallig tegen en dacht... waarom niet, was toch al fan van Bon Jovi.. maar ook solo kan Richie goede muziek produceren

Bon Jovi: Eat your heart out!

Volwassen album van de lead gitarist van Bon Jovi.

Super album iedereen die van een goeie gitaar houdt vindt dit
fantastisch.

Alle nummers zijn van hoge klasse ontroerend mooi

5 sterren

Mooie plaat. Lekkere nummers. Eigenlijk beter dan Bon Jovi zelf.

Het solo debuut het mij sterk verbaasd. Een volwassen geluid met sterke songs en prima zang en dito gitaarwerk. Mr. Bluesman is een duet met Eric Clapton.

Richie had niet verwacht dat Clapton nog zou opdagen daar het luttele dagen na het overlijden van zijn zoontje is opgenomen, maar Mr. Bluesman was er gewoon op de afgesproken tijd.

Ik denk dat dit een onderschat album is. Het is ingetogener dan Bon Jovi in die tijd maakte, en wat meer bluesy. Eigenlijk het beste werk in mijn ogen dat een Bon Jovi bandlid gemaakt heeft.
Ik geef dit album net geen sterren, omdat het daarvoor nog evenwichtiger mocht. 3.5 **

Toen ik dit album voor het eerst helemaal gehoord had , kon ik niet anders concluderen dat dit solodebuut van de Bon Jovi gitarist mij aangenaam verraste .
Een sterk staaltje van bluesrock met uitstekend zang en gitaarwerk .
De stem van Sambora doet mij zowiezo meer dan het gekweel van zijn chef , dus dat is al meegenomen .
Het duistere bombastische begin met Rest In Peace is indrukwekkend en het album begint al snel op stoom te raken met het lekker uitgerekte Church Of Desire (zeer aanstekelijke riff)
Ook het wat kalmere spul blijft prima overeind en bezorgt mij zelfs op gepaste tijden wat kippevel ( Father Time , One Light Burning )
E.C komt nog even langs in Mr. Bluesman .
Jammer dat Sambora het solowerk tot nu toe niet verder heeft uitgediept .
Wat mij betreft is dit in alle opzichten gemeender en boeiender dan Bon Jovi .
Een dik verdiende *4 , en hoop dat Sambora nog iets in deze trand gaat maken .

Zijn Undiscovered Soul uit '98 nog niet ontdekt, bikkel2 ?


Ik heb deze weer eens opgevist en na enkele keren spelen weet het mij wel weer te raken. Er zit zeker wel wat blues in de stem en gitaar van Richie, maar vooral veel zuiderse warmte.

Ik heb 'm ooit gehoord , maar maakte minder indruk dan zijn debuut .
Ik ga 'm weer eens in de herkansing gooien .

Richie is mijn held! Door hem ben ik gaan gitaarspelen. En hij laat op zijn solo albums (en dan vooral deze) horen waarom. Hij legt ontzettend veel gevoel in zijn solo's. Hij is 1 van de meest onderschatte gitaristen die er zijn vind ik. Wanneer ik in lijsten van beste gitaristen kijk, staat the edge bijvoorbeeld vaak best hoog. Daar moet ik dan altijd hard om lachen. Die man mag Richie's veters nog niet eens strikken man!

Ja , goede gitarist en jammer dat ie niet meer soloavonturen onderneemt .
Je vergelijking met die Edge ....is lastig .
Ik geloof niet zo in wie is de beter . The Edge is de perfecte gitarist voor U2 , een man met een zeer karakterstiek geluid .
Favoriete gitarist is weer een ander verhaal . Maar Sambora heeft zeker een mooie sound .
Maar ja, ik ben weer niet zo wild van het bandje waar ie in speelt .

Ja ok, het is misschien moeilijk te vergelijken. Inderdaad, voor U2 is the Edge prima, maar ik denk op technisch gebied dat the Edge zwaar overschat word, en Richie juist zwaar onderschat. Luister het nummer Dry County van Bon Jovi. Zelfs al hou je niet van de band, wat Richie in dit nummer allemaal doet is fenomenaal.

Mooi album. Alleen jammer dat er blijkbaar ook nog een Bon Jovi nummer op moest; Rosie. Als Desmond Child en Dianne Warren dan ook nog gaan meeschrijven...

Dat maakt Father Time wel goed. Hier hoor je gewoon dat Bon Jovi haar sound veel meer had kunnen uitdiepen en dat er met meer inbreng van Sambora wellicht meer in het vat had gezeten. Eigenlijk doet Sambora hier alles volwassener dan bij zijn 'baas'. Betere zang, songs en een stuk meer integer. Jammer dat deze punten bij de volgende BJ-albums maar mondjesmaat aan de oppervlakte zijn gekomen.

Op de een of andere manier blijf ik het vreemd vinden dat de solo carrière van Richie maar bestaat uit twee albums. Ik vind dat hij genoeg uitstraling heeft. Misschien onderschat hij zich zelf wel. DIt album is zeer goed, zeker als debuut. Vind hem een van de beste gitaristen, maar ook zijn stem is erg mooi. Hoogtepunten zijn: Ballad of youth, father time en the answer.

Het gerucht gaat dat Richie wel degelijk van plan is om een nieuw solo album uit te brengen. De vraag is alleen wanneer. Een nieuw Bon Jovi album staat al weer in de planning voor eind 2009. Misschien kunnen we over een jaar wel weer een nieuw album van Richie verwachten. Laten we het hopen.

Lekker plaatje van Richie. Niet alle nummers zijn even goed, maar ik wil toch wel even de spotlights zetten op Stranger in This Town, Ballad of Youth, Father Time en vooral One Light Burning.

Roerend mee eens. Richie had meer platen bij elkaar moeten boeren na Stranger In This Town. Undiscovered Soul heb ik niks mee. Te hoog Bon Jovi-gehalte en te weinig Richie. Was 'ie maar in deze stijl verder gegaan.

Dat vind ik ook. Undiscovered Soul is veel te glad, veel te voorspelbaar. Ik hoop wel dat Sambora nog vaker soloplaten wil maken en dan graag voortborduren op dit album. Deze plaat heb ik gisteren weer geluisterd en hij blijft boeien. Misschien moet ik hem eens promoveren naar vier sterren. Al blijf ik het eerste deel beter vinden dan het tweede deel.

Ik vind zijn stem overigens ook prettiger dan die van Bon Jovi.

Toch nog eens een keer goed luisteren naar Undiscovered Soul. Die titel is behoorlijk toepasbaar op de beleving van die plaat.

Stranger In This Town was wel een frisse verassing van deze stille kracht van Bon Jovi. Naast Bon Jovi achtige stukken zoals Father Time en Rosie staat er ook veel nummers op die een eigen richting opgaan. Zoals het mysterieuze Church Of Desire en het melancholische titelnummer. Centraal staat Richies prima vocale capaciteiten. Het gitaargeweld blijft behoorlijk achterwege. Mooie plaat voor de late uurtjes.

Ik programmeer Rosie er tegenwoordig altijd tussenuit. Het is zo'n echte Bon Jovi draak.

Dit album heeft eerder raakvlakken met Bon Jovi dan Undiscovered Soul zoals enkele berichten hierboven gesteld wordt.

Rosie mag ik trouwens wel graag horen. Maar ja, ik heb dan ook een behoorlijke 'hair' afwijking.

Dat zie ik echt anders, Edwynn. Ik vind juist dat dit album minder raakvlakken heeft met Bon Jovi dan Undiscovered Soul. Niet met alles natuurlijk. Juist Rosie heeft Bon Jovi raakvlakken. Wat ik overigens niet erg vind, want de oude Bon Jovi vind ik zeker niet erg. Ballad Of Youth bijvoorbeeld vind ik ook een nummer waarvan je hoort dat hij al heel lang bij Bon Jovi zit. Maar daar is niets mis mee natuurlijk.

Juist het gladde van Undiscovered Soul doet mij denken aan het zoetsappige van Bon Jovi de laatste vijftien jaar. Op dit album laat hij heel erg zijn eigen geluid horen en ik hoop van harte dat hij dat nog eens gaat doen.

Ik heb de opvolger maar enkele keren beluisterd. Het beviel me niet, want inderdaad leek het allemaal veel gladder, meer als Bon Jovi en minder blues dan Stranger in This Town.

Prachtplaat waarmee Sambora laat zien dat hij misschien wel de motor achter Bon Jovi is. Allemaal topnummers. Jammer dat dit nooit een waardig vervolg heeft gekregen. Van Undiscovered Soul word ik niet warm of koud. Maar dit is wel even andere koek.

En zingen kan Sambora ook zeg. Waarom mag hij dat bij Bon Jovi niet? The Beatles had immers ook meerdere zangers. Op het eerste gezicht een rare vergelijking misschien. Maar ik denk als Bon Jovi deze stijl verder had uitgebouwd ze zeker bij de grote jongens hadden gehoord. Dat iemand als Clapton hier zijn bijdrage aan verleent zegt ook wel wat natuurlijk.

Maar nee ze gingen over op zoetsappige kwijlballades waar ze weliswaar meer dan een handvol huisvrouwen het hart sneller van lieten kloppen, de echte muziekliefhebber raakten ze daar wel mee kwijt.

Undiscovered Soul is weliswaar glad, maar dat is dit album ook imo. De liedjes zijn 'klein' en bevatten veel sfeer. De blues is er daar inderdaad af. Dat komt omdat Sambora op dat moment een gelukkig leven leidde met Heather Locklear en dat maakt Undiscovered Soul ook wat minder dan Stranger In This Town. Andere sfeer, andere toon maar nog altijd anders en beter dan Bon Jovi. En ik moet daarbij zeggen dat de Bon Jovi van na 1994 mijn ook gestolen kan worden.
Overigens neemt Sambora tijdens de liveshows van Bon Jovi wel steeds vaker de leadvocalen over. Zoek maar eens I'll Be There For You op Youtube bijvoorbeeld. Echt een hele vooruitgang.

Ik vind zowiezo Ritchie een betere stem hebben dan Jon. Dat toch her en der wel wat nasaal klinkt.

Jon is een ronduit waardeloze vocalist. Zeker nadat hij zanglessen heeft gehad. Maar hij is Bon Jovi. Niets en niemand anders. Dat is wel duidelijk na de uitzending van gisteren.

De vocalen van Sambora zijn stevig en soulvol. Vooral de nummers met zielepijn zijn een genot voor het oor. Het spirituele Church Of Desire bijvoorbeeld wordt compleet gedragen door zijn vocalen. Toch wel bijzonder voor iemand die in het dagelijks leven slechts gitarist is.

Berichten over onder meer de "het Uur van de Wolf"-documentaire verplaatst naar Bon Jovi

Schitterend en vooral verrassend album! Niemand verwachtte destijds dat Sambora met een bluesalbum op de proppen zou komen. Zeker niet omdat baas BJ met de soundtrack van Young guns een mega hit scoorde. Totaal onterecht is dit album altijd een beetje in het verdomhoekje blijven liggen. En dat terwijl dit album toch zoveel beter is dan voornoemde soundtrack!
Father time, Stranger in this town, Church of desire, The answer, One light burning en Mr. Bluesman zijn pareltjes waar Bon Jovi alleen maar van mag dromen!
De stem van Richie was altijd al beter dan die van z'n broodheer. Kan me nog een unplugged optreden op MTV herinneren waar hij BJ compleet van de kruk zong! Op dit album krijgt hij uiteraard alle ruimte en dat is genieten geblazen!!